Sama już nie wiem, czy mamy wiosnę, czy sezon letnich burz. Możliwe nawet, że przyszła jakaś pora deszczowa, a ciśnienie osiadło pomiędzy "ospałością" a "depresją". Taki mamy klimat.
Mało mnie ostatnio w internetach, coraz mniej przy komputerze. Życie pędzi. Tak po prostu, jakby co dzień przyśpieszało i oczekiwało, że nadążę. Wymieszane priorytety uciążliwie dają się we znaki, więc stanęłam. W miejscu. Na mieliźnie osiadłam i teraz myślę, jak tu ruszyć na przód.

Dużo rzeczy mam na głowie i czasami się zastanawiam, czy warto brać tyle na siebie, działać na wielu płaszczyznach, zajmować się tysiącem rzeczy i rozwijać kilkanaście innych. Koszta często przerastają zyski, chroniczne zmęczenie nie ustępuje, a w głowie zaczyna się rodzić biadolenie [wzdycham].

Wiosenne przesilenie.

Muszę zebrać się w sobie i zabić wewnętrznego trolla, który krzyczy do mnie o leżeniu na kanapie i oglądaniu seriali, opychaniu się czekoladą i popijaniu coca-coli.

Jakieś pomysły jak?

Przez wiele lat podróżowałam wyłącznie komunikacją miejską, rowerem lub "autonogami", czy "piechtobusem" - jak to zwykło się w moim otoczeniu mówić. Samochód był środkiem transportu bardzo dla mnie odległym aż do zeszłego roku, kiedy to staliśmy się posiadaczami Golfa starszego ode mnie. Z resztą, kiedy zaszłam w ciążę okazało się, że nagle jakby nogi mi urwało i trzeba było mnie wozić, każdy ze znajomych oferował podwózkę i nie przyjmował odmowy. W taki oto sposób przybrałam w ciąży ponad dwadzieścia kilogramów. Jadłam i tyłam, bo od siedzenia na tyłku kilogramy przecież nie uciekają.

Pamiętacie jakie miałam plany poporodowe? Biegać, ćwiczyć, kalorie liczyć... tia. Skończyło się jak zwykle na słomianym zapale i kilku nieudanych podejściach do Chodakowskiej i Mel B. Kilka razy też biegałam. Tylko kilka, bo zawsze jakieś "ale" było. Waga stała w miejscu, szafa była zapełniona ciuchami, w które się nie mieściłam i a moje samopoczucie było... szkoda gadać.

Nagle w jednym czasie zbiegła się awaria samochodu, jego ubezpieczenie i przegląd, więc byliśmy chwilowo bez auta. Moje wybawienie!
Zaczęliśmy się z Don Filipkiem częściej chustonosić i w sumie gdziekolwiek się wybierałam, szłam z prawie dziesięciokilogramowym obciążeniem. Nagle też łatwiej było mi się umawiać z ludźmi. Gdzieś w psychice miałam zakorkowane przeświadczenie, że gdziekolwiek się wybieram, muszę podjechać samochodem (zaiste genialne, biorąc pod uwagę, że sama nie mam prawa jazdy ^^'), więc często przekładałam spotkania i różnego rodzaju wyjścia tak, żeby mógł mnie podwieźć K. Auto zdechło - ja się uwolniłam od tego głupiego myślenia!

Wrócił mi nawyk docierania do celu piechotą i jest mi z tym bardzo dobrze. W końcu udało mi się wcisnąć w spodnie i spódnice sprzed ciąży, co było największą moją bolączką od porodu. Czuję się lepiej, mam więcej energii i mniej kilogramów na liczniku. Same plusy! :D
Porzucajcie więc swoje auta i sio na spacer!

Od poniedziałku K. jest na L4. Wziął sobie za cel w tym czasie zajmowanie się synem, żebym ja mogła odpocząć. Zwłaszcza, że mnie też przydałoby się L4.
Patrzę na tą relację ojciec - syn i nie mogę przestać się uśmiechać. To jest zupełnie inny poziom relacji niż mama - dziecko. Nie ma płaczków co kilka minut, ciągnięcia za nogawkę co chwila czy grzebania rękami pod koszulką.


Dużo w tym wszystkim radości, swobody i dobrej dawki szaleństwa. K. zawsze potrafi rozbawić naszego syna. Wystarczy, że się pojawi w zasięgu jego wzroku i Filipko już się śmieje. Kiedyś wydawało mi się, że tatowe zabawy są zbyt agresywne, rozszalałe i nie do końca bezpieczne. Byłam trochę przewrażliwiona (no dobra, bardzo!) i co chwila korygowałam K. pokrzykując: "nie tak mocno!", "nie obracaj nim tak!", "krzywdę mu zrobisz!" itp. Musiało być frustrująco.
No, ale wiecie jak to jest:


Filipko  tatę prowokuje. Otwarcie, czasami trochę agresywnie, ale zawsze z szerokim uśmiechem i spojrzeniem żądnym przygody. Bo oni mają swoje przygody. Takie, których ja nie umiem zapewnić dziecku swemu. One po prostu muszą być z tatą, bo ze mną... ze mną się kończą na przytulankach bardzo szybko ;)
Kiedy Don F. chce się bawić, podchodzi do K. i macha głową w stylu "what's up?". Każe się ganiać po pokoju, ucieka jak szalony, daje się też złapać i wywijać we wszystkie strony.
Śmieje się przy tym niebywale głośno! Czasami kiedy gotuję coś w kuchni słyszę salwy śmiechu, tupanie rąk i nóg, piski i radosne okrzyki dobiegające z piętra, Doskonale się ze sobą czują, dogadują.

Widzę jak K. zapewnia naszemu synowi zupełnie inne emocje. Jak uczy go rzeczy i zachowań, których ja nigdy bym go nie nauczyła. Ja, matka, jestem bardziej zachowawcza w wielu kwestiach, zdroworozsądkowa i odpowiedzialna ponad miarę. K. jest swobodny, radosny, czasem trochę ekstremalny, a przy tym ciepły i opiekuńczy. Widzę, jak niezbędny dziecku jest tata...

Możesz wstawać z samego rana, planować swoje dni, odhaczać zadania na listach "to do", realizować plany, spełniać marzenia, odnosić sukcesy. Możesz też nie osiągnąć nic. Jak to zrobić?




Śpij do południa.
Po co wstawać wcześniej, skoro tyle przyjemności jest w wylegiwaniu się pod ciepłą kołdrą? Specyficzny, poranny chłodek zostanie ominięty, można od razu wygrzebać się z łóżka, kiedy jest już ciepło. Potem najlepiej zrób sobie kawę i wypij w łóżku, żeby rozkoszować się chwilą.
A wieczorem koniecznie ponarzekaj, że doba ma za mało godzin!

Nie podejmuj wyzwań.
Bo po co? Przecież dobrze jest, masz wygodną strefę bezpieczeństwa i komfortu! Nie musisz się stresować, czy coś ci się uda, czy nie. Nie musisz też przejmować się, czy nowo poznani ludzie cię polubią, albo czy nie złamiesz paznokcia podczas jakiejś nowej czynności. No i nie zrobisz z siebie głupka w razie czego. No bo po tylu latach masz już wypracowaną markę osobistą wśród swoich współpracowników i sąsiadów, nie chciałbyś żeby wytykali cię palcem, kiedy już odbierzesz nagrodę za główną rolę w filmie albo za odkrycie innowacyjnego sposobu recyklingu.

Zamknij się na relacje z ludźmi.
Przecież dobrze ci jest z mężem/żoną/babcią/dziećmi/kotem, więc po co więcej ludzi? Kawę dobrze się pije w samotności, a w weekend nie trzeba piec ciasta na wizytę gości - taka oszczędność czasu i pieniędzy! A jak ci będzie smutno i źle to wyciągnij butelkę wina. Też smakuje w samotności, jak kawa!

Obijaj się na facebooku.
Musisz odświeżyć czwarty raz stronę i zobaczyć, czy jakaś nowa wiadomość nie wskoczyła.
O! Pojawiła się! Kryśka z IIIb wrzuciła fotkę z imprezy. Ale mają schlane ryje, szkoda patrzeć. Pfff, takie bzdury na fejsa wrzucać, po co patrzeć? Lepiej idź zebrać marchewki i zdobyć 134 level!

Narzekaj i myśl negatywnie.
Przecież i tak ci się nie uda dotrzeć na spotkanie, bo pada deszcz, akumulator w samochodzie się rozładował, parasolkę masz połamaną po ostatniej wichurze, a koleżanka, z którą jesteś umówiona mieszka 1,5 kilometra od twojego domu. A kurtkę, głupia, kupiłaś bez kaptura!


Rezygnuj, kiedy robi się nieprzyjemnie.
Masz zakwasy i nie możesz się ruszyć już drugi dzień? To zdecydowanie znak, że ćwiczenia nie są dla ciebie!
Musisz zarwać trzecią noc z rzędu z powodu projektu? To chyba nie jest praca dla ciebie, zostaw ją, przynajmniej będziesz mógł narzekać, że pieniędzy masz mało.
Organizujesz jakieś cykliczne wydarzenia i na drugie przyszło tylko 30 osób? To bez przyszłości, odpuść sobie. A te 150 osób, które przyszłyby na trzecie wydarzenie niech żałują, że na drugim ich nie było!

Co jeszcze byście dodali do tej listy?

Dużo rzeczy robię w życiu. Piszę bloga, fotografuję, grafikuję, organizuję, śpiewam. Ponadto piorę, sprzątam, gotuję - wiadomo, ja - kura domowa. Do tego wszystkiego jeszcze wychowuję, ale mnóstwo moich znajomych, z którymi robimy coś wspólnie myśli, że to najmniej czasochłonne zajęcie i tak naprawdę to ja mam masę czasu na pracę nad projektami.
Oto jak to naprawdę wygląda moja praca przy komputerze:

9:30 - zaczynam pracę nad projektem. Filipko bawi się na dywanie.
9:40 - Filipko ciągnie mnie za nogę - przytulamy się.
9:45 - wracam do projektu.
9:55 - Don F. się uderzył, trzeba przytulić.
10:00 - wracam do projektu.
10:15 - Filipko ciągnie mnie za nogę - bawimy się.
10:45 - usypiam Don F. i wracam do projektu.
12:15 - Filipko wstaje,  przytulamy się, a potem bawimy.
12:30 - "lunch time"
13:00 - wracam do projektu, Don F. bawi się na podłodze,
13:05 - niebezpieczna sytuacja - Don F. otworzył szufladę.
13:10 - Don F. grzebie w torebce, portfel w wielkim zagrożeniu.
13:15 - dziecko spragnione.
13:30 -  Filipko ciągnie za nogę - bawimy się, po czym wracam do projektu
14:00 - koniec czasu na projekty, czas na żywot kury domowej (Męża nakarmić trzeba na przykład, pranie rozwiesić, czy co tam jeszcze kura domowa robić powinna ^^), wszelkie spotkania i życie ogólnie.
22:30 - dziecko śpi, można robić projekt, pisać bloga, przeglądać internety.
0:45 - Don F. się budzi, mój dzień się skończył właśnie, więc przytulamy się i idziemy spać.

Dodajmy do tego częsty cycoring, przewijanie, przebieranie, odbieranie telefonów, wyjście do jakiegokolwiek sklepu w razie potrzeby, czy cokolwiek innego, codziennego, życiowego.
Więc kiedy mówię, że nie miałam czasu na zrobienie czegoś to tak właśnie było. A "przecież siedzisz w domu cały dzień" - nie jest dobrym komentarzem na moją odpowiedź.

Chyba wszyscy lubimy instagram. Jedni wrzucają na niego całą swoją codzienność, inni publikują od okazji do okazji, jedni wrzucają zdjęcia ot, normalne, a inni takie, że mogłoby się gapić na nie godzinami. Ja lubię instagram. Może gdybym była artystką wrzucałabym lepsze i ładniejsze zdjęcia, może uwodziłabym kompozycją i jakością. Wmawiam sobie, że tak byłoby gdybym miała lepszy telefon, a nie gdyby była ze mnie lepsza artystka. Ale ponoć nie można mieć wszystkiego, chociaż jak się nad tym zastanowię to w to nie wierzę ;)
No, w każdym razie dzisiaj nie o mnie, ale o innych - artystkach pełną gębą, które na instagramie umieszczają zdjęcia urzekające nieprzeciętnie.

1. alice_gao

 

zdjęcia: http://instagram.com/alice_gao

Alice Gao jest fotografką i blogerką (tu znajdziecie jej blog: http://lingeredupon.blogspot.com/). Na jej instagramie można obejrzeć dużo zdjęć jedzenia, wnętrz, trochę mody i jej własnych kompozycji. Bardzo mi się to podoba!

2. healing_belle

 

zdjęcia: http://instagram.com/healing_belle

Belle jest mamą. Jest też wegetarianką i ma raka mózgu. Propaguje zdrowe odżywianie, a także pozytywne podejście do życia. Warto spojrzeć, co ma do pokazania!

3. mamawatters

 

zdjęcia: http://instagram.com/mamawatters

Amanda Watters na zdjęciach uwiecznia codzienność swojej rodziny, co wiadomo - jest mi szczególnie bliskie. Matki się chyba przyciągają :) Zdjęcia Amandy są cudowne, najmłodszy członek rodziny szalenie uroczy, a ja chciałabym, żeby moje niepościelone łóżko wyglądało tak ładnie, jak jej ;)

4. sydneyliann

 

zdjęcia: http://instagram.com/sydneyliann

Kolejna matka - Sydney. Na jej bloga trafiłam bardzo dawno temu, kiedy jeszcze była w ciąży. Wtedy zachwycałam się tym, jak świetnie wygląda pomimo ciążowych gabarytów. M.in. jej zdjęcia pokazywałam Wam w poście o tym, jak dobrze wyglądać w ciąży.

5. maryszkowe

 

zdjęcia: http://instagram.com/maryszkowe

Pierwsza Polka w zestawieniu! Marysza jest szalenie uzdolnioną osobą - szyje najpiękniejsze notesy pod słońcem, napatrzeć się na nie nie mogę i po cichu marzę o posiadaniu takiego! Z resztą Marysza w ogóle szyje piękne rzeczy. U niej jest zawsze kolorowo i pozytywnie. To dobre miejsce do zainspirowania się.

6. jaszmurka

 

zdjęcie: http://instagram.com/jaszmurka

Jaszmurka to kolejna Polka w tym zestawieniu. Uwielbiam ją za jej pozytywną energię i kreatywność. Robi fajne albumy scrapowe, a na instagram wrzuca mnóstwo świetnych zdjęć swoich prac, a także dużo jedzenia! Poza tym uwielbiam ją za tą podkładkę z Buką ;)

7. quietblessings

zdjęcia: http://instagram.com/quietblessings

Czysta, instagramowa fotografia! Oglądam te zdjęcia i czuję tą atmosferę lekkiej nostalgii, ale i spokoju, harmonii. Pachnie tu lasem! Kiedy pierwszy raz zobaczyłam te zdjęcia przepadłam, obejrzałam je jednym tchem. Całkowicie uwielbiam!

Wdzieliście kiedyś herbaciarnię w bibliotece? My taką mamy! I jest tu najpyszniejsze ciasto wiśniowe z bezą pod słońcem! Herbaciarnia Marzenie ♥

Basia, Alina, ja i Paula. || Fot. Tomek Szklarski z Odkryj Śląskie

Fot. Tomek Szklarski z Odkryj Śląskie

Fot. Tomek Szklarski z Odkryj Śląskie

Fot. Tomek Szklarski z Odkryj Śląskie