Idę przez osiedle i słyszę podniesiony głos: "Przez ciebie wylałam kawę!". Innym razem słyszę rozmowę telefoniczną: "Przez Helę nie kupiłam masła". Potem jeszcze: "Przez ciebie upuściłam telefon", "przez dziecko się spóźniliśmy" i tak dalej, i tak dalej...

A wczoraj idąc po schodach z kubkiem zimnej herbaty przeszło mi przez myśl: "znów przez Filipa wystygła mi herbata" i tu się złapałam! No bo czy mój, prawie czteromiesięczny syn zabronił mi wypić ciepłą herbatę? Albo czy zabrał mi ją i dmuchał tak długo, aż wystygła? No raczej nie (a przynajmniej nie zarejestrowałam tego faktu, ale skoro chłopak jeszcze siedzieć nie umie to wnioskuję, że nie miał szans tego zrobić).

Przypomniały mi się od razu te wszystkie gadki ludzi, te wszystkie usprawiedliwienia dzieckiem, które nijak się mają do rzeczywistości, a są na porządku dziennym całej masy rodziców.

tumblr.com

"Nie skończyłam szkoły przez ciążę/urodzenie dziecka." 

Sorry, rozczaruję cię. Nie skończyłaś jej, bo nie chciałaś skończyć. Znam wiele przypadków kobiet, które urodziły i uczyły się dalej, zrobiły licencjat, magistra i doktorat jeśli chciały. Kombinowały, uczyły się kiedy dziecko spało, albo przechadzały się korytarzem uczelni z gigantycznym brzuchem, choć nie było im ani wygodnie, ani łatwo. Jeśli nie skończyłaś szkoły "przez dziecko" to tak naprawdę nie skończyłaś jej, bo to po prostu była twoja decyzja. 

"Upuściłam przez ciebie telefon/wylałam wodę/potłukłam wazon itp."

Tutaj też cię rozczaruję. Prawdopodobnie jesteś po prostu niezdarą, na dodatek zapewne nieuważną. Dzieci mają to do siebie, zwłaszcza małe, że nie mają wyczucia ani swojej siły, ani dobrej koordynacji. 

Raz widziałam kobietę, która trzymała kilkumiesięczne dziecko na rękach i jednocześnie rozmawiała przez telefon. Dziecko machało rękami, wierciło się i nie wyglądało na zadowolone. W ferworze całej akcji kobiecie wyleciał telefon z ręki i roztrzaskał się na chodniku. Jaka była reakcja? Krzyk, złość i potrząsanie dzieckiem, że to niby przez nie. 

Dla mnie abstrakcja. 

Jeśli dziecko samo nie wzięło czegoś do ręki i nie zniszczyło, nie zrzuciło, nie wytrąciło ci specjalnie czegoś z ręki, to nie ma tu jego winy, jest tylko twój brak uwagi i kontroli sytuacji.

"Przez dziecko przestałam się widywać z przyjaciółmi"

Ja nie przestałam się widywać, a mam dziecko. Jest utrudnionych kilka kwestii - np. nie pójdę z dzieckiem na dicho, ani nie zabiorę do zadymionego baru, ale mogę spotykać się w innych warunkach : przy kawie, w restauracji, na spaerze, w domu. Mogę też zostawić syna z mężem albo babcią i gdzieś wyjść (ostatnio byłam na spotkaniu blogerów w Krakowie). 

Może za bardzo wszystko utrudniasz? Może potrafisz rozmawiać tylko o pieluchach, kupie i ząbkowaniu? A może zaszyłaś się w domu, przestałaś o siebie dbać i jesteś matką-męczennicą, która zajmuje się tylko dzieckiem i "nie masz czasu" dla przyjaciół? To nie wina dziecka, tylko twojego braku chęci/organizacji. Weź się w garść i zrób coś z tym, zamiast obwiniać dziecko.

"Przez dziecko rozpadło się moje małżeństwo"

A nie czasem przez to, że przestałaś być żoną, bo skupiłaś się tylko na byciu matką? Albo przez to, że miałaś zbyt wybujałe oczekiwania względem ojca dziecka? Rodzice muszą poza byciem rodzicami, być nadal małżeństwem. Inaczej się sypnie. I to nie przez dziecko, ale przez to, że się nieodpowiednio starali. 

Bo dziecko może rodziców albo od siebie oddalić, albo zbliżyć. I to jest tylko nasza decyzja, którą drogę wybieramy.

Dziecka wina jest tylko w tym, co samo nabroi. Nie w tym, w czym pośrednio uczestniczy, zwłaszcza kiedy niewiele jeszcze od niego zależy. To my - matki i ojcowie - odpowiadamy za wszystko, bo to my kochamy, wychowujemy, uczymy, dbamy o bezpieczeństwo i zapewniamy opiekę. To my podejmujemy decyzje, nie zawsze dobre i musimy się z tym liczyć. 

Pozwólmy dziecku popełniać błędy. Pozwólmy sobie je popełniać. I miejmy więcej łaski i pokory wobez naszych dzieci, i wobec siebie samych. 

A jak coś nie wyjdzie to nie szukajmy winy, ale rozwiązania. 

Moje pierwsze spotkanie blogerów już za mną. Pojechałam na BAM z drobną obawą, że się tam nie odnajdę, że przecież nie mam hiperpopularnego bloga, że nikogo nie znam. Wszystkie te myśli poszły jednak w odstawkę, kiedy na ulicy Korfantego w Katowicach spotkałam się z Aliną (www.designyourlife.pl) i Justyną (www.happyholic.pl). 

Zaczęło się pozytywnie - nie zauważyłyśmy tabliczki informującej o zmianie miejsca odjazdu busa - na szczęście jakiś nachalny pan ze sklepu z oknami (?) dopytując nas o to, co robimy uświadomił nas, że odjazdy są gdzieś indziej. Jak.już ruszyłyśmy, było z górki - wiadomo, że relacje najlepiej nawiązuje się w drodze ;)

Na dworcu autobusowym napotkałyśmy kolejny opór. Że ja nie obejrzałam filmiku Aliny, w którym zdradza, że nie ma orientacji w terenie! ("Ostatnio szłam na ruchome schody... o na tamte!" - po przejściu w górę i zapytaniu o drodzę - "No tak, już pamiętam, to były jednak te w dół"). Nie narzekam jednak na to bo ani moja, ani Justyny orientacja lepsza nie była (wspominałam już kiedyś, że blondynka to stan umysłu,a nie kolor włosów?). 

Pani tłumacząca nam jakim tramwajem musimy podjechać, żeby przesiąść się na inny tramwaj, też nas nie pocieszyła - "Krakowiacy też się nie znają na komunikacji miejskiej w Krakowie!". Z pomocą przyszła nam jednak Kamila (www.pannamiijejzabawki.blogspot.com), bo wiadomo że my - blogerki - nawet w podróży podłączone jesteśmy nieprzerwanie do internetów. Tak więc dogadane na facebooku (już jadąc oczywiście tramwajem) panicznie dzwoniłyśmy na podany numer telefonu (Kamila jako mistrzyni dramatyzmu zostawiła nam zachęcającą wiadomość "dzwońcie od mnie szybko!" - no przecież się wtedy nie zestresowałyśmy, no nie? Gdzieżby znowu!). Kolejna zachęcająca wiadomość - dziewczyny już pojechały, a kolejny tramwaj za 15 minut. No trudno. Musiałyśmy sobie jakoś poradzić.

Dojechałyśmy w końcu, z GPSem trafiłyśmy do Hotelu City Sm i oczywiście byłyśmy spóźnione. 

Wiecie, tak naprawdę my - śląskie blogerki - chciałyśmy wejść z impetem gwiazd szołbiznesu, spóźnione divy i takie tam. Dlatego też cichym, pospiesznym krokiem i lekko przykurczone pognałyśmy na wolne miejsca, żeby się nie rzucać w oczy. 

No i BAM w pełnej krasie. Były dwa szkolenia: "Social media a blogowanie. Ciekawe przypadki i najlepsze praktyki." Michała Sławińskiego i "Mechanizmy tworzenia" Tomka Biskupa. Mnie osobiście drugie szkolenie przypadło bardziej do gustu. Pewnie dlatego, że o social medial się już naczytałam mnóstwo i w sumie nic nowego się nie dowiedziałam. Z kolei drugie szkolenie - kreatywne - pobudzało do myślenia. Tomek Biskup pokazał nam fajne mechanizmy myślowe, zachęcał nas do wykorzystywania naszej kreatywności i poczucia humoru. Było nieźle, śmiesznie i przyjemnie. 

Była też kawa - wypalana super specjalnymi metodami, których wam niestety nie przytoczę, bo totalnie nie zapamiętałam. Wiem jednak tyle, że to była super ekstra wyjątkowa metoda, w którą właściciele Palarni Kawy "Kelleran" wkładają całe swoje serce. Nie przepadam jednak za kawą (poza inką, ale to przecież nie jest kawa), więc nie będę mówić czy mi smakowała. 

Był też networking, czyli ogólnie gadu gadu wśród blogerów. Fajnie było poznać te wszystkie inspirujące osoby, które do tej pory się tylko czytało. 

Miło było m.in. być wyściskaną przed Nadinę, zobaczyć Krufcię (kaj ona te włosy zgubiła!), poznać dziewczyny, z którymi będziemy pracować nad "Zmianą" - nowym, internetowym magazynem, zobaczyć śliczną córkę Edyty (no i poznać samą Edytę - sprawczynię całego tego wydarzenia!), przekonać się, że Optymistyczna Mama jest na maxa optymistyczna, a Basia ze Słonecznego Patrolu Balkonu promienieje tak, że nie dziwię się, że jej roślinki rosną na tym balkonie. Fajnie było poznać też osoby, których do tej pory nie czytałam, ale już wiem, że czytać będę! 

Strasznie żałuję, że musiałam bardzo szybko wyjść (wiecie - obowiązki, obowiązki... jesteśmy z Don Filipkiem na ogół nierozłączni, więc dłuższe przebywanie z dala od siebie nie wychodzi nam na zdrowie). Wiem, że później było tylko fajniej, ale - odbiję to sobie na wiosnę! :) A jakże! 

Czy czegoś mi brakowało? 

Czasu - ale tego mojego, ograniczonego... Nie miałam szansy wszystkich poznać i trochę mi z tego powodu przykro. A chciałoby się gadać i gadać, i gadać jeszcze dużo dłużej. 

Mam nadzieję, że przed nami jeszcze wiele inspirujących spotkań! 

Jak tylko pojawią się kolejne recenzje, to je tutaj podlinkuję, żebyście mieli lepsze spojrzenie na całą akcję. Edycie dziękuję za świetne wydarzenie! Fajnie było przenieść nasze blogowe światy do wspólnej rzeczywistości!  

Kiedy zaszłam w ciążę przeszłam na etat "home managera" zwanego potocznie "kurą domową". Podobała mi się ta opcja. Dorywczo realizowałam zlecenia graficzne, ale był to zaledwie drobny ułamek mojej codzienności. Myślałam sobie wtedy "jest tak cudownie, jestem stworzona by być kurą domową, to takie przyjemne". Potem życie zaczęło weryfikację.

Pranie. Internet. Sprzątanie. Internet. Gotowanie. Internet. No i czas na wszystkie spotkania był. 

High life! 

Pół dnia spędzone z kotem (bo przecież mąż w pracy) okraszone gotowaniem obiadu, ogarnięciem chałupy i zakotwiczeniem się całą sobą w internecie. "Żyć - nie umierać" jak to mawia moja mama. 

Pierwsze trzy miesiące - super. 

Spacer - do sklepu. W kuchni - kulinarne ekscesy ze znalezionych w internecie przepisów. Spotkać się z kimś - noł problem, przecież mam tyyyyyleeeee czaaaasuuuu.  W domu dyskutuję z kotem i oglądam seriale. "Fajnie być kurą domową". 

Po trzech miesiącach:

Śmieci za dużo. W kuchni - bałagan. Szlag by trafił kolejne pranie - "skąd mój mąż ma tyle skarpetek??". Z kotem rozmawiamy cały czas, bo fajnie być razem. Z resztą jest zima, więc owijam się kocem i nadal oglądam seriale. Albo w coś gram. Zabijam nudę.

Po pół roku:

Ja - kura domowa z szalejącymi, ciążowymi hormonami. Gorzej być chyba nie może.

Kryzys w kuchni - mąż chodzi głodny. I zły, ale nie daje po sobie tego poznać, w końcu jestem w ciąży i nie można mi robić przykrości. Na myśl o praniu chce mi się płakać (skarpetki, wszędzie skarpetki!), o sprzątaniu tym bardziej (bo przecież jestem już całkiem spora, ciężko się schylać). Jedynie kot mnie rozumie, wciąż się nieźle dogadujemy. 

O matko boska kukurydziana! Zdziczałam!

Po dziewięciu miesiącach:

Jednak może być gorzej. Kurę domową, czyli mnie, musi zastąpić mąż. Ja mam depresję poporodową, z którą walczę przez miesiąc, bo boję się własnego dziecka. 

Kot też w depresji.

Po roku:

Pranie. Syn. Goto... Syn... wanie. Syn. Sprzą... Syn... ta... Syn... nie. Syn. Internet. Syn.

Stop!

Zbzikowałam. Kura domowa ze mnie żadna. Więcej dopada mnie lenistwa niż roboty. No i jeszcze jest Syn, który najchętniej by się do mnie przykleił i bawił w "hajda hoł" i "szkraby raby". Ewentualnie spał, ale przecież tylko przytulony do mnie. No więc przytulam się z synem, włączam serial i opowiadam mu, o co kaman z tymi wszystkimi bohaterami (wiadomo, żeby był na bieżąco!). 

Czas na zmiany. Pojawia się znów myśl o firmie. Skromna myśl o żłobku (Gizmowie mi ją zasiali!), żeby i syn nie zdziczał razem ze mną i kotem. Myśli o aktywności, towarzystwie i pełnych rękach roboty. 

Życie wszystko zweryfikowało. 

Już nigdy nie pomyślę o byciu kurą domową. Wrzucamy wyższy bieg!

Czuć jesień w powietrzu. Mało z tego lata skorzystaliśmy moim zdaniem, więc pora wykorzystać jesień, zanim zamieni się w wielką, mokrą szarzyznę. Chociaż dopiero jest wrzesień, czekam z niecierpliwością na październik. Mam nadzieję, że te wszystkie ozonowe dziury i armageddonowe kataklizmy nie zabiorą mu uroku. 

Jesień można kochać albo nienawidzieć. Ja ją kocham... do połowy. Moja romantyczna dusza rozkoszuje się kolorowym światem, chłodnymi i mglistymi porankami i wieczorami, podczas których gorąca czekolada smakuje inaczej, niż kiedykolwiek indziej. Czuję się jesienią. Lekko nostalgiczną, gorącą i chłodną jednocześnie. Zaczynam marznąć, czuję zimno na swoich ramionach i wypijam hektolitry herbaty. Słodkiej, niezbyt mocnej w wielkim, czerwonym kubku Nescafe. 

I chociaż jesień jawi się dla mnie aktywnie, czuję lekką melancholię w powietrzu. Nie mogę się jej poddać. 

Nadchodzi ZMIANA. Niedługo ujrzy światło dzienne i mam nadzieję, że będzie to ZMIANA pozytywna. 

Poza tym już w tym miesiącu będą miały miejsce dwa spotkania blogerskie w Krakowie (BAM i BAM dla mam), które organizuje Edyta z LifeSkillsAcademy. Mam w planach być i na jednym, i na drugim. Czuję lekkie podniecenie, ucisk pod mostkiem na myśl o spotkaniu tych wszystkich osób, które "czytam" od długiego czasu. I chociaż, mimo moich wielkich nadziei, nie uda mi się najpewniej zdobyć nowego obiektywu do mojego nieszczęsnego Canona, zdjęcia mam zamiar zrobić i pokazać, a jakże!

I będzie mnie tu więcej! 

Obiecuję!

Mój roboczy post do zapisywania ciekawych linków w końcu nadaje się do pokazania. Tak już mam, że przeglądając sieć, kiedy trafię na coś, czym mogłabym się z wami podzielić, odpalam bloggera i zapisuję linki w jednym poście. Potem wystarczy opublikować  i się cieszyć :)

Stwierdziłam też, że czas na zmianę nazwy tego typu postów, bo zrobił mi się straszny bałagan na blogu ostatnio. Najwyższa pora zrobić porządki i na pierwszy ogień idą linkowane posty. Od dziś ten cykl będzie miał swoją własną nazwę i własną kategorię - Internetów Kopalnia (wiecie, to pewnie dlatego, że mieszkam po tej Śląskiej stronie Polski ^^)

Catherine porównuje pracę na etacie i pracę na własny rachunek pod kątem godzin pracy.

We Wrocławiu odbył się Festiwal Kolorów, o czym można przeczytać u Mo bloguje (na dodatek robi piękne zdjęcia!). Poza tym Mo pisze również o tym, jak zmotywować się do ćwiczeń - warto przeczytać i się zainspirować do ruszenia tyłka sprzed monitora ;)

Edyta napisała dwa fantastyczne teksty: jeden dotyczący pierwszych urodzin jej córki - Hani oraz drugi, gościnnie u Krufki, na temat jej przepisu na piękno.

Świetny wywiad z Martyną Wojciechowską o rodzicielstwie.

Wesela! Ostatnio totalnie wsiąkłam w oglądanie pięknych, ślubnych reportaży! Np. o weselu w stodole, wiejskim weselu, czy skromnym islandzkim weselu.

Blog jak malowany - urzekł mnie na maxa od pierwszego wejrzenia! 

Blog SillyGrrl, w którym znaleźć można mnóstwo porad dotyczących freelancingu, blogowania (pod kątem zarówno merytorycznym jak i technicznym), organizacji czasu itp. Sarah - jego autorka jest szalenie inspirującą osobą!

Paweł Opydo napisał dobry tekst o tym, jak zostać znanym blogerem ( Zombie Samurai jest z resztą według mnie najładniejszym i najczytelniejszym blogiem w blogosferze, więc dodatkowo polecić mogę jeszcze prezentację Pawła pt. "Jak stworzyć ładny blog?")

Czego Dana z Wonder Forest nauczyła się o blogowaniu?

Mocny, niezły tekst Idy z MojaTrawa o blogach, blogerach, hejterach i w ogóle internetach z bardzo dobrej perspektywy. . 

Kilka rad jak używać hashtagów na fejsie, które od jakiegoś czasu zyskują na popularności. 

Na dziś to tyle. Nie obiecuję wymuszonej regularności tego typu postów z prostej przyczyny - są dni kiedy w internecie nie sprawdzam niczego poza pocztą i facebookiem, albo nawet nie odpalam komputera, więc szukanie potem na siłę fajnych linków mnie nie bawi. Wolę, żeby to były rzeczy, które naprawdę mnie zainteresowały i chcę się nimi dzielić. Ot co, cała polityka! 

A tymczasem idę dalej korzystać ze snu Potomnego i wieszać pranie. Spokojnie, nie wirtualnie w jakimś WashVille, tylko w łazience. Hej! 

Myślałam, że tylko kiedy jest się rodzicem małej, słodkiej dziewczynki dopada ta ciuszkowa mania. Wiadomo, moda dziecięca dla dziewczynek to sama słodycz, rozkosz i w ogóle cud, i miód. Wydawało mi się, że w tym natłoku różowatowości i śliczności, mali faceci są niesamowicie poszkodowani. 

Nic bardziej mylnego! 

Od jakiegoś czasu świruję na punkcie ubranek dla mojego małego mężczyzny. Skoro nieźle idzie mu trzymanie głowy, to musi przecież widzieć , jak się za nim dziewczyny oglądają ;) 

1, 3, 6, 8, 9 - NEXT  | 2, 5 - RESERVED | 4 - H&M | 7 - ZARA