Wszystko na pokaz. Chwalimy się nową bluzką, lakierem, samochodem, zaraz potem małżonkiem, dzieckiem i wakacjami. Dzielimy się opinią, własnym zdaniem na każdy temat: pogody, polityki, mody, rodzicielstwa. Wszystko to poddane pod osąd publiczności zasiadającej w internetach sprawia, że chcemy wypaść jak najlepiej. Na maturze pełni złości buntowaliśmy się przeciwko wstrzeliwaniu się w klucz odpowiedzi, a dziś dopasowujemy swoją osobę pod słowa kluczowe, pozycjonujemy się między innymi, żeby tylko płynąć z prądem.

Tylko martwe ryby płyną z prądem.

Kiedy kolejny dzień nie udaje mi się usiąść przy komputerze i zrobić czegokolwiek na blogu, bo dziecko, bo mąż, bo brak internetu, bo życie i bo zupa za słona, zastanawiam się ile w tym wszystkim jest mnie, a ile jakiejś obcej mi dzisiaj Żelikowskiej? Kiedy wszyscy idą do przodu, ja stoję w miejscu, jakby na rozdrożu i pluję sobie w brodę, że nie zrealizowałam tego wszystkiego, co wpadło mi do głowy już dawno, co zaplanowałam. Zdaję sobie sprawę z tego, jak żenująco leniwa jestem. Kiedy ponad rok temu próbowałam podjąć walkę o samą siebie też o tym wiedziałam, a do tej pory niewiele się zmieniło. I chociaż moje życie pędzi, ja się nie ruszam. Cały ten rozwój nie istnieje i odnoszę wrażenie, że w jakimś sensie powinnam zacząć od nowa.

Przez dwa miesiące byłam odcięta od internetu, łapałam gdzieś w locie szczątkowe Wi-Fi żeby wrzucić fotkę na instagram, ewentualnie spojrzeć szybko co słychać na fejsie, często nie starczało czasu na włączenie poczty, przeczytanie maili, nie mówiąc o odpisywaniu. Phanta Rei. Wszystko płynie, a ja?

Dałam się złapać w sieć oczekiwań względem samej siebie, swojego życia i blogowania. Muszę się przyznać, że cała ta "zabawa" w bycie blogerką zaczeła ciążyć mi na sercu. Próbowałam dopasować się do jakiegoś systemu, wzoru, schematu, który działa u innych, ale niekoniecznie u mnie. Dałam się zwieść statystykom, liczeniu UU i radom, które powinnam puścić mimo uszu. Ten cały blogosferowy boom, który trwa przytłumił moje zmysły i gdzieś po drodze przestałam do końca być sobą.

Przez te dwa miesiące offline sporo myślałam. O sobie, o blogu, o przyszłości. Biłam się momentami z myślami, że chyba to już wszystko bez sensu, zwłaszcza kiedy przymusowy detox internetowy odciął mnie już prawie doszczętnie od blogowego świata, że może najwyższa pora zamknąć ten rozdział i iść w innym kierunku. To jednak jest silniejsze ode mnie i muszę przyznać, że definitywnie kocham to miejsce, więc nigdzie się stąd nie ruszam. Zwłaszcza, że najważniejsze osoby w moim życiu skrupulatnie mi kibicują w temacie, nie poddam się.

Biorę się w garść i mogę otwarcie powiedzieć: witajcie z powrotem! :)

Kiedy adoptowaliśmy kota padały pytania co z nim zrobimy, kiedy zajdę w ciążę. Wciąż wiele ludzi pozbywa się kotów w takich okolicznościach w obawie przed toksoplazmozą. My jednak byliśmy niewzruszeni i od początku wiedzieliśmy, że kot zostanie z nami nawet wtedy, kiedy pojawi się dziecko.

Wiele było obaw: czy zaakceptuje, czy nie podrapie maluszka, czy nie pogryzie, czy krzywdy nie zrobi, czy nie położy się na dziecku i nie udusi… Okazało się, że kot jednak nowego człowieka najzwyczajniej się boi i z najwyższą ostrożnością poruszał się w jego pobliżu. Po kilku tygodniach zaczął nawet się troszczyć o Don Filipka i sprawdzać, czy jest z nim wszystko w porządku, kiedy ten zaczynał płakać.

Dzisiaj muszę chyba bardziej martwić się o kota, bo Don F. jest uparty i spokoju Futrzastemu nie daje. Nie ważne, czy trzeba będzie wejść pod fotel, za kanapę, czy na czołgać się pod roletami żeby wyjść na taras. Kota trzeba złapać za ogon, pociągnąć za futro i wyrwać mu wąsy. Na dokładkę palnąć mu w łeb, żeby znał swoje miejsce. I tak znosi to Futrzak cierpliwie, choć do czasu. W ostateczności Filipko wychodzi z tego starcia z płaczem.





Lubię patrzeć na ten duet. Śmieję się, kiedy Don F. biega za kotem rycząc i warcząc (pamiętacie słaby ryczek Simby? Dokładnie tak to brzmi!). Zastanawiam się wtedy, jak to będzie za kilka lat? Czy kot wprowadzi się do jego łóżka, czy dalej będą prowadzić tą batalię, jaką prowadzą teraz. Filipko powoli uczy się czułości, choć chęci siedzenia przy kocie kończą się najczęściej siadaniem mu na głowie, a palce dziwnym trafem zawsze lądują w oczach, to jednak zaczyna być między nimi miło. Tak naprawdę miło!

Filipko nazywa kota per "Kotko", co prawda raczej nieświadomie. Zawsze się cieszy na jego widok (czego nie można powiedzieć o kocie) i w pierwszej kolejności biegnie do niego.

Czuję, że to wielka miłość, choć Pan Kotko jej jeszcze nie rozumie ;)

Wiele się od nas - kobiet wymaga w dzisiejszym świecie. Chociaż, w sumie to chyba same sobie wysoko poprzeczkę ustawiamy, bo trzeba się przecież realizować na każdej płaszczyźnie. Jak być pracownikiem - to najlepszym, jak żoną - to idealną, jak mamą - to najwspanialszą. I chociaż łączenie wszystkich życiowych ról nie jest łatwe, to jednak wielu się udaje.

Agnieszka jest młodą, energiczną mamą i w pierwszy weekend lipca otworzyła swój sklep z tkaninami i biżuterią tkanin - "Pani Nitka". Niedługo rusza też sklep internetowy.


Skąd pomysł na założenie Pani Nitki? To było jakieś wieloletnie marzenie, czy nagły przebłysk geniuszu?

Pomysł zrodził się gdy mój Franczesko poszedł do żłobka a ja zaczęłam szukać pracy. Wszystkie oferty pracy były dla mnie okrutne. Dostałam propozycje pracy w ZUSie (myśl pracy w takim miejscu i zakup garsonki biurowej powodował u mnie paraliż) , jak i ofertę pracy w technikum jako nauczyciel geodezji i kartografii (tutaj pojawiła się myśl że młodo wyglądam i bałam się że mogę być tłamszona przez chłopców którzy myślą że są już mężczyznami) . Siedziałam więc i szukałam dalej, mając papiery przed sobą do Zus-u i do technikum, ale to wszystko sprowadziło się do tego że zaczęłam szukać jakiś innych dziwnych alternatyw i tak już poleciało dalej. Siedziałam wciąż na tym samym fotelu ale zaczynałam już szukać producentów , oglądać tkaniny, starałam się dotrzeć do NAJ piękniastych rzeczy J. Pani Nitka nie jest marzeniem ale tym wszystkim co we mnie siedziało przez tyle lat. Od zawsze kochałam kwiaty i wszystko co się z nimi wiąże, zawsze i wszędzie musiało być kolorowo i jakoś inaczej, a teraz to wszystko wylazło jak burza kolorów.

Właśnie kończysz studia, jesteś mamą i na dodatek spodziewasz się drugiego dziecka. Dlaczego właśnie teraz rozpoczęłaś swój biznes?

Skończyłam studia i oczywiście jestem mamą i będę za kilka miesięcy podwójną. Nie widzę w ogóle jakichkolwiek barier , cichych głosów zza światów które mówiłyby, że to jest nieodpowiedni czas na takie kroki. Jestem niecierpliwa okropnie i gdy wpadł mi do głowy taki pomysł to zwyczajnie nie mogłam go przełożyć na za 2 lata kiedy będę mogła wrócić do pracy ( ale wtedy do jakiej? ). Myślę że to jest jak z ciążą :) kiedy jest odpowiedni czas ? NIE MA ! Jak za młodzi to tamci za starzy , jak nieodpowiedzialni to przewrażliwieni , a jak wpadka to u tamtych zaplanowana bez grama spontanicznej radości. Zawsze jest coś co będzie mówiło „nie bo … „ i może dlatego zbyt dużo młodych ludzi nie ma nic oprócz skończonych studiów i dyplomu.






Nie boisz się, że kiedy urodzisz cały plan weźmie w łeb?

Ale ja mam wszystko znakomicie zaplanowane ! Mam strasznie dużo pomysłów i na czas kiedy ja będę zajmować się maluszkiem , chciałabym aby w sklepie pracowała młoda krawcowa która będzie moje pomysły realizować. To będzie czas kiedy pod moim okiem Pani Nitka będzie się rozwijać. Zależy mi na zarobku dopiero za 2 lata, kiedy dzieci będą w przedszkolu i żłobku a ja będę chciała wrócić do pracy , wtedy dopiero chciałabym przynosić jak mąż kasiore do domu. Teraz stawiam na rozwój i myślę że taki okres czasu powinien wystarczyć. Jeśli się nie uda to trudno! Mało tracę a mogę tak strasznie przecież dużo zyskać.

Skąd w ogóle czerpiesz siłę? I skąd inspirację do działania?

Nie czerpie siły z nikąd, wstaję rano i zwyczajnie muszę mieć siły na wszystko. Uważam że nikt nie ma prawa siedzieć na kanapie gdy ja tego nie robię. Ale siłę mogę mieć w genach po babci, straszny z niej harpagan, jest najszybszą babcią na „Pogoni” , tak o niej zawsze mówiłam. Gdybym się na czymś inspirowała to nie byłoby to do końca moje działanie, a jest w 100% więc czerpie ją z siebie !

Jesteś piękna, zawsze zadbana, wychowujesz syna, do tej pory studiowałaś i teraz ten biznes. Jak być taką przedsiębiorczą, aktywną mamą jak Ty? Jak Ty organizujesz swój czas? Masz jakiś tajemny sposób?

To nie jest nic nadzwyczajnego bo każda kobieta jest piękna, tylko czasem zapominają o tym i stają się zaniedbane a przecież każda z osobna babiczka jest cudowna! Kobiety mają dużo taki cech przedsiębiorczych w genach, ale nie wszystkie. Ja lubię mieć posprzątane i ułożone bo dobrze się wtedy czuję. Aktywna jestem bo muszę być , kobieta musi dużo rzeczy robić bo jest ogarniaczem nie tylko własnego życia, ale też męża i dzieci. Jest wszystkim dla wszystkich ! Nie ma sposobu na to wszystko, ale można dużo zaplanować wręcz idealnie. Kobiety są w tym znakomite ! Właśnie jestem na etapie ogarnięcia przebiegu zwyczajnego dnia: czyli kiedy mam ugotować obiad ? kto odbierze dziecko z przedszkola ? kiedy włączyć pralkę a kiedy już nie dostawiać naczyń tylko je umyć. Babcie i mamy miały to perfekcyjnie zaplanowane i tym samym ogarniam to sposobami Mamy Wandzi i Babci Stasi :)






Czy łatwo jest połączyć rolę żony, mamy i bizneswoman?

Wszystko z osobna jest strasznie trudne, a co dopiero razem. Wymaga to ogromnej troski, ciągłego dbania o sprawy nie tylko te duże, a w szczególności te małe. Gdy ma się pewne wartości zapisane jest łatwiej. Nie można przedkładać spraw rodzinnych nad biznesowymi czy bardziej kochać syna niż męża. Wszystko z osobna jest cudowne ! Uwielbiam jak mąż dumnie mówi „ o to moja żona” , gdy rano Franek woła „mamuniuuuu” a w urzędzie mówią „ ale fajna młoda Pani Nitka”. To wszystko jest jakieś super.

W jakim kierunku chcesz teraz iść? Bardziej ku macierzyństwu, rozwoju firmy czy może będziesz szukać też pracy związanej z kierunkiem Twoich studiów?

Macierzyństwo będę przeżywać tak samo jak przy Franku, uważam że pierwsze lata dziecka są tak strasznie ważne że kobieta musi być, czuwać i uczyć a sama korzystać i czerpać. Firma będzie się rozwijać tak jak wspominałam wcześniej. Geodezja i Kartografia nie interesuje mnie w ogóle. Chciałam iść na ogrodnictwo, ale posłuchałam taty, który chciał żebym była, jak on to mówi „ inżynierem po dobrym kierunku”. Nie wiadomo co będzie, kim będę i co się podzieje. Jak na mój młody wiek jestem już wieloma postaciami w jednym ciele.

A w jakim kierunku chcesz rozwijać Panią Nitkę?

Chciałabym aby Pani Nitka miała coraz większy asortyment tkaninowy. Chcę aby był to sklep prawie tylko i wyłącznie z tkaninami o szerokim wyborze. Chciałabym również aby zostały wdrożone moje pomysły . Np. chciałabym produkować klosze na zamówienie z wybranej tkaniny, czy meble obiciowe …. Ale to tylko takie moje gadanie :) Życie zweryfikuje wszystko!




Panią Nitkę możecie lajkować na facebooku! ;)


Coś czuję, że to będzie świetny interes, bo sklep jest piękny, tkaniny maksymalnie urocze, a Agnieszka jest kobietą czynu! I wiem, że będzie się rozwijała ona i jej działalność, więc warto się zainteresować! A nóż wezmę się w końcu za szycie dla Don Filipka? ;)

Jako blogerka zdarzało mi się usłyszeć, że błędem jest publikowanie zdjęć mojego dziecka na blogu. Jedni zwracali tylko uwagę, że mogą wpaść w niepowołane ręce, podczas gdy inni o mało mnie nie zlinczowali, że nie szanuję prywatności mojego syna. A może cała ta złość, ta fala krytyki powinna ruszyć w inną stronę?
W kierunku plaży na przykład?

Dwa dni temu uprawialiśmy smażing z Filipem na Pogorii (to jedno z czterech sztucznych jezior w moim mieście). Przed nami była czterolatka w samej chusteczce na głowie. Za nami dwóch młodzieńców w wieku około-Filipkowym ochoczo machających siurkami. Gdzieś dalej kolejna dziewczynka biegająca jak ją Pan Bóg stworzył. A to może 1/10 plaży?
Argumenty, że "to tylko dziecko" do mnie nie przemawiają, no bo właśnie z powodu, że "to tylko dziecko" rodzic powinien chronić je bardziej. Bo w domu to pewnie w pieluszce chodzić musi, w kompletnym ubraniu, bo rodzic krzyczy "nie biegaj nago po domu". A na plaży? Hulaj dusza, wyzwalaj intymne części swego ciała, niech wszyscy patrzą?

Ktoś zaraz powie, że kiedyś było inaczej, że dzieci latały na golasa i nikt afery nie robił... Albo, że na plaży wszyscy roznegliżowani to co tam rozebrane dziecko, w takim tłumie zboczeniec się nie uchowa. Jesteście pewni?
Kiedy miałam chyba 8 lat pojechałam z koleżanką i jej rodzicami na Pogorię I, zwaną u nas Starą Pogorią. Wszystko było fajnie, bawiłyśmy się w najlepsze, aż dostrzegłyśmy w przybrzeżnych krzakach starszego mężczyznę, który obserwując nas się onanizował. To było prawie dwadzieścia lat temu, a ja to doskonale pamiętam, zakładam że moja koleżanka również (Dagmara, pamiętasz? ^^). Chcesz sponsorować dziecku takie wspomnienia?
A gdyby ktoś zrobił twojemu nagiemu dziecku zdjęcia? Niemożliwe? Jesteś pewna, że zauważyłabyś taką sytuację? Ja robiłam zdjęcia swojemu synowi i nikt nawet nie mrugnął okiem. Gdybym wycelowała obiektyw kilka centymetrów w bok, zauważyłabyś, że w moim obiektywie biega twoje nagie dziecko? A gdybym zmieniła obiektyw na dłuższy? Bezkarnie mogłabym zrobić setki zdjęć!

Jakiś czas temu trafiłam na wpis o sytuacji w hotelu, która mogła być zapowiedzią tragedii, który mi zapalił czerwoną lampkę w głowie. Napisała o tym Mamiczka z Czym zająć Malucha. Czy na plaży nie może wydarzyć się coś podobnego?

A kwestia higieny? Razi mnie hipokryzja rodziców, którzy dziecku ręce wycierają chusteczkami antybakteryjnymi, podczas gdy goły tyłek ma posadzony na piasku pełnym bakterii. Co można znaleźć na plaży? Ano: jaja glisty psiej, kociej, ludzkiej i włosogłówki, bakterie jelitowe zwierząt. Można znaleźć również enterowirusy, bakterie gronkowca złocistego oraz oocysty pierwotniaków pasożytniczych.
Naprawdę chcemy zostawiać najwrażliwsze, intymne miejsca naszych dzieci bez żadnej ochrony?

Niemniej jednak coraz więcej osób zwraca uwagę na kwestię nagości na plaży. Widzę, że coraz więcej dzieci jest ubrane w kostiumy, pieluszki, czy zwykłe majteczki, ale to wciąż mało.
Kiedy dwa lata temu prażyłam się na plaży i widziałam mężczyznę z półtoraroczną córką ubraną w jednoczęściowy kostium, zajmującego się nią z nadzwyczajną troską, pomyślałam sobie, że jest jeszcze nadzieja dla tego świata. Niestety chwilę później obok nas rozłożyła się rodzina z dwójką nagich synów (lat na moje oko 5 i 7), która sprowadziła mnie na ziemię.

To nie jest kwestia mody czy "wolności".
To kwestia zdrowia i bezpieczeństwa naszych dzieci. Naprawdę chcemy narażać je na szwank?

Nie oglądam wiadomości, więc późno dotarła do mnie informacja o dziewczynce, która umarła w nagrzanym samochodzie. Łatwo jest ferować wyroki przy takich tragediach, bo przecież jak ktoś coś złego robi to od razu: "idiota", "co za głupi człowiek" i "tacy nie powinni mieć dzieci!".
A ja sobie myślę, że to tragedia nie tylko dziecka, ale tragedia rodzica. Czy można zapomnieć o dziecku? Nie poszedł do sklepu, nie zostawił dziecka "na chwilkę" z premedytacją, nie zakładał przecież takiej historii.
A może to żona zawsze woziła córkę do przedszkola? Może się pochorowała, albo auto jej się zepsuło, albo wyjechała, albo cokolwiek innego się wydarzyło co sprawiło, że ojciec musiał zmienić swoją standardową drogę do pracy? Może córka usnęła w foteliku i cisza go zmyliła? A może stał w korku i prawie się do pracy spóźnił, może wyskoczył z samochodu szybko, bo szef nie tolerowałby spóźnienia? Może, może, może...

Kiedyś miałam psa. Wychodziłam z nim na spacery i zabierałam ze sobą zawsze do sklepu. Któregoś dnia poszłam do innego sklepu, przywiązałam psa do barierki, zrobiłam zakupy i wróciłam do domu. Bez psa. I nie zorientowałabym się, gdyby mnie mama nie spytała, gdzie go zostawiłam.

Wiem, że pies to nie dziecko. Ale takie rzeczy się zdarzają. Ja i ty jesteśmy tylko ludźmi i popełniamy błędy. Niestety czasem te błędy kosztują więcej, niż byśmy chcieli.

Ponoć z mężczyzną nie ma kontaktu. Myślę, że dzisiaj umarły przynajmniej dwie osoby. Jedna fizycznie, druga wewnętrznie.

Kochany Synu,

kiedy Cię witaliśmy nie wiedziałam, co nas czeka. Nie wiedziałam kim jesteś, ani jaki jesteś. Skruszyłeś moje serce swoim pierwszym, pewnie nieświadomym, uśmiechem jeszcze w szpitalu. Teraz, kiedy minął rok od tamtego czasu, serce mi mięknie przy każdym uśmiechu. Wydobywasz z mojego serca pokłady miłości, o których pojęcia nie miałam, że w ogóle mogą istnieć. 

Zero strachu, zero wstydu - taki jesteś! Twoja otwartość zadziwia ludzi. Im więcej ludzi tym lepiej dla Ciebie, lawirujesz między osobami i znajdujesz powody do radości. Usiedzieć w miejscu nie możesz, rozpiera Cię energia, a ja próbuję za Tobą nadążyć, chociaż to niełatwe. 

Godzinami mogłabym obserwować jak się bawisz, jak śpisz, jak odkrywasz nowe tereny i jak testujesz nowe umiejętności. Siedzę uśmiechnięta i podglądam, jak siedzisz w misce jak kozak i stukasz palcami o brzeg. Albo jak układasz według swojego planu klocki, karty, zabawki. Rozczulam się, kiedy klaszczesz podczas uwielbienia w kościele, albo jak biegasz z mikrofonem po sali. I jak oczy Ci się świecą, kiedy tylko zobaczysz gitarę! 

Zachwycam się Tobą!