Dopadł mnie twórczy kryzys. Ratunku.

Siedzę, piszę i napisać nie mogę. Na swojej "Wunderliście" (pisałam o niej w tym poście) mam 17 tematów na artykuły, kilka z nich mam rozwiniętych w roboczych wersjach, kilka rozpisanych w notesie, a w głowie czarna dziura. Blokada. 

Słowa mi się nie lepią, myśli uciekają, tematy rozjeżdżają w różne strony. Nie mogę tego zgonić na niewyspanie, ani na to, że mam absorbujące dziecko, nawet nie na to, że czasu mi brak. Mam wrażenie, że klawiatura ze mną nie współpracuje, długopis nie pisze jak trzeba, a mnie uwiera guzik od spodni. Wiecie o co mi chodzi? O pewnego rodzaju apatię umysłu, który nie chce współpracować, tylko funkcjonuje na niskich zasobach energii. 

Mam nadzieję, że to chwilowe.

Mam nadzieję, że słowa mi wrócą, włączą się nowe pokłady kreatywności i posty szybko się pojawią. 

Mieliście kiedyś taki kryzys? Jakieś rady, jak go pokonać?

Po raz kolejny zostałam nominowana do Liebster Blog Award (poprzedni Liebster TUTAJ). To bardzo miłe wyróżnienie, dzięki któremu z resztą możemy się lepiej poznać. Ostatnio nominowała mnie Mo Bloguje, dzięki czemu odkopałam też poprzednią nominację od Basi z Live Your Dreams (nominowała mnie w sierpniu, ale wakacje to gorący okres rodzicielstwa był i średnio ogarnięta byłam).

Jeśli ktoś jeszcze kiedyś mnie do tej nagrody nominował (bo coś mi się kojarzy, że mogło tak być), a ja nic z tym nie zrobiłam, to proszę przypomnijcie mi się, bo ja niestety, jak od razu tego nie zapisałam, to skleroza mi zjadła tą informację w głowie. Wiecie, starość nie radość ;)

Liebster Blog Award to zabawa polegająca na wytypowaniu kilku blogów (jedenastu, ale ja się tu trochę wyłamałam), które czytamy, najlepiej takich, które nie mają setek tysięcy odsłon dziennie i pierdyliard lajków na fejsie, ale takich, które dla nas są wartościowe, fajne i godne polecenia, a niekoniecznie są wybitnie znane, bo być może wiele osób w inny sposób nie będzie miało okazji do nich trafić.
Poza nominowaniem blogów, tworzymy 11 pytań do ich autorów. Dzięki temu, możemy się lepiej poznać :) Każdy kolejny nominowany odpowiada na pytania, sam nominuje kolejnych blogerów i zadaje pytania. I tak w nieskończoność ;)

Wzorem Mo zacznę od swoich nominacji i pytań. 

NOMINUJĘ:

1. Optymistyczna Mama

2. Bo ma być mrucznie

3. Zyśka bloguje

4. Gizmowie

5. Męski Dziennik Subiektywny

6. Wymarzony Dom Ani

PYTANIA ODE MNIE:

1. Jaki prezent byłby dla Ciebie idealny, czyli co sprawiłoby Ci przyjemność?

2. Jakimi wartościami kierujesz się w życiu?
3. Jakie marzenie udało Ci się spełnić do tej pory?
4. Twój sposób na dobre rozpoczęcie dnia?
5. Gdybyś jeszcze raz wybierał(a) swoją ścieżkę edukacji i kariery zawodowej, to czy wybrałbyś/wybrałabyś to samo, czy coś innego?
6. Piosenka, która ostatnio chodzi Ci po głowie?
7. Jaki film nigdy Ci się nie znudzi?
8. Kot czy pies?

9. Szklanka do połowy pełna, czy do połowy pusta?
10. Jakie jest Twoje ulubione danie?
11. Jak chcesz, żeby Twój blog wyglądał za rok?

PYTANIA OD BASI:

1. Twoje największe marzenia.

Lubię zmiany. 

Okładka: Żelikowska (w sensie, że ja!) | Zdjęcie okładkowe: Juana Gałuszka

Dziś minął czwarty miesiąc mojego macierzyństwa. To prawda co mówią, że przy dzieciach czas pędzi nieubłagalnie szybciej. Wstajemy rano, żeby za chwilę zorientować się, że czas na usypianie. Na próżno próbuję uszczknąć kilka chwil dla siebie, bo Potomek nie jest już małą, nieporadną kluską, tylko buńczucznym kombinatorem pragnącym nade wszystko ciągłej uwagi. 

Teraz, kiedy rozmawiamy z kimś o dzieciach, mój Mąż powtarza, że dawniej niemowlak był dla niego po prostu niemowlakiem, ale teraz dopiero widzi, że dzieci zmieniają się z dnia na dzień i to, co miesiąc temu było wielkim odkryciem dla Syna (jak odkrycie, że ma ręce!), dziś jest sprawą naturalną, a nowymi umiejętnościami Syn czasem sypie jak z rękawa. 

A z umiejętnościami to świetna sprawa jest! Nic tak nie cieszy, jak widok tej małej, pyzatej buźki skupionej na ćwiczeniu czegoś nowego (Filipko robi wtedy dzióbka - pewnie ma to po mnie ^^). 

Są śmiechy i są płacze. Są piski i są wrzaski. Jest też bieganie nóżkami w powietrzu i jest bicie pięściami na oślep. Cała gama emocji ujawnia się u tego małego człowieka, a przeżywane są całkowicie maksymalnie, z całej siły. Jak radość - to ogromna, jak rozpacz - to katastrofalna. 

Macierzyństwo to ciężki kawałek chleba, ale niewiarygodnie smakowity! 

Każdego dnia funkcjonuję na wysokich obrotach, nie mam czasu na zwątpienie czy rezygnację. Muszę, po prostu muszę dawać z siebie wszystko. Wciąż staram się rozszyfrowywać nastroje swojego dziecka, dbać o jego zdrowie na każdym kroku (katarze i kaszlu - idź precz!), pracować nad jego rozwojem, zapewniać mu atrakcje każdego dnia i przy tym wykazywać się olbrzymią cierpliwością. 

Ale kiedy budzę się rano, karmię syna, a on spogląda na mnie z uśmiechem i na moje "kocham Cię" odpowiada przejmującym i delikatnym "agggrrrrwwww" - dla takich chwil warto żyć!

Idę przez osiedle i słyszę podniesiony głos: "Przez ciebie wylałam kawę!". Innym razem słyszę rozmowę telefoniczną: "Przez Helę nie kupiłam masła". Potem jeszcze: "Przez ciebie upuściłam telefon", "przez dziecko się spóźniliśmy" i tak dalej, i tak dalej...

A wczoraj idąc po schodach z kubkiem zimnej herbaty przeszło mi przez myśl: "znów przez Filipa wystygła mi herbata" i tu się złapałam! No bo czy mój, prawie czteromiesięczny syn zabronił mi wypić ciepłą herbatę? Albo czy zabrał mi ją i dmuchał tak długo, aż wystygła? No raczej nie (a przynajmniej nie zarejestrowałam tego faktu, ale skoro chłopak jeszcze siedzieć nie umie to wnioskuję, że nie miał szans tego zrobić).

Przypomniały mi się od razu te wszystkie gadki ludzi, te wszystkie usprawiedliwienia dzieckiem, które nijak się mają do rzeczywistości, a są na porządku dziennym całej masy rodziców.

tumblr.com

"Nie skończyłam szkoły przez ciążę/urodzenie dziecka." 

Sorry, rozczaruję cię. Nie skończyłaś jej, bo nie chciałaś skończyć. Znam wiele przypadków kobiet, które urodziły i uczyły się dalej, zrobiły licencjat, magistra i doktorat jeśli chciały. Kombinowały, uczyły się kiedy dziecko spało, albo przechadzały się korytarzem uczelni z gigantycznym brzuchem, choć nie było im ani wygodnie, ani łatwo. Jeśli nie skończyłaś szkoły "przez dziecko" to tak naprawdę nie skończyłaś jej, bo to po prostu była twoja decyzja. 

"Upuściłam przez ciebie telefon/wylałam wodę/potłukłam wazon itp."

Tutaj też cię rozczaruję. Prawdopodobnie jesteś po prostu niezdarą, na dodatek zapewne nieuważną. Dzieci mają to do siebie, zwłaszcza małe, że nie mają wyczucia ani swojej siły, ani dobrej koordynacji. 

Raz widziałam kobietę, która trzymała kilkumiesięczne dziecko na rękach i jednocześnie rozmawiała przez telefon. Dziecko machało rękami, wierciło się i nie wyglądało na zadowolone. W ferworze całej akcji kobiecie wyleciał telefon z ręki i roztrzaskał się na chodniku. Jaka była reakcja? Krzyk, złość i potrząsanie dzieckiem, że to niby przez nie. 

Dla mnie abstrakcja. 

Jeśli dziecko samo nie wzięło czegoś do ręki i nie zniszczyło, nie zrzuciło, nie wytrąciło ci specjalnie czegoś z ręki, to nie ma tu jego winy, jest tylko twój brak uwagi i kontroli sytuacji.

"Przez dziecko przestałam się widywać z przyjaciółmi"

Ja nie przestałam się widywać, a mam dziecko. Jest utrudnionych kilka kwestii - np. nie pójdę z dzieckiem na dicho, ani nie zabiorę do zadymionego baru, ale mogę spotykać się w innych warunkach : przy kawie, w restauracji, na spaerze, w domu. Mogę też zostawić syna z mężem albo babcią i gdzieś wyjść (ostatnio byłam na spotkaniu blogerów w Krakowie). 

Może za bardzo wszystko utrudniasz? Może potrafisz rozmawiać tylko o pieluchach, kupie i ząbkowaniu? A może zaszyłaś się w domu, przestałaś o siebie dbać i jesteś matką-męczennicą, która zajmuje się tylko dzieckiem i "nie masz czasu" dla przyjaciół? To nie wina dziecka, tylko twojego braku chęci/organizacji. Weź się w garść i zrób coś z tym, zamiast obwiniać dziecko.

"Przez dziecko rozpadło się moje małżeństwo"

A nie czasem przez to, że przestałaś być żoną, bo skupiłaś się tylko na byciu matką? Albo przez to, że miałaś zbyt wybujałe oczekiwania względem ojca dziecka? Rodzice muszą poza byciem rodzicami, być nadal małżeństwem. Inaczej się sypnie. I to nie przez dziecko, ale przez to, że się nieodpowiednio starali. 

Bo dziecko może rodziców albo od siebie oddalić, albo zbliżyć. I to jest tylko nasza decyzja, którą drogę wybieramy.

Dziecka wina jest tylko w tym, co samo nabroi. Nie w tym, w czym pośrednio uczestniczy, zwłaszcza kiedy niewiele jeszcze od niego zależy. To my - matki i ojcowie - odpowiadamy za wszystko, bo to my kochamy, wychowujemy, uczymy, dbamy o bezpieczeństwo i zapewniamy opiekę. To my podejmujemy decyzje, nie zawsze dobre i musimy się z tym liczyć. 

Pozwólmy dziecku popełniać błędy. Pozwólmy sobie je popełniać. I miejmy więcej łaski i pokory wobez naszych dzieci, i wobec siebie samych. 

A jak coś nie wyjdzie to nie szukajmy winy, ale rozwiązania. 

Moje pierwsze spotkanie blogerów już za mną. Pojechałam na BAM z drobną obawą, że się tam nie odnajdę, że przecież nie mam hiperpopularnego bloga, że nikogo nie znam. Wszystkie te myśli poszły jednak w odstawkę, kiedy na ulicy Korfantego w Katowicach spotkałam się z Aliną (www.designyourlife.pl) i Justyną (www.happyholic.pl). 

Zaczęło się pozytywnie - nie zauważyłyśmy tabliczki informującej o zmianie miejsca odjazdu busa - na szczęście jakiś nachalny pan ze sklepu z oknami (?) dopytując nas o to, co robimy uświadomił nas, że odjazdy są gdzieś indziej. Jak.już ruszyłyśmy, było z górki - wiadomo, że relacje najlepiej nawiązuje się w drodze ;)

Na dworcu autobusowym napotkałyśmy kolejny opór. Że ja nie obejrzałam filmiku Aliny, w którym zdradza, że nie ma orientacji w terenie! ("Ostatnio szłam na ruchome schody... o na tamte!" - po przejściu w górę i zapytaniu o drodzę - "No tak, już pamiętam, to były jednak te w dół"). Nie narzekam jednak na to bo ani moja, ani Justyny orientacja lepsza nie była (wspominałam już kiedyś, że blondynka to stan umysłu,a nie kolor włosów?). 

Pani tłumacząca nam jakim tramwajem musimy podjechać, żeby przesiąść się na inny tramwaj, też nas nie pocieszyła - "Krakowiacy też się nie znają na komunikacji miejskiej w Krakowie!". Z pomocą przyszła nam jednak Kamila (www.pannamiijejzabawki.blogspot.com), bo wiadomo że my - blogerki - nawet w podróży podłączone jesteśmy nieprzerwanie do internetów. Tak więc dogadane na facebooku (już jadąc oczywiście tramwajem) panicznie dzwoniłyśmy na podany numer telefonu (Kamila jako mistrzyni dramatyzmu zostawiła nam zachęcającą wiadomość "dzwońcie od mnie szybko!" - no przecież się wtedy nie zestresowałyśmy, no nie? Gdzieżby znowu!). Kolejna zachęcająca wiadomość - dziewczyny już pojechały, a kolejny tramwaj za 15 minut. No trudno. Musiałyśmy sobie jakoś poradzić.

Dojechałyśmy w końcu, z GPSem trafiłyśmy do Hotelu City Sm i oczywiście byłyśmy spóźnione. 

Wiecie, tak naprawdę my - śląskie blogerki - chciałyśmy wejść z impetem gwiazd szołbiznesu, spóźnione divy i takie tam. Dlatego też cichym, pospiesznym krokiem i lekko przykurczone pognałyśmy na wolne miejsca, żeby się nie rzucać w oczy. 

No i BAM w pełnej krasie. Były dwa szkolenia: "Social media a blogowanie. Ciekawe przypadki i najlepsze praktyki." Michała Sławińskiego i "Mechanizmy tworzenia" Tomka Biskupa. Mnie osobiście drugie szkolenie przypadło bardziej do gustu. Pewnie dlatego, że o social medial się już naczytałam mnóstwo i w sumie nic nowego się nie dowiedziałam. Z kolei drugie szkolenie - kreatywne - pobudzało do myślenia. Tomek Biskup pokazał nam fajne mechanizmy myślowe, zachęcał nas do wykorzystywania naszej kreatywności i poczucia humoru. Było nieźle, śmiesznie i przyjemnie. 

Była też kawa - wypalana super specjalnymi metodami, których wam niestety nie przytoczę, bo totalnie nie zapamiętałam. Wiem jednak tyle, że to była super ekstra wyjątkowa metoda, w którą właściciele Palarni Kawy "Kelleran" wkładają całe swoje serce. Nie przepadam jednak za kawą (poza inką, ale to przecież nie jest kawa), więc nie będę mówić czy mi smakowała. 

Był też networking, czyli ogólnie gadu gadu wśród blogerów. Fajnie było poznać te wszystkie inspirujące osoby, które do tej pory się tylko czytało. 

Miło było m.in. być wyściskaną przed Nadinę, zobaczyć Krufcię (kaj ona te włosy zgubiła!), poznać dziewczyny, z którymi będziemy pracować nad "Zmianą" - nowym, internetowym magazynem, zobaczyć śliczną córkę Edyty (no i poznać samą Edytę - sprawczynię całego tego wydarzenia!), przekonać się, że Optymistyczna Mama jest na maxa optymistyczna, a Basia ze Słonecznego Patrolu Balkonu promienieje tak, że nie dziwię się, że jej roślinki rosną na tym balkonie. Fajnie było poznać też osoby, których do tej pory nie czytałam, ale już wiem, że czytać będę! 

Strasznie żałuję, że musiałam bardzo szybko wyjść (wiecie - obowiązki, obowiązki... jesteśmy z Don Filipkiem na ogół nierozłączni, więc dłuższe przebywanie z dala od siebie nie wychodzi nam na zdrowie). Wiem, że później było tylko fajniej, ale - odbiję to sobie na wiosnę! :) A jakże! 

Czy czegoś mi brakowało? 

Czasu - ale tego mojego, ograniczonego... Nie miałam szansy wszystkich poznać i trochę mi z tego powodu przykro. A chciałoby się gadać i gadać, i gadać jeszcze dużo dłużej. 

Mam nadzieję, że przed nami jeszcze wiele inspirujących spotkań! 

Jak tylko pojawią się kolejne recenzje, to je tutaj podlinkuję, żebyście mieli lepsze spojrzenie na całą akcję. Edycie dziękuję za świetne wydarzenie! Fajnie było przenieść nasze blogowe światy do wspólnej rzeczywistości!