Wiecie, że do świąt zostało 46 dni? To koszmarnie mało! W zeszłym roku przeżywałam stresy już we wrześniu, a koniec końców zmyliśmy się z mężem na czas świąt z domu, żeby spędzić ten czas na spokojnie (wiadomo, w ciąży byłam i stresów nie chciałam). W tym roku jednak nie wypada mi już uciekać przed tym, co nieuniknione i najwyższa pora zmierzyć się ze swoim "Goliatem", bo Wigilia ma się odbyć u nas. Ech.

Zawsze powtarzałam, że nienawidzę świąt, nienawidzę ich komercyjności i sztuczności. Okazywałam poirytowanie na wszystkie te girlandy, światełka i czekoladowe bałwanki patrzące na mnie natrętnie z każdej strony. Emanował ode mnie wielki, świąteczny hejt. 

Ale przyznam się Wam, że mam głęboko w sobie takie marzenie o naprawdę miłych, przyjaznych świętach. Takich, podczas których ludzie są dla siebie mili i uprzejmi, panuje ciepła atmosfera i aż chce się być razem.

Przez większość mojego życia do stołu wigilijnego siadałam z moją mamą i z babcią, byłyśmy we tylko we trójkę. Było miło, przyjemnie, ale po kolacji wszystkie wracałyśmy do swoich zajęć. To był taki krótki wycinek w naszej rzeczywistości, który niewiele wnosił do naszego życia. Ot, mnóstwo stresu przed: mycie, sprzątanie, gotowanie, a potem pół godziny i po sprawie. A ja mam w sobie wizję trochę jak z amerykańskich filmów. 

Chciałabym, żeby wszystko było idealnie w tym roku i żeby nasza zmiksowana rodzina mogła spędzić ze sobą dobry, przyjemny czas, dlatego zaczynam już myśleć o organizacji. Jak znam życie to większość będzie na mojej głowie, więc muszę zacząć planować już teraz (a pewnie powinnam przynajmniej miesiąc temu).   

Marzy mi się, żeby dom pachniał ciastem, a w kącie salonu stała choinka. Dekoracje świąteczne mi się marzą i muzyka świąteczna również! 

Chcę świąt z prawdziwego zdarzenia, ot co!

Jeśli macie jakieś swoje, sprawdzone pomysły na organizację rodzinnych świąt to chętnie przyjmę wszelkie rady! A sama coś czuję, że zamęczę Was swoimi przygotowaniami tu, na blogu ;) 

Wszędzie w internecie królują piękne, czyste, białe kuchnie, które doprowadzały mnie już do stanu względnego zdenerwowania. Nie dlatego, że mi się nie podobają, wręcz przeciwnie - marzy mi się jasna kuchnia! No i z tym się wiążą moje frustracje, bo moja kuchnia jest zaopatrzona w ciemne, drewniane fronty i nie mam perspektyw na ich zmianę przez najbliższe, podejrzewam, kilkanaście lat. 

Nie lubię swojej kuchni. Ciągle narzekam, że jest w niej za mało blatów, za mało szafek, że ustawienie nie takie, że miejsca nie ma, że słońca mało i że zimno. Zbiera się tej kuchni ode mnie co niemiara. 

Dlatego ruszyłam na poszukiwania inspiracji w internecie, które pokazałyby mi ciemne kuchnie w ładnym stylu i dały nadzieję na to, że da się okiełznać i moją.

Ciemne fronty, mimo swojej "ciężkości" mają jakąś taką niewysłowioną klasę i elegancję. Jeśli jednak w kuchni panuje pół-mrok, dostęp do światła jest ograniczona, przestaje mi się podobać takie pomieszczenie.

Wszystkie zdjęcia z : http://www.cultivate.com

A Wy co sądzicie o ciemnych meblach w kuchni? Podoba się Wam, czy jednak "białe szaleństwo" wnętrzarskie też Was dopadło? 

.

Codzienne pisanie to jednak trudna sprawa. Zauważyłam, jak trochę rozmieniam się na drobne, bo rzuciłam się na głęboką wodę z tym wyzwaniem. Nigdy wcześniej nie miałam takiej częstotliwości i pisałam raczej wtedy, kiedy "miałam o czym" - tzn. czułam temat i wiedziałam, że muszę i chcę się nim na blogu podzielić. Codzienne pisanie stawia mnie w zupełnie innej sytuacji i muszę się odnaleźć w tej nowej, niełatwej sytuacji. 

No, ale ja nie o tym chciałam...

Przeglądając statystyki ostatnimi czasy zauważyłam po hasłach kluczowych i po popularności niektórych postów, że najbardziej chodliwym tematem jest ciąża i macierzyństwo. No to trochę zrozumiałe, bo faktycznie rodzinnie się zaczęło tu robić odkąd zaszłam w ciążę, ale na tym nie chcę się zatrzymywać. 

Stąd moje pytanie do Was: 

O czym chcielibyście czytać na Codzienniku? Czy są dziedziny, które chcielibyście, aby były tutaj poruszone? 

Będzie mi miło, jeśli wyrazicie swoją opinię na ten temat (można już komentować bez rejestrowania się ^^). Może czegoś jest za dużo, czegoś za mało, a coś wg Was w ogóle jest tu nie potrzebne?

Wzięło mnie dziś na refleksje, kiedy tak przyglądałam się temu swojemu Potomnemu, który coraz pewniej czuje się na świecie. Czeka go, biedaka, jeszcze tyle lat edukacji, kształcenia i szukania swoich ścieżek, ścierania się z ludźmi o innych poglądach, zderzania się ze ścianą, kiedy nauczyciele będą chcieli ograniczać jego indywidualność i kreatywność... 

No właśnie. 

Ania (Ania Maluje) opublikowała dziś post o zuchwałych marzeniach, w którym przytoczyła historię pewnego chłopca, który chciał zostać "najbogatszym człowiekiem w Polsce", ale został zganiony za to przez nauczycielkę. Bo to nierealne marzenie według niej. 

Przypomniałam sobie od razu te wszystkie sytuacje, kiedy mnie lub moich kolegów ganiono za inny sposób myślenia, niż książkowy. Niewielu było nauczycieli, którzy pozwalali nam wyjść poza schematy i próbowało rozbudzić naszą wyobraźnię (do dziś pamiętam czasy gimnazjalne i zajęcia z języka polskiego, kiedy to na środku sali stał na piedestale z krzesła kamień, a my mieliśmy napisać do niego list, a potem go wygłosić - nie było wtedy złych odpowiedzi, inwencja była pochwalana), ale jeśli już tacy byli, to potrafili rozniecić we mnie ogień i chęć do przekraczania granic, do zdobywania wiedzy i do szukania rozwiązań, które będą lepsze niż rozwiązania innych. 

Ponieważ należę do tego pokolenia, któremu przyszło testować m.in. system gimnazjalny i nową maturę, liceum trochę mnie poturbowało. I przyznam, że moja szkoła, która sama w sobie zła nie była, ustawowo musiała ograniczyć moje myślenie - nad wszystkim zaczął panować "klucz". Nie dopasowujesz się do niego - odpadasz. Po latach widzę, że system opanował ją coraz bardziej i z najbardziej kreatywnej placówki stała się tą najbardziej rygorystyczną i sztywną pod wieloma względami. Szkoda.

Zduszona inwencja twórcza połączona z przymusowym myśleniem według pewnej kalki daje nam przepis na "ciemną masę" społeczeństwa. System szkolnictwa tworzy kopię za kopią ludzi, którzy nie mają swojego zdania, nie potrafią rozwiązywać problemów i płyną z prądem tego, co oferuje nam dziś świat. A tylko martwe ryby płyną z prądem. 

Zdecydowanie nie chcę, żeby ten los czekał moje dziecko. W głowie łomoczą mi obawy przed tym, żeby nie stał się jednym z wielu szarych, nic nie znaczących obywateli tego narodu, którego zadowoli praca w korporacji i nie wybijanie się z tłumu. Chciałabym uchronić go przed przymusowym praniem mózgu, bronić jego kreatywności i pomóc rozwijać mu się w tych kierunkach, w których będzie chciał się poruszać. 

Tylko jak tego dokonać?

Lubię czasami zrobić sobie drobny przegląd swoich materialnych zachcianek, stąd kolejna wishlista. Nie robię ich często, nie zawsze też udaje mi się je zrealizować, ale jestem dobrej myśli. Nie wiem, czy kiedy będę za jakiś czas weryfikowała to, co mi się marzyło na tą chwilę, będę już szczęśliwą posiadaczką tych wszystkich rzeczy, czy o większości nie będę pamiętała. Może uda mi się choć część rzeczy nabyć, wtedy będę mogła powiedzieć, że materialnie choć trochę się spełniam ;)

1. Czytnik e-booków to mój numer jeden na chwilę obecną. Zaczyna mnie irytować czytanie na ekranie telefonu, dźwiganie książek mnie raczej nie kręci, z resztą zostałyby najpewniej rozniesione na strzępy przez Don Filipka. Kindle czy tablet jakiś, co ładnie będzie książki wyświetlał to mój ewidentny "must have" najbliższego czasu.

2. Książka Tomka Tomczyka, czyli Kominka - "Blog. Pisz, kreuj, zarabiaj". Myślałam, że się temu oprę tak, jak oparłam się "Blogerowi", ale jednak zapragnęłam przeczytać. Niestety od premiery próbuję ją kupić, ale nie jest mi chyba dane. Serwis z e-bookami allegro cały czas ma błędy i nie mogę zapłacić, podobnie z empikiem, który mi utrudniał całą sprawę w efekcie czego jestem bez "Bloga". To pewnie zemsta Kominka za nieprzeczytanie jego pierwszej książki ;)

3. Sukienka! Ta na zdjęciu jest z H&M. Marzy mi się sukienka spełniająca kryteria: dobrze dopasowana, z szerokim dołem, do kolan, w stylu classy casual. No. Taką bym chciała ;) Wiecie gdzie jeszcze, poza H&M można taką znaleźć?

4. Torebek nigdy za wiele w moim życiu, a ta (również H&M) mnie urzekła! Oczami wyobraźni już widzę, jak paraduję z nią po mieście! 

5. Podkład Estee Lauder Double Wear Stay In Place Make-up czyli podkład idealny dla mnie. Ładnie kryjący, trwały i nie zapychający mojej cery. Perfekcyjny. 

6. Kalosze to niezbędny element garderoby o tej porze roku. Deszcze są coraz częstsze, coraz intensywniejsze, a kałuże coraz większe. Jedynym słusznym rozwiązaniem na ten stan są właśnie porządne kalosze!

A Wy co byście wciągnęli na swoją wishlistę?

Są takie momenty jesienią (i zimą, i wiosną), które powodują, że mam ochotę schować się pod kołdrą i wyjść po tygodniu. Moje oczy są wtedy przymrużone, nos opuchnięty i zaczerwieniony, głos zachrypnięty, a rolka papieru toaletowego to moja najlepsza przyjaciółka. 

Przeziębienie.

Zmora jesiennych zmian pogody, która w moim przypadku, jeśli zostanie zlekceważona, kończy się zazwyczaj dłuższym choróbskiem. Coś czuję, że ten tydzień spędzę pod znakiem pierzynki i herbaty z imbirem, a także syrop cebulowy wróci do łask.

Wzięłam sobie do serca fakt, że chcę w tym miesiącu pisać codziennie (wspomniałam już o tym w poście o Disqusie), więc staram się nie poddawać. Ale jeśli jutro bym zniknęła w niewyjaśnionych okolicznościach, możecie zakładać, że umarłam z zasmarkania...

Jakiś czas temu trafiłam na bloga Jamówię.to i akurat wpadłam na post o małych rzeczach , czyli o tych wszystkich drobnych szczęśliwostkach, które "robią nam dzień". Wiadomo, czasami uśmiech pani w warzywniaku sprawia, że milej się wraca do domu i dzień w ogóle jest przyjemniejszy. 

Pomyślałam więc, że warto byłoby wziąć udział w takim wyzwaniu i zacząć spisywać te małe rzeczy, które sprawiają, że na ich myśl się uśmiecham, i które każdego dnia powodują uśmiech na mojej twarzy. Zebrałam je w podsumowanie mojego miesiąca, a co! Niech nie chowają się na kartach notesu! Szczęściem trzeba się dzielić ;)

1. października - Don Filipko kończy 4 miesiące! Duma taka wielka! 

2. października - W końcu udało mi się skończyć I tom "Pieśni lodu i ognia" (tak, tak, o "Grze o tron" mówię)

3. października - Odkryłam "Legimi" → bibliotekę e-booków.

4. października - Nadrobiłam serialowe zaległości (4 godziny oglądania i podjadania orzeszków). 

5. października - Przyjazd mojego przyjaciela z Warszawy.

6. października - Pizza!.

7. października - Mąż ma wolne!

8. października - BloSilesia - totalnie rewelacyjne spotkanie śląskich blogerów. Nawet mi się przydarzyła wypowiedź przed kamerą (od ok. 16. minuty)

9. października - Łasuchuję, bo Mąż kupił pierniki. 

10. października - Wieczór z filmem → Wolverine.

11. października - Wizyta u Magdy i Michała.

12. października - Wieczorny spacer z Piotrkiem (pozdro 600! - wiem, że to czytasz :))

13. października - Zachwycam się moim synem i tym, jaki jest spokojny :)

14. października - Sesyjka Cashflow - mało brakowało, a wygrałabym ^^

15. października - Ciachnęłam 15 cm włosów!

16. października - Pierwsze dobre słowa na temat "Zmiany" i mojego artykułu w niej.

17. października - Spotkanie z przyjaciółmi.

18. października - Gorąca, antystresowa kąpiel.

19. października - Pierwsze nasze Kinder Party - urodziny Tymka u Gizmów.

20. października - W końcu mam ładne zdjęcie z synem!

21. października - Odwiedza mnie Wiola z synem!

22. października - Domowa tortilla na kolację i oglądanie meczu z Mężem ;)

23. października - Rodzinny spacer (ja + Mąż + Don Filipko = ♥)

24. października - Obiad z mężem i z Piotrkiem (lubię karmić ludzi ^^)

25. października - Występ mojego zespołu na Muzycznym Hydeparku w moim mieście. Drugie miejsce jest nasze.

26. października - W końcu rozpoczęłam pracę nad planem "zdrowego lifestyle'u"

27. października - Dzień offline i obiad u mojej mamy ♥

28. października - Pierwszy dzień z Chodakowską. Padłam po 15 minutach xD

29. października - Poranny jogging z rana przy okazji odbioru wyników w laboratorium.

30. października - Zupa cebulowa na obiad... mmm!

31. października - Słoik sobie ozdobiłam. Banalnie, ale uroczo, więc jestem z siebie dumna :)

Co myślicie o takiej serii postów? Podoba się Wam, czy jest raczej zbędna na blogu? A może przyłączycie się do inicjatywy podkreślania "małych rzeczy" w swoim życiu? 

  

Mamy początek miesiąca, to dobry czas na wprowadzenie nowej rzeczy na blogu! Mianowicie: od dziś komentujemy za pomocą takiego zacnego narzędza jak Disqus! Już możecie zauważyć zmiany! 

Wiele z komentarzy jeszcze sie nie do końca wczytało, ponieważ Disqus importuje je wciąż z Bloggera (ma na to 24h), ale wszystko już chyba działa, jak powinno. 

Żeby móc komentować potrzebne jest zalogowanie. Można to zrobić za pomocą Facebooka, Twittera i konta Google, lub także zarejestrować się bezpośredio w Disqus. Dzięki temu uzyskujemy swój profil, na którym śledzić możemy wszystkie nasze "dyskusje", w które się za pomocą Disqusa wdaliśmy. 

Ponadto jesteśmy informowani o odpowiedziach na nasze wypowiedzi. To znaczne ułatwienie, bo dla mnie osobiście bardzo męczące jest sprawdzanie po tysiąckroć, czy jakiś bloger odpisał na mój komentarz. Ja na bardzo dużo komentarzy odpowiadam, ale wiem, że niestety nie każdy o tym wiedział, że odpisałam na jego wiadomość. Zwłaszcza, że zdarza mi się czasami przysiąść do odpowiadania po kilku dniach.