Uwielbiam wydawać pieniądze na równi z uwielbieniem do jedzenia. Serio. Jak mam stresujący dzień to muszę wydać jakieś pieniądze, albo coś zjeść. A najlepiej iść do sklepu i kupić coś do jedzenia. Najlepiej niezdrowego.
Takie to mam zamiłowanie do finansowej rozrzutności, że Mąż mój jeszcze chwila, a musiałby szukać drugiego etatu, bo rządy nad kartą płatniczą sprawuję ja. Żeby jednak młodą wdową nie zostać i Małżonka do zawału nie doprowadzić, musiałam znaleźć rozwiązanie z serii "wilk syty i owca cała" czyli jak dużo kupować, ale nie zbankrutować. Oto moje TOP 5:

1. Analizowanie promocji w sklepach.
Ot, wydaje się głupotka taka, ale jak się dobrze zastanowisz to zauważysz, że nawet jeśli w Tesco widzisz wielką obniżkę na kawie z  25 złotych na 17, to może się okazać, że w innych sklepach 17 złotych to cena wyjściowa i na promocji kupisz tą samą kawę za 12 złotych. To przykład z życia wzięty. Czasami warto przeanalizować ofertę różnych sklepów, zwłaszcza kiedy chcesz kupić coś za większą kwotę. Możesz zaoszczędzić kilka albo kilkadziesiąt złotych.

2. "Serwisy z okazjami."
Serwisy typu Groupon czy Okazik mogą się okazać dobrą opcją na zakupy, chociaż trudno się czasem opanować, żeby nie wykupić połowy oferty. Ogólnie zakupy przez takie serwisy sprawdzają się, jeśli nie potrzebujesz czegoś kupić na teraz, od razu, bo nie zawsze się trafiają dobre oferty. Czasami trzeba poczekać nawet kilka miesięcy, aż trafi się ta upragniona opcja na wakacje, czy na konkretny mebel. Z Małżonkiem planujemy zakup dużego łóżka z materacem, więc mniej więcej od prawie dwóch miesięcy obserwuję oferty z tym związane i póki co mam ochotę rzucić wszystko i jechać do Ikei ;) Cierpliwość nie jest moją najmocniejszą stroną.



3. Second handy, komisy i antykwariaty.
Szmateks szmateksowi nierówny, więc polecam zrobić dobry risercz zanim utopicie całe swoje oszczędności, albo zmarnujecie pół dnia i nic nie kupicie. Są lumpeksy, w których ubrania można pomylić ze szmatami do podłogi, ale są i takie, w których można znaleźć perełki jakich mało. Moim hitem są torebki za 4 złote czy dżinsy - nówki sztuki za 12 zł. Mam też całą szafę kurtek i płaszczy, za które zapłaciłam nie więcej niż 10 złotych za sztukę.
W różnego rodzaju komisach natomiast można znaleźć też meble, lampy czy inne bibeloty. W antykwariatach książki i prasę, które są dobrej jakości i mogą służyć nam jeszcze długo.

4. Serwisy z kodami rabatowymi.
Czasami warto rozejrzeć się za rabatami w internecie na serwisach, np. promoszop.pl, gdzie można ustrzelić czasami nawet 70% zniżki na różne produkty. Ja często korzystając z takich rabatów kupuję książki albo ubrania, ale można oszczędzać prawie na wszystkim od kosmetyków po hosting, czy sprzęt AGD.


5. Karty stałego klienta i karty rabatowe.
Wiele sklepów umożliwia posiadanie ich karty rabatowej. Kiedy robisz zakupy po prostu wyciągasz kartę i już masz tańsze zakupy. Warto spytać o taką opcję, niektóre sieci sklepów mają taką opcję dla klientów. Ja posiadam kilka tego typu kart np. Ikea Family, Rossnę, Hebe czy kartę zniżkową do KappAhl i korzystam z nich chętnie.

Dzięki tym rozwiązaniom nadal wydaję pieniądze, ale przy okazji udaje mi się oszczędzać na wielu transakcjach. Wilk syty i owca cała ;)
A Wy macie jakieś sposoby na robienie zakupów i jednoczesne oszczędzanie?

Wierzę, że słowa mają moc i wypowiedziane mogą zburzyć mury, mogą dodać sił albo podciąć skrzydła, dlatego staram się uważać na to, co mówię. Zwłaszcza kiedy mówię do swojego dziecka. Nigdy nie jest dla mnie "bachorem", "gówniarzem" czy "gnojkiem", bez względu na to czy właśnie potłukł całą serię talerzy, rozbił mi telefon czy wrzeszczał przez ostatnie pół godziny. Pewnie, że mnie złości kiedy gryzie mnie bez umiaru czy okłada ciężkim sprzętem, a za każdym moim "nie bij mnie" podkręca swoją moc wewnętrzną. Tracę nerwy kiedy setny raz otwiera szafkę-której-otwierać-nie-wolno czy z uporem maniaka rozrzuca czyste pranie po raz kolejny. To wszystko jednak nie jest dla mnie wystarczającym powodem, żeby nazwać go "gówniarzem", ani żeby powiedzieć mu "jesteś beznadziejny". 




Miliard razy dziennie powtarzam Don Filipkowi, że go kocham, a do snu, zamiast bajki o kaczkach dziwaczkach mówię mu, że jeśli będzie chciał to może zdobyć świat. Opowiadam mu o możliwościach spełniania marzeń, o planach, o przygotowaniach, o dążeniu do celu. Wierzę w niego i chcę, żeby on w siebie też wierzył, a kiedy któregoś dnia wyśmieją go rówieśnicy, spłynie to po nim jak woda po kaczce. Po mnie dziś spływa, co mówią ludzie, ale pamiętam doskonale noce pełne łez, bo w szkole ktoś brutalnie podeptał moje i tak słabe poczucie wartości.

Jest mi przykro gdy widzę jak rodzice poniżają własne dzieci. Jest mi przykro słyszeć na placu zabaw "ty ofermo", "jak łazisz sieroto", czy "co z ciebie za dziecko?". I chociaż naprawdę rozumiem, że emocje potrafią ponieść człowieka, to niestety takie zachowania są nieodłącznym elementem niektórych rodzin. W nich mały człowiek jest "nieusłuchanym gówniarzem, który nie potrafi się nawet bawić żeby się nie ubrudzić, albo żeby czegoś nie zepsuć", do tego "zjeść porządnie nie potrafi i wydziwia na każdym kroku", a za wydziwianie jest przecież kara.


Przemoc werbalna nie pozostawia śladów widocznych na pierwszy rzut oka, ale zadaje głębokie rany, które nie sposób zagoić. Jątrzą się potem wewnątrz człowieka i zalewają goryczą. Wydają gorzki owoc, który dojrzewa nierzadko i ponad dekadę. Dlatego tak bardzo chcę karmić Potomnego dobrym słowem, żeby to ono wydawało owoce i żeby to ono kształtowało jego charakter. Nie jakieś tam "bachorze" czy "nieudaczniku". Wiem, że któregoś dnia przyjdzie do mnie i powie "dzięki mamo, że we mnie wierzysz", a ja się trochę wzruszę na myśl, jaką batalię o to toczyłam.

 Lubicie roślinne mleko? Może macie jakieś swoje, sprawdzone przepisy?

 

Są takie dni, kiedy trzeba kochać mocniej, znosić więcej i rzucić wszystko na rzecz przytulania. To takie dni, kiedy nawet mniejsza ilość snu nie przeszkadza w funkcjonowaniu pełną parą, a i głód nie doskwiera.
Kiedy atakuje trzydniówka i cztery wyżynające się czwórki naraz nie pozostaje nam nic innego, jak tylko się przytulić do siebie i być.
Ostatnie kilka dni minęły mi na głaskaniu po głowie mojego przyklejonego do piersi młodzieńca i aplikowaniu na przemian leków przeciwgorączkowych i maści na obolałe dziąsła. W wąskim łóżku przytulaliśmy się we trójkę, rodzinnie i przeganialiśmy chorobę.

Mimo nadmiernej ilości krzyków, płaczu i braku jakiejkolwiek współpracy pokłady mojej cierpliwości rosną i rosną. Nie wiem, jak to się dzieje, ale mimo swojej nerwowej natury jestem spokojna. Tysięczny raz schylam się Potomnego, żeby wziąć na ręce, mimo że chwilę wcześniej rzucał się w przestrzeń. Przytulam i głaskam, leżę z dziesięciokilogramowym obciążeniem na brzuchu nie przejmując się bólem kręgosłupa. Zbieram z podłogi wyplute jedzenie - kolejne, bo z apetytem kiepsko. I żal mi chłopaka, że tak wszystko naraz zwaliło się na jego małą, niedoświadczoną jeszcze głowę, ale jestem tuż obok. I będę.

Wszystko na pokaz. Chwalimy się nową bluzką, lakierem, samochodem, zaraz potem małżonkiem, dzieckiem i wakacjami. Dzielimy się opinią, własnym zdaniem na każdy temat: pogody, polityki, mody, rodzicielstwa. Wszystko to poddane pod osąd publiczności zasiadającej w internetach sprawia, że chcemy wypaść jak najlepiej. Na maturze pełni złości buntowaliśmy się przeciwko wstrzeliwaniu się w klucz odpowiedzi, a dziś dopasowujemy swoją osobę pod słowa kluczowe, pozycjonujemy się między innymi, żeby tylko płynąć z prądem.

Tylko martwe ryby płyną z prądem.

Kiedy kolejny dzień nie udaje mi się usiąść przy komputerze i zrobić czegokolwiek na blogu, bo dziecko, bo mąż, bo brak internetu, bo życie i bo zupa za słona, zastanawiam się ile w tym wszystkim jest mnie, a ile jakiejś obcej mi dzisiaj Żelikowskiej? Kiedy wszyscy idą do przodu, ja stoję w miejscu, jakby na rozdrożu i pluję sobie w brodę, że nie zrealizowałam tego wszystkiego, co wpadło mi do głowy już dawno, co zaplanowałam. Zdaję sobie sprawę z tego, jak żenująco leniwa jestem. Kiedy ponad rok temu próbowałam podjąć walkę o samą siebie też o tym wiedziałam, a do tej pory niewiele się zmieniło. I chociaż moje życie pędzi, ja się nie ruszam. Cały ten rozwój nie istnieje i odnoszę wrażenie, że w jakimś sensie powinnam zacząć od nowa.

Przez dwa miesiące byłam odcięta od internetu, łapałam gdzieś w locie szczątkowe Wi-Fi żeby wrzucić fotkę na instagram, ewentualnie spojrzeć szybko co słychać na fejsie, często nie starczało czasu na włączenie poczty, przeczytanie maili, nie mówiąc o odpisywaniu. Phanta Rei. Wszystko płynie, a ja?

Dałam się złapać w sieć oczekiwań względem samej siebie, swojego życia i blogowania. Muszę się przyznać, że cała ta "zabawa" w bycie blogerką zaczeła ciążyć mi na sercu. Próbowałam dopasować się do jakiegoś systemu, wzoru, schematu, który działa u innych, ale niekoniecznie u mnie. Dałam się zwieść statystykom, liczeniu UU i radom, które powinnam puścić mimo uszu. Ten cały blogosferowy boom, który trwa przytłumił moje zmysły i gdzieś po drodze przestałam do końca być sobą.

Przez te dwa miesiące offline sporo myślałam. O sobie, o blogu, o przyszłości. Biłam się momentami z myślami, że chyba to już wszystko bez sensu, zwłaszcza kiedy przymusowy detox internetowy odciął mnie już prawie doszczętnie od blogowego świata, że może najwyższa pora zamknąć ten rozdział i iść w innym kierunku. To jednak jest silniejsze ode mnie i muszę przyznać, że definitywnie kocham to miejsce, więc nigdzie się stąd nie ruszam. Zwłaszcza, że najważniejsze osoby w moim życiu skrupulatnie mi kibicują w temacie, nie poddam się.

Biorę się w garść i mogę otwarcie powiedzieć: witajcie z powrotem! :)

Kiedy adoptowaliśmy kota padały pytania co z nim zrobimy, kiedy zajdę w ciążę. Wciąż wiele ludzi pozbywa się kotów w takich okolicznościach w obawie przed toksoplazmozą. My jednak byliśmy niewzruszeni i od początku wiedzieliśmy, że kot zostanie z nami nawet wtedy, kiedy pojawi się dziecko.

Wiele było obaw: czy zaakceptuje, czy nie podrapie maluszka, czy nie pogryzie, czy krzywdy nie zrobi, czy nie położy się na dziecku i nie udusi… Okazało się, że kot jednak nowego człowieka najzwyczajniej się boi i z najwyższą ostrożnością poruszał się w jego pobliżu. Po kilku tygodniach zaczął nawet się troszczyć o Don Filipka i sprawdzać, czy jest z nim wszystko w porządku, kiedy ten zaczynał płakać.

Dzisiaj muszę chyba bardziej martwić się o kota, bo Don F. jest uparty i spokoju Futrzastemu nie daje. Nie ważne, czy trzeba będzie wejść pod fotel, za kanapę, czy na czołgać się pod roletami żeby wyjść na taras. Kota trzeba złapać za ogon, pociągnąć za futro i wyrwać mu wąsy. Na dokładkę palnąć mu w łeb, żeby znał swoje miejsce. I tak znosi to Futrzak cierpliwie, choć do czasu. W ostateczności Filipko wychodzi z tego starcia z płaczem.





Lubię patrzeć na ten duet. Śmieję się, kiedy Don F. biega za kotem rycząc i warcząc (pamiętacie słaby ryczek Simby? Dokładnie tak to brzmi!). Zastanawiam się wtedy, jak to będzie za kilka lat? Czy kot wprowadzi się do jego łóżka, czy dalej będą prowadzić tą batalię, jaką prowadzą teraz. Filipko powoli uczy się czułości, choć chęci siedzenia przy kocie kończą się najczęściej siadaniem mu na głowie, a palce dziwnym trafem zawsze lądują w oczach, to jednak zaczyna być między nimi miło. Tak naprawdę miło!

Filipko nazywa kota per "Kotko", co prawda raczej nieświadomie. Zawsze się cieszy na jego widok (czego nie można powiedzieć o kocie) i w pierwszej kolejności biegnie do niego.

Czuję, że to wielka miłość, choć Pan Kotko jej jeszcze nie rozumie ;)

Wiele się od nas - kobiet wymaga w dzisiejszym świecie. Chociaż, w sumie to chyba same sobie wysoko poprzeczkę ustawiamy, bo trzeba się przecież realizować na każdej płaszczyźnie. Jak być pracownikiem - to najlepszym, jak żoną - to idealną, jak mamą - to najwspanialszą. I chociaż łączenie wszystkich życiowych ról nie jest łatwe, to jednak wielu się udaje.

Agnieszka jest młodą, energiczną mamą i w pierwszy weekend lipca otworzyła swój sklep z tkaninami i biżuterią tkanin - "Pani Nitka". Niedługo rusza też sklep internetowy.


Skąd pomysł na założenie Pani Nitki? To było jakieś wieloletnie marzenie, czy nagły przebłysk geniuszu?

Pomysł zrodził się gdy mój Franczesko poszedł do żłobka a ja zaczęłam szukać pracy. Wszystkie oferty pracy były dla mnie okrutne. Dostałam propozycje pracy w ZUSie (myśl pracy w takim miejscu i zakup garsonki biurowej powodował u mnie paraliż) , jak i ofertę pracy w technikum jako nauczyciel geodezji i kartografii (tutaj pojawiła się myśl że młodo wyglądam i bałam się że mogę być tłamszona przez chłopców którzy myślą że są już mężczyznami) . Siedziałam więc i szukałam dalej, mając papiery przed sobą do Zus-u i do technikum, ale to wszystko sprowadziło się do tego że zaczęłam szukać jakiś innych dziwnych alternatyw i tak już poleciało dalej. Siedziałam wciąż na tym samym fotelu ale zaczynałam już szukać producentów , oglądać tkaniny, starałam się dotrzeć do NAJ piękniastych rzeczy J. Pani Nitka nie jest marzeniem ale tym wszystkim co we mnie siedziało przez tyle lat. Od zawsze kochałam kwiaty i wszystko co się z nimi wiąże, zawsze i wszędzie musiało być kolorowo i jakoś inaczej, a teraz to wszystko wylazło jak burza kolorów.

Właśnie kończysz studia, jesteś mamą i na dodatek spodziewasz się drugiego dziecka. Dlaczego właśnie teraz rozpoczęłaś swój biznes?

Skończyłam studia i oczywiście jestem mamą i będę za kilka miesięcy podwójną. Nie widzę w ogóle jakichkolwiek barier , cichych głosów zza światów które mówiłyby, że to jest nieodpowiedni czas na takie kroki. Jestem niecierpliwa okropnie i gdy wpadł mi do głowy taki pomysł to zwyczajnie nie mogłam go przełożyć na za 2 lata kiedy będę mogła wrócić do pracy ( ale wtedy do jakiej? ). Myślę że to jest jak z ciążą :) kiedy jest odpowiedni czas ? NIE MA ! Jak za młodzi to tamci za starzy , jak nieodpowiedzialni to przewrażliwieni , a jak wpadka to u tamtych zaplanowana bez grama spontanicznej radości. Zawsze jest coś co będzie mówiło „nie bo … „ i może dlatego zbyt dużo młodych ludzi nie ma nic oprócz skończonych studiów i dyplomu.






Nie boisz się, że kiedy urodzisz cały plan weźmie w łeb?

Ale ja mam wszystko znakomicie zaplanowane ! Mam strasznie dużo pomysłów i na czas kiedy ja będę zajmować się maluszkiem , chciałabym aby w sklepie pracowała młoda krawcowa która będzie moje pomysły realizować. To będzie czas kiedy pod moim okiem Pani Nitka będzie się rozwijać. Zależy mi na zarobku dopiero za 2 lata, kiedy dzieci będą w przedszkolu i żłobku a ja będę chciała wrócić do pracy , wtedy dopiero chciałabym przynosić jak mąż kasiore do domu. Teraz stawiam na rozwój i myślę że taki okres czasu powinien wystarczyć. Jeśli się nie uda to trudno! Mało tracę a mogę tak strasznie przecież dużo zyskać.

Skąd w ogóle czerpiesz siłę? I skąd inspirację do działania?

Nie czerpie siły z nikąd, wstaję rano i zwyczajnie muszę mieć siły na wszystko. Uważam że nikt nie ma prawa siedzieć na kanapie gdy ja tego nie robię. Ale siłę mogę mieć w genach po babci, straszny z niej harpagan, jest najszybszą babcią na „Pogoni” , tak o niej zawsze mówiłam. Gdybym się na czymś inspirowała to nie byłoby to do końca moje działanie, a jest w 100% więc czerpie ją z siebie !

Jesteś piękna, zawsze zadbana, wychowujesz syna, do tej pory studiowałaś i teraz ten biznes. Jak być taką przedsiębiorczą, aktywną mamą jak Ty? Jak Ty organizujesz swój czas? Masz jakiś tajemny sposób?

To nie jest nic nadzwyczajnego bo każda kobieta jest piękna, tylko czasem zapominają o tym i stają się zaniedbane a przecież każda z osobna babiczka jest cudowna! Kobiety mają dużo taki cech przedsiębiorczych w genach, ale nie wszystkie. Ja lubię mieć posprzątane i ułożone bo dobrze się wtedy czuję. Aktywna jestem bo muszę być , kobieta musi dużo rzeczy robić bo jest ogarniaczem nie tylko własnego życia, ale też męża i dzieci. Jest wszystkim dla wszystkich ! Nie ma sposobu na to wszystko, ale można dużo zaplanować wręcz idealnie. Kobiety są w tym znakomite ! Właśnie jestem na etapie ogarnięcia przebiegu zwyczajnego dnia: czyli kiedy mam ugotować obiad ? kto odbierze dziecko z przedszkola ? kiedy włączyć pralkę a kiedy już nie dostawiać naczyń tylko je umyć. Babcie i mamy miały to perfekcyjnie zaplanowane i tym samym ogarniam to sposobami Mamy Wandzi i Babci Stasi :)






Czy łatwo jest połączyć rolę żony, mamy i bizneswoman?

Wszystko z osobna jest strasznie trudne, a co dopiero razem. Wymaga to ogromnej troski, ciągłego dbania o sprawy nie tylko te duże, a w szczególności te małe. Gdy ma się pewne wartości zapisane jest łatwiej. Nie można przedkładać spraw rodzinnych nad biznesowymi czy bardziej kochać syna niż męża. Wszystko z osobna jest cudowne ! Uwielbiam jak mąż dumnie mówi „ o to moja żona” , gdy rano Franek woła „mamuniuuuu” a w urzędzie mówią „ ale fajna młoda Pani Nitka”. To wszystko jest jakieś super.

W jakim kierunku chcesz teraz iść? Bardziej ku macierzyństwu, rozwoju firmy czy może będziesz szukać też pracy związanej z kierunkiem Twoich studiów?

Macierzyństwo będę przeżywać tak samo jak przy Franku, uważam że pierwsze lata dziecka są tak strasznie ważne że kobieta musi być, czuwać i uczyć a sama korzystać i czerpać. Firma będzie się rozwijać tak jak wspominałam wcześniej. Geodezja i Kartografia nie interesuje mnie w ogóle. Chciałam iść na ogrodnictwo, ale posłuchałam taty, który chciał żebym była, jak on to mówi „ inżynierem po dobrym kierunku”. Nie wiadomo co będzie, kim będę i co się podzieje. Jak na mój młody wiek jestem już wieloma postaciami w jednym ciele.

A w jakim kierunku chcesz rozwijać Panią Nitkę?

Chciałabym aby Pani Nitka miała coraz większy asortyment tkaninowy. Chcę aby był to sklep prawie tylko i wyłącznie z tkaninami o szerokim wyborze. Chciałabym również aby zostały wdrożone moje pomysły . Np. chciałabym produkować klosze na zamówienie z wybranej tkaniny, czy meble obiciowe …. Ale to tylko takie moje gadanie :) Życie zweryfikuje wszystko!




Panią Nitkę możecie lajkować na facebooku! ;)


Coś czuję, że to będzie świetny interes, bo sklep jest piękny, tkaniny maksymalnie urocze, a Agnieszka jest kobietą czynu! I wiem, że będzie się rozwijała ona i jej działalność, więc warto się zainteresować! A nóż wezmę się w końcu za szycie dla Don Filipka? ;)