Niedziela.

Godzina dwudziesta.

Po świetnym nabożeństwie wstępuję jeszcze do piekarni po świeży chleb. Chłopaki moje będą zajadać na kolację i śniadanie. Strasznie dużo ludzi na deptaku, krążą między Biedronką, monopolowym i osiedlową spelunką. Idę pewnie przed siebie, z chlebem pod pachą. Jest ciemno i mgliście, ledwo widać blokowisko przede mną. Im bliżej domu tym ciemniej i chłodniej, i żadnych ludzi po drodze. Taki urok mieszkania na samym krańcu miasta.

Dzwonię do koleżanki. Mamy się umówić na wspólne zakupy. Poza tym przyjemniej się idzie w tej mgle słysząc znajomy głos. Jestem już blisko domu, może pięćdziesiąt metrów. I wtedy się zaczyna.

Huk, wystrzały i uderzenia. Nic nie widać, a słychać jakby niebo się waliło. Tam przede mną, tuż, tuż za moim domem, za lasem. Tysiące myśli pojawiają mi się w głowie. Coś wybuchło? Butle z gazem? Może jakiś magazyn się pali? Za lasem przecież Castorama, Makro, magazyny, zakłady. A może jakieś wojny gangów? Wystrzelać się postanowili, pozabijać wzajemnie.

Przypomina mi się sen niedawny. O wielkim pożarze, ucieczce i ratowaniu życia swego dziecka. Trochę podcina mi wtedy nogi. Ja tu, a tam moi mężczyźni. W domu, może nie wiedzą co się dzieje, nie słyszą tego hałasu.

Dobija się do mnie głos w telefonie. "Co to? Ten huk! Jakieś wybuchy koło mnie".

"Jak to koło Ciebie? Przecież to w przeciwnym kierunku niż mój dom, ten las, te magazyny..."

Czuję się skołowana. Jest ciemno, mgliście i głośno od niezidentyfikowanych strzałów. Zaczynam myśleć o ludziach z Ukrainy, którzy są częścią jednego z naszych kościołów. Przecież oni od tego uciekli właśnie. Od strzałów, niepewności jutra, ciemnych chmur zasłaniających słońce. Zostawili wszystko żeby ratować życie. Mam przed oczami krótki filmik, który ostatnio wyświetlał mi się na facebooku o tym, jak wiele dzieci rodzi się w strefie wojny. Kobietę, która skurcze porodowe przeżywa musząc przedostawać się przez jakieś kamieniste wzgórze. W niepokoju, z przerażeniem w oczach, podczas gdy ja wieczorami w ciepłym fotelu przeglądam oferty szpitali, czy mają piłki, worki sako albo wannę. Przypomina mi się historia z dzieciństwa babci, o ucieczce z ostrzeliwanego pola kapusty. Ona mała, drobna, z braćmi na polu, w czerwonym płaszczyku i uzbrojony samolot wystrzeliwujący serię pocisków, przestrzeń wypełniona rozrywaną kapustą. Przecież to nie było tak strasznie dawno.

Patrzę na moje śpiące dziecko i tak bardzo nie chcę, żeby kiedykolwiek przydarzyło się to jemu. Ten strach, niepewność jutra, zrujnowana rzeczywistość i zgaszony uśmiech. Myślę o dziecku, które mam w sobie i modlę się, żeby miało spokojne dzieciństwo, pełne miłości. Chcę wszystkiego co najlepsze dla nich, dla siebie, dla swojego męża. Chcę najlepszych rzeczy dla mojej rodziny i przyjaciół, dla sąsiadów czy sprzedawczyni w warzywniaku. Nie chcę smutku, niedoli i niedomagania.

Zamykam oczy, wciągam głęboko powietrze i odganiam te troski. Nic nie wybucha, nic się nie pali, nikt nie postanowił się pozabijać na ulicach. Jest cisza i spokój. Robię sobie herbatę i przypominam sobie słowa:

Jestem bowiem świadomy zamiarów, jakie zamyślam co do was - wyrocznia Pana - zamiarów pełnych pokoju, a nie zguby, by zapewnić wam przyszłość, jakiej oczekujecie. [Jer. 29:11]

Jest w porządku. Moja rodzina jest bezpieczna, ja jestem bezpieczna. Mogę położyć głowę na poduszkę i dziękować Bogu, że nie mieszkam w Syrii.

Dzień później dowiaduję się, że to były fajerwerki z okazji WOŚPu. Serio? Przy widoczności równej dwa procent trzeba było wystrzelić tysiąc pięćset strzałów?

Poprzedni tydzień był dla mnie mocno nierówny. Z jednej strony w miarę produktywny i obfitujący w nowe pomysły i rozwiązania, a z drugiej senny, z domieszką mocnego spadku nastroju i chwilowego zrezygnowania. Taki chyba urok trzeciego trymestru. Na szczęście weekend był najmocniejszą stroną tamtego tygodnia i dzięki temu skończyłam go dobrze i z dobrymi perspektywami na ten tydzień. 

Przede wszystkim dużo robiłam. I sporo planowałam, i próbowałam się tego planu trzymać (bo chyba wszyscy tu obecni wiedzą, że z efektywnym planowaniem mam gigantyczny problem). Wyszło nawet nieźle, wyrobiłam jakieś osiemdziesiąt procent planu i przyznam, że to cudowne uczucie, kiedy odhacza się ostatnie zadanie na dziennej liście rzeczy do zrobienia. Szkoda, że tak rzadko mi się to zdarza. Muszę nad tym popracować ☻

Wszyscy się cieszyliśmy, że w końcu spadł śnieg. Pierwszego dnia mieliśmy z Don F. niezłą frajdę idąc do żłobka i odciskając wszędzie ślady butów, i szukając śladów psów, kotów i ptaków na śniegu. Z niecierpliwością czekałam na warunki sankowe, bo Filipko dostał na poprzednie mikołajki sanki, ale do tej pory nie udało się ich użyć. Ani w zeszłym roku, ani teraz. W piątek rano sypał piękny, gęsty śnieg i robiły się odpowiednie warunki, już sanki szykowałam, ale w ciągu kilku godzin wyszło słońce, mróz się gdzieś wyniósł i po śniegu zostało wspomnienie i chlapa na drogach. Cóż. Nie jest nam dane najwyraźniej. 

W ciągu tygodnia wykorzystywałam swój wolny czas w dużej mierze na spanie. Zmogła mnie ciąża maksymalnie i przed kilka dni pod rząd ucinałam sobie południowe, kilkugodzinne drzemki. Mój organizm chyba przeczuwał, że weekend będzie wypełniony po brzegi i odpoczywał na zapas. Bo w weekend byliśmy z moim K. cały czas gdzieś w trasie. Filipa oddelegowaliśmy do babci, a sami pojechaliśmy w sobotę do MaxFloStudio nakręcić wywiad z naszym kolegą - raperem Elmerem. Przyznam, że to pierwsza taka akcja w naszym życiu, ale jak tak się będą dalej toczyć sprawy to będziemy musieli zainwestować w sprzęt w końcu. Zwłaszcza, że nasz wysłużony Canon bywa ostatnimi czasy problematyczny, a w tym roku czeka mnie jeszcze fotografowanie wesela i wielu innych wydarzeń. 

Wykończona po wywiadzie przesiadłam się z busa do auta kolegi i popędziliśmy na próbę uwielbienia przed niedzielnym spotkaniem kościoła. Intensywne dwie godziny grania, zdzierania gardła, śmiania się i picia czekolady były na prawdę dobrym zwieńczeniem dnia. Nic to, że dopiero o dwudziestej drugiej byłam w domu i nigdy w życiu nie bolał mnie kręgosłup tak jak po tym dniu. Naładowałam akumulatory. Bo dobrze jest przebywać z ludźmi, w których towarzystwie czujemy się naturalnie i pozytywnie. A muszę przyznać, że niewiele jest osób, przy których ja tak mam, a na palcach jednej ręki można zliczyć osoby, które doprowadzają mnie do histerycznego śmiechu, którego za nic nie da się uspokoić. Chociaż oficjalnie zwalamy na nadmiar cukru w organizmie (Cherry - I love You! ♥)

Nachłonęłam się w tym tygodniu wieczornej aury miasta. Lubię to bardzo, zwłaszcza zimą, jak te wszystkie ozdoby świecą z każdej strony. Wieczorne Katowice mnie urzekły. Długo w nich nie bywałam, nie ogarniam rozmiarów zmian jakie w nich zaszły, ale podoba mi się bardzo. Aż mnie nachodzi ochota na częstsze wizyty tam. Mam ostatni miesiąc na nadrobienie wielu rzeczy, spotkań i spraw do załatwienia, mam nadzieję, że się wyrobię z większością z nich. Godzina zero już bliska. 

W kalendarzu blogowym miałam zapisane więcej postów, a i wersje robocze krzyczą do mnie z panelu bloga, ale jak wspomniałam - połowę tygodnia przespałam, więc średnio wyszła ta moja skuteczność. No ale pracuję nadal nad systematycznością i pisania, i pstrykania fotek. W poprzednim tygodniu więc na blogu pojawiły się dwa posty:

Rok Łaskawości

Home Style: Wspólny pokój dla dwójki (i więcej) dzieci

A Wam jak minął ten tydzień? 

Odkąd zaszłam w drugą ciążę sen z powiek spędza mi temat dziecięcego pokoju. No dobra, może nie do końca aż tak ekstremalnie o tym myślę, ale jest to dla mnie dość ważny temat i faktycznie ciążową bezsenność wykorzystuję w dużej mierze na szukanie inspiracji i rozwiązań w tym temacie. No bo gdzieś te dzieci trzeba pomieścić, zapewnić im funkcjonalną przestrzeń do życia i jeszcze żeby było ładnie i estetycznie. 

Postanowiłam zebrać w całość to, co do tej pory gdzieś sobie pozapisywałam w mocno ograniczonej już przestrzeni dysku twardego i podzielić się kilkoma najfajniejszymi moim zdaniem propozycjami. 

POKÓJ DLA DUŻEGO I MAŁEGO CHŁOPCA

Połączenie bieli, czerwieni i niebieskiego to chyba zawsze dobry pomysł. Zwłaszcza w dziecięcym pokoju. Okazuje się też, że nawet na niewielkiej przestrzeni można zmieścić sześciolatka i noworodka (jak w przypadku tego pokoju). Podoba mi się, że nie jest tu upchnięte milion zabawek, tysiąc dziecięcych akcesoriów i Bóg wie czego jeszcze. Carli - mama czwórki dzieci - dobrze wie, jak efektywnie zorganizować przestrzeń. Więcej zobaczycie na jej blogu. 

Źródło zdjęć: Fearfully&Wonderfully Made by Carli

JASNY I PRZYTULNY POKÓJ DLA DZIEWCZYNEK

Wszystko tu jest perfekcyjne i przytulne. Sama chętnie zamieszkałabym w tym pokoju ;) Dziewczęce pompony pod sufitem, jasne meble, girlandy i dużo kolorowych akcentów. Jest przestrzeń do zabawy, do czytania, do malowania czy do zabawy w dom. Bardzo mi się tu podoba, chociaż w Polsce raczej ciężko jest o tak duże pokoje, które można by przeznaczyć dla dzieci.

Więcej zobaczycie tutaj.

Źródło zdjęć: Apartament Therapy

TROJE DZIECI W MALUTKIM POKOJU?

Na przykładzie tego pokoju widać, że nawet na niewielkiej przestrzeni można zmieścić trójkę dzieci. Zastanawiam się trochę nad praktycznością tego niemowlęcego łóżeczka w kącie, bo osobiście bym się chyba pochlastała odkładając tam na przykład śpiące dziecko, ale może akurat potrójna mama ma już taki poziom doświadczenia, że to dla niej żaden problem? 

W tym przypadku dzieci mimo małej powierzchni pokoju mają gdzie spędzać czas - w innych częściach mieszkania mają też swoje "kąty". 

Ten apartament bardzo mi się podoba, całość możecie obejrzeć i ocenić na blogu A Cup of Joe. 

Źródło zdjęć: A Cup of Joe

NIEDUŻY POKOIK PROSTO Z POLSKI

Pokój z naszego rodzimego podwórka, bo od Agi z bloga Gu tworzy. Kiedy pierwszy raz go zobaczyłam od razu się zachwyciłam i muszę przyznać, że wracam do jego zdjęć regularnie. Na niewielkim metrażu udało się zmieścić kołyskę, przewijak, łóżko, półki, szafki, biurko. Jest rewelacyjnie. Poza tym wiele jest tu dekoracji, które wyszły spod rąk Gu :) 

Całość pokoju i to, jaką przeszedł metamorfozę możecie obejrzeć na blogu Gu tworzy.

Źródło zdjęć: Gu tworzy

MALUTKI DZIEWCZĘCY POKOIK

Tego typu wystrój pokoju nadawałby się w sam raz na polskie realia. Mimo, że jest niewielki udało się go urządzić tak, że jest przestronny i praktyczny dla dwóch dziewczynek w różnym wieku. Bardzo podoba mi się piętrowe łóżko tutaj i biurka dostosowane do potrzeb dzieci. Każda z dziewczynek ma swoją przestrzeń, a jednocześnie nie ma wyraźnego podziału między nimi. 

Więcej obejrzycie na blogu Mommy Shorts

Źródło zdjęć: Mommy Shorts 

Co sądzicie o wspólnym pokoju dla dzieci? Jak Wam się podobają takie rozwiązania?

A może są tu jakieś Mamy Dwójki/Trójki/Czwórki i więcej, które mogą się podzielić doświadczeniem w temacie? 

Po ostatnim wpisie z zeszłego roku, tym o radach dla szesnastoletniej mnie, zaczęłam się zastanawiać czy nie za bardzo sama siebie krytykuję. Prawdę mówiąc zauważyłam te tendencje u siebie już dawno, raz nawet Mariolka Mamuszka zwróciła mi na to uwagę, że nawet przy wrzucaniu zdjęć z hasztagami #syndrompollyanny i #wyolbrzymiajszczęście, przy których miałam kolekcjonować małe i duże radostki, w dużej mierze sama siebie ganiłam. 

Sama wobec siebie mam olbrzymie oczekiwania i życiową poprzeczkę postawiłam sobie bardzo, bardzo wysoko. Nie wiem, czy to wina Disney'a, hollywodzkich filmów czy przeczytanego miliona książek w dzieciństwie, ale tak po prostu już jest. I chociaż z jednej strony daje mi to energię i motywację, by ciągle przeć do przodu to z drugiej... strasznie rzadko do tej poprzeczki doskakuję. Ba!, mam wrażenie, że ona lewituje coraz wyżej i wyżej, powoli staje się wręcz nieosiągalna, a ja zatapiam się w głębokościach kolejnych poduszek, żeby nie było słychać mojego rozpaczliwego szlochania. 

Dochodzę więc do tego kulminacyjnego momentu swojego życia i wniosków, że po prawie dwudziestu-siedmiu latach pora popracować nad zmianą podejścia, które sponsoruje mi więcej samokrytyki, potępienia i nienawiści do samej siebie, niż rozwoju i wzniosłych chwil zwycięstwa. Najwyższa pora zamienić ten czas gigantycznych wymagań na czas hektolitrów łaskawości względem samej siebie. 

Tak, tak, to chyba to moje noworoczne postanowienie. Rok Łaskawości. 

Bo przecież daję radę mimo wszystko, mimo okoliczności, wiatru w oczy i czasami rzeczywistości stającej przeciwko mnie. Zajmuję się tysiącami rzeczy każdego dnia, mniejszymi i większymi, od rana do nocy. Dbam o wszystko w domu: żeby nie brakło papieru toaletowego, ani mydła, żeby napalić w kominku zanim wróci zmarznięty mąż z pracy i żeby czystej bielizny nigdy nie brakło. No a że pranie od dwóch dni w bębnie pralki leży, bo zapomniałam, no to trudno. Zdarza się, kurcze. I że brudne naczynia w zlewie zostały na noc, albo że ten obiad, co został, nie schowany do lodówki nadal stoi na piecyku. Najlepszym się zdarza. Mówi się trudno. Pójdę nastawić nowy cykl prania, przy okazji dorzucając parę rzeczy, pozmywam gary i będę żyła dalej. Bez wyrzutów, bo przecież zrobiłam milion innych rzeczy. 

I zapiszę sobie na ścianie chyba, że jestem idealną matką. Ze sto razy.

Po przeczytaniu setek artykułów o rodzicielstwie, o rodzicielstwie bliskości, wychowaniu małego geniusza, czy o tym jak cudownie jest być mamą cudownych dzieci i opływać szczęśliwością z tego powodu od rana do nocy narzuciłam sobie tak duże i ciężkie wymagania, że zrównały mnie z ziemią. 

Bo ja się złoszczę, tracę nerwy, krzyczę czasami i tupię nogami, często płaczę i rozsypuję się na miliony kawałków. No zdarza mi się, zwłaszcza teraz, kiedy skurczył mi się mózg, a w siodle mego życia siedzą hormony i pejczykiem popędzają mnie w niewiadomych kierunkach. A moje dziecko, mimo stosowania metody za metodą nadal wali głową o podłogę jak się złości i nadal rzuca wszystkim w koło, okłada mnie rękami, nogami i odpycha mnie, kiedy eksplodują jego emocje. Zdarza się. 

Ale poza tym zdarzają się tysiące cudownych chwil, kiedy przytulamy się, śmiejemy, czytamy razem książki, jeździmy autami, układamy puzzle, robimy kisiel, objadamy się ciastkami albo popcornem, ja znoszę jego perkusyjne zapędy i jego 13 kilogramów gramolące się na moje plecy. Opowiadamy sobie setki rzeczy, co prawda ja połowy jego historii nie rozumiem, ale słucham, potwierdzam, dopytuję o więcej. Kocham go maksymalnie i dałabym się posiekać dla niego i to jest najważniejsze. Jestem idealną matką. I koniec kropka!

Nie siadam na laurach, nie obniżam lotów. Ale najwyższa pora skończyć z roztrzaskiwaniem się o ziemię za każdym popełnionym błędem, czy po każdej chwili słabości. 

Rok Łaskawości. 

To będzie moja oaza, w której mam zamiar się rozsiąść i odpoczywać od ciężkich, gradowych chmur, które do tej pory zawsze w pogotowiu miałam przy sobie, żeby w odpowiednim momencie spuścić sobie na głowę hardkorową, ascetyczną burzę. 

Mam zamiar być w tym roku dla siebie łaskawa. Ściągnąć tę poprzeczkę w końcu i wyrzucić na śmietnik. Żadnych poprzeczek. 

Zwłaszcza, że czeka mnie w tym roku kolejnych tysiąc nowych rzeczy, nowych przeżyć i nowych sytuacji, do których będę musiała się dostosować. Wszak Baby no.2 za około miesiąc powinno być już z nami, niecodziennie zostaje się podwójną mamą, ale jak już się zostaje to jest to stan permanentny i trzeba się w nim odnaleźć. Na nowo. Bez wymagań względem siebie i świata!
Dlatego nie będę musiała wcale schudnąć w miesiąc po porodzie, ani wyprodukować na brzuchu kaloryfera w kolejny miesiąc. Jeśli znajdę siły to pewnie, ale nie będę się katować. Nie będę się linczować za cheesburgera w Macu albo kebaba na mieście. I nie będę się załamywać, że miałam biegać, a nie biegam. Ot. Mam prawo do błędów, porażek, słabszych chwil i złego humoru, bo każdy ma do tego prawo! 

No to kto dołącza do tego postanowienia? Cały Rok Łaskawości przed nami!

Mamy w końcu nowy rok. Mam wrażenie, że z roku na rok czas płynie szybciej i zanim się w styczniu dobrze obrócę to już jest grudzień (chociaż w sumie może to wrażenie związane jest z tym, że na dziś nawet obracanie trwa u mnie pięć razy dłużej niż normalnie? Nie wiem, zwalmy na hormony w każdym razie ^^). 

Z jednej strony ta końcówka poprzedniego roku i początek tego były dla mnie dość łaskawe, zwłaszcza mentalnie, nastąpił jakiś przyjemny reset, a z drugiej strony jestem fizycznie tak zmęczona, że usnęłabym na stojąco. Chociaż nie, bo kręgosłup przecież boli, ale wystarczy, że się położę i zamknę oczy, i usypiam w minutę, bez względu na godzinę. 

Swoją drogą odkryłam jedną przytłaczającą zależność: jak tylko ja mam obniżoną odporność, jestem chora albo przydałoby się, żebym odłożyła obowiązki na bok i odpoczywała na maxa, okazuje się, że wszyscy w domu nagle są chorzy, niedomagający i potrzebujący mojej opieki. Wiadomo przecież nie od dziś, że chory mężczyzna nie choruje tylko walczy o życie. Też tak macie w swoich domach? ;)
Na szczęście mamy małego pana doktora w domu, więc jesteśmy wszyscy w dobrych rękach. Jest komu mierzyć nam ciśnienie pięć razy dziennie ;) 

Sama sobie próbowałam w tym tygodniu zrobić mini-sesję ciążową, ale to jakiś koszmar totalny. Ciężka współpraca z samowyzwalaczem i ustawianiem ostrości mnie pokonały. Z resztą, z moim aparatem dzieją się jakieś niedobre rzeczy ostatnio, bo jakość zdjęć spadła na łeb na szyję w ciągu ostatnich kilku miesięcy. Cóż. Może uda się jakaś sesja rodzinna po narodzinach Baby no.2 (wciąż nie ma imienia! aaaa!), już rozpoczęłam proces namawiania szanownego Męża na taki prezent, może urodzinowy? :) 

Staram się jeść zdrowo, pilnować witamin, ilości wypijanej wody itp., ale to strasznie trudne kiedy mam stałą chęć na czekoladę, frytki i słodkie napoje. Albo na szynkę z majonezem ^^ Chciałabym się skusić na detoks cukrowy, ale nie wiem, czy ostatni odcinek ciąży to dobry etap. W tym tygodniu czekają mnie chyba przedostatnie już badania i wizyta u lekarza, zobaczymy co z tego wyjdzie. Modlę się, żeby ta nieszczęsna hemoglobina się w końcu podniosła! 

W ogóle ciąża nieźle mi daje w tyłek i przyznaję, że nie mogę się doczekać finiszu. Mało rzeczy mnie w życiu zatrzymuje, ale fizyczne niedomaganie to coś, co sprawia mi najwięcej problemów. Ciężki to dla mnie stan, kiedy mentalnie mogłabym zrobić wszystko, mam zapału i chęci do pisania, robienia projektów, sprzątania, zabawy z dzieckiem, tańczenia, skakania, chodzenia na spacery i całej masy innych rzeczy, a ciało odmawia mówi "nie". Czasami, kiedy gdzieś się śpieszę i próbuję szybciej i szybciej iść, ale widzę jak krajobraz coraz wolniej się przesuwa, a moje nogi są coraz cięższe do przesunięcia to mój poziom frustracji niebezpiecznie wzrasta. I najtrudniejszy w tym wszystkim jest fakt, że nie mam siły bawić się z Don F., bo on to by najchętniej po ścianach biegał, a ja już się nawet nie przeturlam po podłodze, bo się nie da ^^' Całe szczęście panuje u niego teraz wielka faza Taty ;) 

Już raz wspominałam (o, dokładnie tutaj), że może i do rodzenia dzieci jestem stworzona, ale do tych dziewięciu miesięcy raczej nie bardzo... 

Sylwestra spędziliśmy z przyjaciółmi, którzy mają czteromiesięczną córkę. Rzeczywistość po urodzeniu dziecka nieco się zmienia i sposób imprezowania również, więc mało brakowało, a przegapiłybyśmy z A. północ usypiając dzieci ;P Powoli hartuję Don Filipa w kwestii pojawienia się siostry na świecie i jak tak przyglądam się jego zachowaniu to mam wrażenie (i nadzieję), że dobrze przyjmie nową sytuację. Oby!

Nie obyło się też bez powitania Nowego Roku w kurniku. Don F. uwielbia jeździć do cioci i wujka, bo może tam karmić kury do oporu :)

Jak Wam minął ostatni tydzień? Jak przywitaliście Nowy Rok? I czy udało się Wam już odespać? Bo mnie, wciąż nie ;)