Miał być film z przeglądem kulturalnym października, ale coś mi nie poszło. Co prawda nagrałam go, nawet dwa razy, zmontowałam, przejrzałam, przemontowałam, znów przejrzałam i stwierdziłam, że... gadam o niczym. Serio. Tak słabych merytorycznie wypowiedzi w swoim wykonaniu jeszcze nie widziałam. Nie wiem, co we mnie wstąpiło, albo gdzie zgubiłam ętelegęcję, ale mimo najszczerszych chęci nie chciałabym Was męczyć gadaniem o pupie marynie, dlatego postanowiłam, że przegląd będzie w formie pisanej - to chyba moja lepsza strona ^^
 
W październiku udało mi się wyrwać do kina, naoglądać się seriali i nawet trochę poczytać (na to ostatnie ciągle narzekam, bo czytam zatrważająco mało!). Nie chcę Wam zbyt wiele spoilerować, ale chętnie podzielę się wrażeniami:



Naczytałam i nasłuchałam się, że to "najbardziej naturalistyczny, oddający realia wojny film" i że "jedyny w swoim rodzaju", a i trailer mnie zachęcał, więc całą ekipą wybraliśmy się do kina. Przyznaję, że film trzyma w napięciu i jest naprawdę na wysokim poziomie. Mimo że trwa ponad dwie godziny, w ogóle nie czuć tego czasu. Nie było tu dla mnie żadnych dłużących się scen (może poza jedną - przy stole w jednym z niemieckich mieszkań - miałam ochotę wybić tych gości, tak mnie drażnił ten moment), podobało mi się mnóstwo ujęć i nawet kiedy komuś urywało głowę, nogę, rękę czy w ogóle latały trupy, wyglądało to estetycznie (o ile można to tak ująć ^^).
Mimo wszystko zmieniłabym trochę zakończenie - według mnie powinni wszyscy zginąć. Ale według mnie dobre zakończenie to takie, kiedy wszyscy giną, więc to może nie być miarodajna opinia ;)

NA PLUS: + Niedłużąca się fabuła, sporo akcji + Świetne ujęcia, ładne kadry, nawet "drastyczne" sceny ładnie podane + Muzyka + Logan Lerman i Shia LeBeouf w świetnej formie.

NA MINUS: - Nudny Brad Pitt, mógłby już przestać przeżuwać własny język w ustach i stale podnosić górną wargę, bo robi to od kilku(nastu?) ostatnich ról (odnoszę wrażenie, że im starszy, tym mniejszy ma zakres mimiki) - Błędy taktyczne - specjalistą nie jestem, ale wyprostowani żołnierze w trakcie walki, czy strzelający w wysokości biodra nie przekonują mnie, podobnie jak cała akcja z samotnym, zepsutym czołgiem  - Zakończenie - wspomniałam już, że chętnie ukratrupiłabym wszystkich - Gwiezdne Wojny na końcu filmu

Pierwszy sezon wciągnął mnie i mojego Męża niesamowicie. Drugi nas zmęczył. Trzeci oglądałam już sama, no i teraz ciągnę czwarty. Chyba głównie z przyzwyczajenia, albo z sympatii do Quinna i Fary.
Homeland to serial o agentce CIA Carrie Mathison i w czwartym sezonie przenosimy się do Pakistanu ścigać tam terrorystów i rozwiązywać spisek za spiskiem. Już od samego początku jest ostro, dużo się dzieje i ogólnie akcja wciąga.
Mimo wszystko mam problem z tym serialem, mianowicie: nie mogę znieść głównej bohaterki. Nie wiem, czy Wy też tak sądzicie, ale dla mnie jest antypatyczna do potęgi i najchętniej przyłożyłabym jej tłuczkiem w głowę. Drażni mnie na każdym kroku, ale mimo wszystko trochę jej kibicuję i koniec trzeciego sezonu zasmucił mnie głównie z jej powodu i sytuacji w jakiej się znalazła (rany, tak bardzo nie chcę spoilerować, a to takie niełatwe!).

NA PLUS: + Spiski, tajemnice i dużo akcji. + Stara ekipa w komplecie: Saul, Fara, Max no i Quinn <3 - w drugim sezonie go nie lubiłam, ale potem pokochałam i nie wyobrażam sobie serialu bez niego. + Brak Brody'ego - nie mogłam go znieść równie mocno jak Carrie.

NA MINUS: - Carrie Mathison - kobieta z wiecznie wykrzywioną twarzą, np. tu, tu, tu, tu, tu i tu, albo tu.

Zdjęcie z bloga jestKultura.pl

Andrzeja Tucholskiego znają pewnie wszyscy. Autor jednego z moich ulubionych blogów - jestKultura napisał morskie fantasy! Byłam podekscytowana kiedy tylko się o tym dowiedziałam, bo po primo - uwielbiam bloga Andrzeja, a po secondo - bardzo lubię fantasy. Dodatkowo zachęcała mnie ciekawość, bo do tej pory blogerzy - według mnie - wydawali albo poradniki, albo książki kucharskie, więc kupiłam e-book tuż po premierze, ale przeczytałam dopiero ostatnio.

Czy jestem usatysfakcjonowana? I tak, i nie. Koncepcja Floty (to takie pływające "państwo" składające się z tysięcy autonomicznych statków, ale jednak poddanych władzy Admirała) bardzo mi się podoba. Kojarzy mi się z Flotą Quarian z Mass Effecta i chyba dlatego od razu przypadła mi do gustu. Poza tym klimaty spisku, znikających ludzi i politycznych napięć wewnątrz tego pływającego państwa są bardzo zachęcające, ale niestety na tym, przynajmniej dla mnie, plusy się kończą.
Naprawdę bardzo lubię styl Andrzeja i myślałam, że przełoży się to na jego książkę, a jednak nie przełożyło się. Język, nawet jeśli fachowy i miejscami bardzo wysublimowany, niestety w całokształcie bardzo słabo prowadzi historię. Książka jest krótka i wszystko pędzi w zastraszającym tempie, nie pozwalając bohaterom się rozwinąć, pokazać więcej niż jednej strony, podczas gdy niektóre opisy ciągną się i ciągną nic nie wnosząc do historii. Bohaterowie są płascy i bardzo przewidywalni, generalnie każdy z nich ma jedną cechę charakteru przez całą książkę, a główna bohaterka jest typową, wręcz stereotypową bohaterką - córką Admirała Floty, kobietą w męskim świecie, buńczuczną, charakterną i niepokorną. Banał.

Czy mi się podobała ta książka? W miarę. Nie pozostawiła po sobie żadnego wrażenia. Ani złego, ani dobrego. Po prostu wyłączyłam tablet i jej historia się skończyła dla mnie. Czy kupię kolejną? Pewnie kupię. Głównie z sympatii dla Andrzeja, choć mam nadzieję, że historia się rozwinie. Na każdej płaszczyźnie.

NA PLUS: + Fabuła - akcja na morzu, spisek, bunt i tajemnice do odkrycia!

NA MINUS: - Język - za bardzo wysublimowany, ciężki do zrozumienia, kiedy mowa o technikaliach, a banalny podczas normalnego prowadzenia historii. Dialogi są słabe, a nazwy własne... moim zdaniem niebyt fajne. - Bohaterowie - płascy i bez wyrazu. - Długość książki - za krótka jak dla mnie i myślę, że głównie z tego powodu cała akcja tak pędzi.

 

Zdjęcie: Wydawnictwo Czwarta Strona

Kiedy pod koniec września dostałam tę książkę od Wydawnictwa Czwarta Strona nie miałam pojęcia o czym jest. Myślałam nawet, że w ogóle nie jest w moim guście, dlatego tak późno się za nią wzięłam. Okazało się, że to coś dla fanów "Dumy i uprzedzenia"! OK, przyznaję, że nigdy nie czytałam książki Jane Austen, więc nie mogę porównywać tych książek, jednak myślę, że spodoba się ta książka każdemu.
O czym jest? O miłości, o dążeniu do spełnienia marzeń i o tym, że bez względu na to w jakiej sytuacji się znajdujemy warto walczyć o marzenia.
Bohaterami jest służba w domu państwa Bennetów, tym razem jednak młode panienki i ich miłosne perypetie, historia Lizzie i Pana Darcy'ego są tylko tłem dla historii kobiet i mężczyzn usługujących w ich domu. Każdy ma tu jakąś tajemnicę, każdy ma pragnienia, które nie zawsze da się ugasić. Główna bohaterka Sara jest młodą dziewczyną, która marzy o przeżyciu czegoś więcej niż tylko prania nieswojej bielizny i sprzątania odchodów świń, a gdzieś między opatrywaniem popękanych dłoni, pomaganiem pani Hill i opieką nad małą Polly rodzi się w niej uczucie, którego nie jest w stanie okiełznać...

Zbliża się zima, więc jeśli nie wiecie co będzie dobre do wieczornej lektury przy kubku gorącej czekolady powiem Wam - zdecydowanie Dworek Longbourn. Ta pięknie wydana książka (to chyba najładniejsza książka w mojej kolekcji) ma w sobie wspaniałą, zaskakującą historię, którą dobrze się czyta! Lubię odpocząć przy książce, a przy tej odpoczywa się całkiem przyjemnie.

NA PLUS: + Bohaterowie - ciekawi, mający wiele zakamarków w swoich duszach, których nie można tak od razu odkryć. Ci bohaterowie naprawdę żyją! + Klimat epoki - oddany rewelacyjnie. + Lekkość - to jest książka, która zapewnia rozrywkę na kilka wieczorów. Nie ma tu męczenia głowy i kombinowania ponad miarę.

NA MINUS: - Nic nie znalazłam! Pewnie gdybym czytała "Dumę i uprzedzenie" mogłoby być inaczej, ale na dziś nie jest.

Uwielbiam wydawać pieniądze na równi z uwielbieniem do jedzenia. Serio. Jak mam stresujący dzień to muszę wydać jakieś pieniądze, albo coś zjeść. A najlepiej iść do sklepu i kupić coś do jedzenia. Najlepiej niezdrowego.
Takie to mam zamiłowanie do finansowej rozrzutności, że Mąż mój jeszcze chwila, a musiałby szukać drugiego etatu, bo rządy nad kartą płatniczą sprawuję ja. Żeby jednak młodą wdową nie zostać i Małżonka do zawału nie doprowadzić, musiałam znaleźć rozwiązanie z serii "wilk syty i owca cała" czyli jak dużo kupować, ale nie zbankrutować. Oto moje TOP 5:

1. Analizowanie promocji w sklepach.
Ot, wydaje się głupotka taka, ale jak się dobrze zastanowisz to zauważysz, że nawet jeśli w Tesco widzisz wielką obniżkę na kawie z  25 złotych na 17, to może się okazać, że w innych sklepach 17 złotych to cena wyjściowa i na promocji kupisz tą samą kawę za 12 złotych. To przykład z życia wzięty. Czasami warto przeanalizować ofertę różnych sklepów, zwłaszcza kiedy chcesz kupić coś za większą kwotę. Możesz zaoszczędzić kilka albo kilkadziesiąt złotych.

2. "Serwisy z okazjami."
Serwisy typu Groupon czy Okazik mogą się okazać dobrą opcją na zakupy, chociaż trudno się czasem opanować, żeby nie wykupić połowy oferty. Ogólnie zakupy przez takie serwisy sprawdzają się, jeśli nie potrzebujesz czegoś kupić na teraz, od razu, bo nie zawsze się trafiają dobre oferty. Czasami trzeba poczekać nawet kilka miesięcy, aż trafi się ta upragniona opcja na wakacje, czy na konkretny mebel. Z Małżonkiem planujemy zakup dużego łóżka z materacem, więc mniej więcej od prawie dwóch miesięcy obserwuję oferty z tym związane i póki co mam ochotę rzucić wszystko i jechać do Ikei ;) Cierpliwość nie jest moją najmocniejszą stroną.



3. Second handy, komisy i antykwariaty.
Szmateks szmateksowi nierówny, więc polecam zrobić dobry risercz zanim utopicie całe swoje oszczędności, albo zmarnujecie pół dnia i nic nie kupicie. Są lumpeksy, w których ubrania można pomylić ze szmatami do podłogi, ale są i takie, w których można znaleźć perełki jakich mało. Moim hitem są torebki za 4 złote czy dżinsy - nówki sztuki za 12 zł. Mam też całą szafę kurtek i płaszczy, za które zapłaciłam nie więcej niż 10 złotych za sztukę.
W różnego rodzaju komisach natomiast można znaleźć też meble, lampy czy inne bibeloty. W antykwariatach książki i prasę, które są dobrej jakości i mogą służyć nam jeszcze długo.

4. Serwisy z kodami rabatowymi.
Czasami warto rozejrzeć się za rabatami w internecie na serwisach, np. promoszop.pl, gdzie można ustrzelić czasami nawet 70% zniżki na różne produkty. Ja często korzystając z takich rabatów kupuję książki albo ubrania, ale można oszczędzać prawie na wszystkim od kosmetyków po hosting, czy sprzęt AGD.


5. Karty stałego klienta i karty rabatowe.
Wiele sklepów umożliwia posiadanie ich karty rabatowej. Kiedy robisz zakupy po prostu wyciągasz kartę i już masz tańsze zakupy. Warto spytać o taką opcję, niektóre sieci sklepów mają taką opcję dla klientów. Ja posiadam kilka tego typu kart np. Ikea Family, Rossnę, Hebe czy kartę zniżkową do KappAhl i korzystam z nich chętnie.

Dzięki tym rozwiązaniom nadal wydaję pieniądze, ale przy okazji udaje mi się oszczędzać na wielu transakcjach. Wilk syty i owca cała ;)
A Wy macie jakieś sposoby na robienie zakupów i jednoczesne oszczędzanie?

Wierzę, że słowa mają moc i wypowiedziane mogą zburzyć mury, mogą dodać sił albo podciąć skrzydła, dlatego staram się uważać na to, co mówię. Zwłaszcza kiedy mówię do swojego dziecka. Nigdy nie jest dla mnie "bachorem", "gówniarzem" czy "gnojkiem", bez względu na to czy właśnie potłukł całą serię talerzy, rozbił mi telefon czy wrzeszczał przez ostatnie pół godziny. Pewnie, że mnie złości kiedy gryzie mnie bez umiaru czy okłada ciężkim sprzętem, a za każdym moim "nie bij mnie" podkręca swoją moc wewnętrzną. Tracę nerwy kiedy setny raz otwiera szafkę-której-otwierać-nie-wolno czy z uporem maniaka rozrzuca czyste pranie po raz kolejny. To wszystko jednak nie jest dla mnie wystarczającym powodem, żeby nazwać go "gówniarzem", ani żeby powiedzieć mu "jesteś beznadziejny". 




Miliard razy dziennie powtarzam Don Filipkowi, że go kocham, a do snu, zamiast bajki o kaczkach dziwaczkach mówię mu, że jeśli będzie chciał to może zdobyć świat. Opowiadam mu o możliwościach spełniania marzeń, o planach, o przygotowaniach, o dążeniu do celu. Wierzę w niego i chcę, żeby on w siebie też wierzył, a kiedy któregoś dnia wyśmieją go rówieśnicy, spłynie to po nim jak woda po kaczce. Po mnie dziś spływa, co mówią ludzie, ale pamiętam doskonale noce pełne łez, bo w szkole ktoś brutalnie podeptał moje i tak słabe poczucie wartości.

Jest mi przykro gdy widzę jak rodzice poniżają własne dzieci. Jest mi przykro słyszeć na placu zabaw "ty ofermo", "jak łazisz sieroto", czy "co z ciebie za dziecko?". I chociaż naprawdę rozumiem, że emocje potrafią ponieść człowieka, to niestety takie zachowania są nieodłącznym elementem niektórych rodzin. W nich mały człowiek jest "nieusłuchanym gówniarzem, który nie potrafi się nawet bawić żeby się nie ubrudzić, albo żeby czegoś nie zepsuć", do tego "zjeść porządnie nie potrafi i wydziwia na każdym kroku", a za wydziwianie jest przecież kara.


Przemoc werbalna nie pozostawia śladów widocznych na pierwszy rzut oka, ale zadaje głębokie rany, które nie sposób zagoić. Jątrzą się potem wewnątrz człowieka i zalewają goryczą. Wydają gorzki owoc, który dojrzewa nierzadko i ponad dekadę. Dlatego tak bardzo chcę karmić Potomnego dobrym słowem, żeby to ono wydawało owoce i żeby to ono kształtowało jego charakter. Nie jakieś tam "bachorze" czy "nieudaczniku". Wiem, że któregoś dnia przyjdzie do mnie i powie "dzięki mamo, że we mnie wierzysz", a ja się trochę wzruszę na myśl, jaką batalię o to toczyłam.

 Lubicie roślinne mleko? Może macie jakieś swoje, sprawdzone przepisy?

 

Są takie dni, kiedy trzeba kochać mocniej, znosić więcej i rzucić wszystko na rzecz przytulania. To takie dni, kiedy nawet mniejsza ilość snu nie przeszkadza w funkcjonowaniu pełną parą, a i głód nie doskwiera.
Kiedy atakuje trzydniówka i cztery wyżynające się czwórki naraz nie pozostaje nam nic innego, jak tylko się przytulić do siebie i być.
Ostatnie kilka dni minęły mi na głaskaniu po głowie mojego przyklejonego do piersi młodzieńca i aplikowaniu na przemian leków przeciwgorączkowych i maści na obolałe dziąsła. W wąskim łóżku przytulaliśmy się we trójkę, rodzinnie i przeganialiśmy chorobę.

Mimo nadmiernej ilości krzyków, płaczu i braku jakiejkolwiek współpracy pokłady mojej cierpliwości rosną i rosną. Nie wiem, jak to się dzieje, ale mimo swojej nerwowej natury jestem spokojna. Tysięczny raz schylam się Potomnego, żeby wziąć na ręce, mimo że chwilę wcześniej rzucał się w przestrzeń. Przytulam i głaskam, leżę z dziesięciokilogramowym obciążeniem na brzuchu nie przejmując się bólem kręgosłupa. Zbieram z podłogi wyplute jedzenie - kolejne, bo z apetytem kiepsko. I żal mi chłopaka, że tak wszystko naraz zwaliło się na jego małą, niedoświadczoną jeszcze głowę, ale jestem tuż obok. I będę.