Nie oglądam wiadomości, więc późno dotarła do mnie informacja o dziewczynce, która umarła w nagrzanym samochodzie. Łatwo jest ferować wyroki przy takich tragediach, bo przecież jak ktoś coś złego robi to od razu: "idiota", "co za głupi człowiek" i "tacy nie powinni mieć dzieci!".
A ja sobie myślę, że to tragedia nie tylko dziecka, ale tragedia rodzica. Czy można zapomnieć o dziecku? Nie poszedł do sklepu, nie zostawił dziecka "na chwilkę" z premedytacją, nie zakładał przecież takiej historii.
A może to żona zawsze woziła córkę do przedszkola? Może się pochorowała, albo auto jej się zepsuło, albo wyjechała, albo cokolwiek innego się wydarzyło co sprawiło, że ojciec musiał zmienić swoją standardową drogę do pracy? Może córka usnęła w foteliku i cisza go zmyliła? A może stał w korku i prawie się do pracy spóźnił, może wyskoczył z samochodu szybko, bo szef nie tolerowałby spóźnienia? Może, może, może...

Kiedyś miałam psa. Wychodziłam z nim na spacery i zabierałam ze sobą zawsze do sklepu. Któregoś dnia poszłam do innego sklepu, przywiązałam psa do barierki, zrobiłam zakupy i wróciłam do domu. Bez psa. I nie zorientowałabym się, gdyby mnie mama nie spytała, gdzie go zostawiłam.

Wiem, że pies to nie dziecko. Ale takie rzeczy się zdarzają. Ja i ty jesteśmy tylko ludźmi i popełniamy błędy. Niestety czasem te błędy kosztują więcej, niż byśmy chcieli.

Ponoć z mężczyzną nie ma kontaktu. Myślę, że dzisiaj umarły przynajmniej dwie osoby. Jedna fizycznie, druga wewnętrznie.

Zdjęcie Charlotte Despard - angielskiej sufrażystki, autorstwa Jamesa Jarché

Widziałam dziś staruszkę. Włosy białe jak śnieg, na nosie wielkie okulary, a w ręce smycz. Rzucała piłkę tenisową psu równie staremu jak ona. Trochę mnie ten widok rozczulił, więc uśmiechnęłam się do niej kiedy nasze spojrzenia się spotkały.
Zgroza. Łypnęła babuszka na mnie wzrokiem jakby złym, niezadowolonym. Łypnęła na moje dziecko smacznie śpiące w wózku. Mało brakowało, a prychnęłaby do tego, ale coś ją powstrzymało.

Zrzędliwa ta starość. Zgorzkniała.
I żeby nawet serdeczny uśmiech nie przeganiał tych ciemnych chmur nad tymi białymi włosami?
Nie wiem, czy to wina wojny, życia czy śmierci. Wiem jednak napewno, że takiej starości nie chcę. Smutnej, chorej i niespełnionej. Rzucającej w milczeniu piłkę swojemu ślepemu psu.



// "Wolne myśli" to cykl wpisów o przemyśleniach wszelkich. Czasem krótszych, czasem dłuższych, najczęściej inspirowanych codziennością, ułamkiem sekundy mojego życia. // Przypominam o trwającym konkursie i o zniżce na 35% na zakupy w księgarni Znak.//

Chcę więcej - to pewne.
Kiedyś myślałam, że jedno dziecko będzie dla mnie całkowitym maksimum i nie będę zainteresowana dalszym powiększaniem rodziny. Potem oglądałam serial na kanale Fox, nazywał się chyba "Bracia i siostry" i opowiadał o losach pewnej licznej rodziny. Fabuła w ogóle mnie nie wciągnęła, ale ten rodzinny model mnie przekonywał.

Filipko już za chwilę skończy rok. Ja jestem w najlepszym z możliwych okresów na powiększanie rodziny (akurat dziś Hafija napisała o społecznie akceptowalnym okienku rozrodczym ^^), więc z każdej strony atakują mnie hasła: "najlepiej jedno po drugim", "za jednym razem z pieluch wyjdziesz", "młodsza już nie będziesz", "Filipkowi będzie weselej" itd.


Jak więc z tym kolejnym Bobasem? Czy lepiej już teraz? Czy jeszcze zaczekać?