Podwójne rodzicielstwo jest jak slalom gigant. Czuję, że pędzę z zawrotną prędkością w dół i nie wiem, czy uda mi się minąć te chorągiewki. Mam napięte mięśnie i ściśnięte gardło, a każda minuta to walka. Malutki człowieczek nie jest oczywiście żadnym problemem, zwłaszcza że jest oazą spokoju zajętą trzema rzeczami na S*. Za to starszy mały człowiek...

Od tygodnia mam wrażenie, że stąpamy z moim mężem po polu minowym. Chwila nieuwagi i następuje eksplozja emocji, nerwów, łez i krzyku, tarzania się po ziemi i rzucania wszystkim, co się znajdzie w zasięgu małych rąk. Staram się być wyrozumiała, ale przyznaję się... mam czasami ochotę zamknąć go w klatce i nie zastanawiać się, czy dobrze dobrałam słowa swojej wypowiedzi albo czy w chwili mojej nieuwagi on nie postanowi udusić siostry poduszką.  

Po raz wtóry ody i peany na cześć Męża mego powinnam zacząć pisać, bo mimo braku siły i zszarganych już nerwów, walczy dzielnie na tym polu bitwy i odciąża mnie ile tylko się da. 

Postanowiliśmy też pozbawić świat złudzeń na temat tego małego chłopaczyny i anielskie loczki brutalnie umieściliśmy w koszu. Spod wizerunku Słodziaczka wyszła prawdziwa natura Filipowicza - to po prostu jest łobuz i już. Nie będziemy tego dłużej ukrywać. 

W końcu nadeszła godzina zero. Z jednej strony się jej spodziewałam, a z drugiej nie do końca. I oczywiście dopakowywałam torbę na dziesięć minut przed wyjazdem z domu chociaż już dzień wcześniej czułam, że nadchodzi finał.Towarzyszyło mi to samo uczucie co za pierwszym razem. Głęboki spokój z delikatną nutą podenerwowania. Dziwny to stan. 

Tego, co wydarzyło się w szpitalu się nie spodziewałam. Przyjechałam z zaświadczeniami, skierowaniami i wskazaniami do cesarskiego cięcia, i 3/4 porodu za sobą. Mentalnie gotowa byłam do tego, że mnie pokroją, tymczasem lekarz po badaniu stwierdził "no ale jest perfekcyjnie, damy radę urodzić naturalnie, wchodzi w to pani?". No to weszłam. Niecałe 3 godziny później trzymałam w ramionach córkę o 800 gram większą niż wskazywały wszystkie usg, z robionym na pół godziny przed finałem włącznie i dziękowałam Bogu, że żyję. Bo gdzieś już pod sam koniec, klęcząc na podłodze pod łóżkiem, byłam przekonana że umieram. Ale jestem. 

Teraz mam zamiar przede wszystkim odpocząć. Przede mną urlop od wszystkich problemów tego świata, zamykam oczy i uszy na wszystko i skupiam swój wzrok tu i teraz, w swoim domu i w swoim sercu.

Wciąż w dwupaku. Z atrakcjami tygodnia równymi niemalże zeru, bo przecież antybiotyku, leżenia w łóżku i wspólnego z Don Filipkiem smarkania i kaszlenia nie liczę. Wolałabym zupełnie inaczej spędzić ten tydzień. Antygrypina nie pomogła, inhalacje nie pomogły, syrop z cebuli poległ, ba! Mam wrażenie, że antybiotyk mnie ledwo postawił do stanu używalności. Odzyskałam głos i nie duszę się nocami, więc jest progres, ale ciężko nazwać mi siebie w pełni zdrową.

Próbuję dopiąć ostatnie rzeczy przed porodem, ale kiepsko mi idzie. Torba na przykład wciąż nie spakowana ^^' Wstyd i hańba! Chociaż lepiej brzmi: nie do końca spakowana. W sumie muszę ją jeszcze dopchnąć do końca i jakimś cudem zasunąć, i będę gotowa. Przypieczętuję tą spakowaną torbą swoją ciążę, po wszystkim krzyknę "geronimo" i pojadę na porodówkę. Bo wiecie, wychodzę z założenia, że dopóki jej nie spakuję do końca, to mam czas na dokończenie wszystkich spraw, bo spakowana byłaby jak zielone światło na drodze do szpitala. Więc tak czekam i przeciągam czas na swoją stronę dzień po dniu ;)

Paradoksalnie, mimo choroby, ten tydzień minął mi na częstych wyjściach i spacerach. Pogodę mamy iście wiosenną, więc łapię tę aurę póki mogę. Zwłaszcza wieczorami, celebruję zachody słońca :) Z resztą to jedyne momenty, kiedy mogę pobyć sama, co bardzo lubię, a czego niesamowicie mi brakuje odkąd jestem mamą. 

  

Z tytułu wiosny w powietrzu i tego, że w końcu wyprasowałam i ułożyłam dziecięce ubranka dla Baby no.2 kupiłam sobie żonkile. Tak sama dla siebie, bo lubię. Poza tym miło sobie samej czasem sprawić prezent :) Zwłaszcza, jak się człowiek napracuje (do dwunastej w nocy prasowałam i układałam te ubranka, a kręgosłup już wołał o pomstę do nieba ^^ należało mi się, no nie?).

Nadal jestem w dwupaku. Na sam koniec ciąży dostałam w gratisie choróbsko. Nie wiem, czy gdzieś straciłam swoją czujność czy co, ale rozłożyło mnie na amen. Popijam od kilku dni antygrypinę, inhaluję się jak szalona i próbuję się nie rozpaść do reszty. Życzcie mi powodzenia ;) 

Wciąż jestem przygnieciona masą roboty, którą muszę skończyć przed godziną zero, a odnoszę wrażenie, że przestał pracować mi mózg i ledwo zipie. Swoją drogą - słyszeliście, że kobietom pod koniec ciąży ponoć kurczy się mózg (pisze o tym na przykład Siostra Ania, o tutaj)? To by wyjaśniało wszystko w moim życiu :P Mam wrażenie czasami, że zapominam o czynności, którą miałam wykonać za chwilę :P Na przykład odpalam projekt, przygotowuję wszystko i potem się gapię na to wszystko i nie wiem, co z tym zrobić ;] ech. 

W zeszłym tygodniu miałam kilka ważnych spotkań. W sumie odkąd razem z mężem jesteśmy pastorami kościoła w Dąbrowie Górniczej, nasz tydzień jest wypełniony po brzegi różnego rodzaju spotkaniami i aktywnościami. Po raz kolejny organizujemy dużą konferencję (wspominałam rok temu o tym, jak to wtedy wyglądało: o tutaj), a przy okazji zajmujemy się wszystkim tym, co dotychczas, więc jesteśmy urobieni po pachy :) Tydzień temu prowadziłam między innymi spotkanie dla kobiet i standardowo, mimo rozkładającej mnie choroby i ciężkiego brzucha, walczyłam w uwielbieniu w kościele. Ale to jest właśnie to, co kocham, więc okoliczności mnie w tym przypadku nie są w stanie powstrzymać :)

 Po intensywnym weekendzie próbuję się wdrożyć z powrotem w tryb: Filipko - w żłobku, ja - pracuję, ale jak wspomniałam wyżej, mój mózg nie do końca ogarnia rzeczywistości. Zwłaszcza, że w tym tygodniu młodzieńca odbieram ja, co w ogóle dezorganizuje mi życie (zdecydowanie wolę wstać rano, ogarniać siebie i jego, odprowadzać go do żłobka i potem już być w wirze wydarzeń) biorąc pod uwagę, że wracamy do domu przez jakąś godzinę lub półtorej, chociaż mamy do pokonania maksymalnie kilometr. No ale kocham gościa i nie mam serca odmówić mu skakania po stu kałużach, wytarcia pupą wszystkich mokrych zjeżdżalni i wspinania się na jakieś górki. 

A jak Wam minął tydzień?

Żyjemy w czasach ogólnie dostępnych informacji, kiedy łatwo wymieniać się opiniami, poleceniami czy doświadczeniami. Wystarczy wstukać w wyszukiwarkę zapytanie i znajdujemy miliony odpowiedzi. Sama tak robię, notorycznie wyszukuję jakichś informacji w sieci, wujek Google zna mnie przez to na wskroś i jego algorytmy wyprzedzają moje palce pędzące po klawiaturze, zazwyczaj wie o co chcę zapytać zanim skończę wpisywać pierwszy wyraz.

No, ale przychodzi czasami taka chwila, że pytanie przerasta możliwości wyszukiwarki, wśród znajomych nie ma żadnego eksperta w temacie, biblioteka nieczynna albo nie posiada odpowiedniej literatury, więc można by zasięgnąć opinii innych. Przyznałam się kiedyś, w poście o dwudziestu faktach na mój temat, że słabo mi idzie zadawanie pytań. Po prostu tego nie lubię i w sumie nie dziwię się sama sobie, kiedy w sieci zderzam się z odpowiedziami przechodzącymi najśmielsze oczekiwania.

TEGO DOWIESZ SIĘ NA SWÓJ TEMAT:

1. Wszystko robisz źle

To najczęściej dotyczy mamusiowych forów. Nie wszystkich, bo nie chcę generalizować i wiem, że jest sporo miejsc w sieci, a nawet w grupach na fejsie, gdzie można znaleźć pomoc i merytoryczne odpowiedzi na swoje pytania, ale chyba wszędzie znajdą się jednostki, które będą za wszelką cenę udowodnić ci, że wszystko czego się dotkniesz robisz źle. Karmisz piersią - źle, karmisz MM - źle, śpisz z dzieckiem - źle, nie śpisz - też źle, szczepisz - źle, nie szczepisz - źle, puszczasz bajki - źle, nie masz telewizora - też źle.

2. Jesteś głupia, a twoje pytania idiotyczne

"Po co w ogóle zadawać takie pytania?", "Czego tu nie rozumieć?", "Nigdy nie zrozumiem takich pytań"- takie komentarze czasami czytam, jak ktoś zadaje pytania w różnych grupach na fejsie. Ostatnio akurat takie perełki znalazłam w grupie o pedagogice Montessori, gdzie padło pytanie o swobodną zabawę dziecka. Jako osoba, która też nie zna się w tym temacie pewnie zadałabym identyczne pytanie, zwłaszcza że gdzieś mi się w głowie obijała ta myśl. Tymczasem autorka pytania dowiedziała się, że jej pytanie jest bzdurne, głupie i w ogóle co ona szuka w tej grupie jak nie ma o niczym pojęcia. Smutne to.

3. Musisz iść do psychologa/psychiatry albo ogarnąć swoje życie w jeden, konkretny, polecany przez odpowiadających sposób.

Następny przykład z grupy na fejsie na temat pedagogiki Montessori. Jako laik totalny zapytałam jak wprowadzać pewne elementy w życie mojego dziecka. Chodziło mi o aktywności pomagające w polaryzacji uwagi, skupieniu itp. Uznałam za istotne zawrzeć informację o tym, że syn mój jest mega ruchliwy i przy okazji mega nerwowy, i przyznać się też do tego, że popełniliśmy sporo błędów wychowawczych i z tego tytułu dziecię moje najchętniej oglądałoby bajki cały dzień. Efekt?

Dostałam cała analizę swojego życia, moich problemów, mojej niekonsekwencji i głupoty. Poradzono mi zaprowadzić syna do psychologa w związku z nerwowością i wyrzucić telewizor mojemu teściowi z jego salonu. 

(żeby nie było, że ta grupa taka straszna jest - dostałam też sporo pozytywnych odpowiedzi, słów wsparcia i merytorycznych porad ^^ nie tylko takie kwiatki jak wyżej, ale analizowanie mojego prywatnego życia i relacji w moim domu mocno wytrąciły mnie z równowagi)

4. Nie nadajesz się do niczego, odpuść sobie

Lubię grupy wsparcia. Natalia z JestRudo na przykład stworzyła taką grupę o tematyce fotografii i można się stamtąd na prawdę wiele dowiedzieć, znaleźć pomoc i poprawić umiejętności. Mam wrażenie, że mimo wszystko w każdej grupie pojawiają się takie ludzkie trolle, co to muszą dodać komentarz, który zachęca co najwyżej do rzucenia wszystkiego w kąt. Okazuje się bowiem, że Twoje prace są słabe/przeciętne/kiepskie i w ogóle "z czym do ludzi?", powinieneś zaprzestać wszelkich prób rozwoju bo jesteś do dupy i tyle. A przecież każdy kiedyś zaczynał od czegoś...

5. Jesteś szmatą, lafiryndą i lampucerą.

To hit. Nawet najbanalniejsze pytanie może spowodować lawinę nieprzyjemnych komentarzy. Szukałam kiedyś informacji jak zmyć kredki bambino ze ścian. Nie byłam pierwszą poszukującą, przede mną spora ilość mam zadawała takie pytania, więc trafiłam na kilka ciekawych forów. Tam dowiedziałam się, że panie, które nie potrafią sobie poradzić z mażącym po ścianach dzieckiem to głupie pindy, co dziecka od ściany nie umieją trzymać z daleka, albo że to lampucery i lafiryndy, co się na rodzicielstwie ani prowadzeniu domu nie znają.

Serio. Od kredek bambino do lafiryndy - ludzka logika zawsze mnie zaskakuje.

Z tymi pięcioma rzeczami spotkałam się ja i w sumie często z powodu takich odpowiedzi nie chce mi się pytać już o nic. Mam trochę inną politykę w życiu i wyznaję, że zachęcenie może dużo więcej niż korygowanie. Może dlatego nie jestem w stanie zrozumieć, skąd w ludziach potrzeba sprowadzenia innych na niższy poziom.

A Wy zadajecie pytania w internecie? Z jakimi kwiatkami Wy się spotkaliście?

Czekam. 

Rozpoczął się okres głośnego tykania zegarka i spodziewania się wybuchu bomby o każdej porze. Chociaż ja wiem, że jeszcze przynajmniej tydzień, może dwa. Potem niech się dzieje wola nieba.

Wracałam myślami ostatnio do pierwszej ciąży, do emocji, do myśli, które mi towarzyszyły. Teraz jest tak bardzo inaczej. Dwa zupełnie różne światy.

Nie czuję stresu ani presji. Ciągle mam coś jeszcze do zrobienia, coś co musi być załatwione przed godziną zero, a nie jest nijak związane z porodem. Myśli mi krążą wokół setki innych tematów. Brzuch mi opada, szyjka się skraca, a ja powtarzam "jeszcze nie teraz". Nawet imienia wciąż  nie wybraliśmy. W telefonie mam plik ściągnięty ze strony MSWiA ze statystykami nadawanych imion, ale ciągle na nic się nie zdecydowaliśmy. Na suszarce wciąż wiszą te mikroskopijne ubranka, czekają na prasowanie, składanie i upchnięcie ich gdzieś (na przykład w komodzie, której też wciąż nie kupiliśmy ^^), a walizka stoi w jakimś kącie, przygnieciona kartonami, z których chcę jeszcze zrobić Filipowi domek. Chcę zdążyć. 

Przestałam się stresować czy czeka mnie w końcu cesarskie cięcie czy dam radę rodzić naturalnie. Pół roku temu jeszcze bym narzekała, marudziła i biadoliła, że chcę naturalnie za wszelką cenę, a dzisiaj? Dzisiaj zależy mi na tym, żeby było dobrze dla nas obu, po prostu. I im szybciej tym lepiej, ale nie wcześniej niż za tydzień, bo plany mam jeszcze do zrealizowania. 

I nie boję się jak kiedyś. Nie zastanawiam się jak to będzie. Odbijam od siebie od razu komentarze w stylu "jeszcze zobaczysz..." i pielęgnuję w sobie wiarę, że będzie fantastycznie, a ja dam sobie radę i wejdę w swoim rodzicielstwie na poziom wyżej. Zaplanowałam sobie trzy miesiące emocjonalnego urlopu od wszystkiego, czym się zajmuję i wierzę, że znajdę nowy rytm dla swojej rodziny. Dla siebie.
Nie panikuję. Chociaż to dla mnie, jedynaczki, całkiem nieznane wody, czuję głęboki pokój w sobie. Czuję się we właściwym miejscu, o właściwej porze.

Paradoksalnie, mimo że nigdy w życiu się gorzej fizycznie nie czułam przez tak długi okres czasu, wiem że przede mną najlepsze chwile. Najlepszy rok ze wszystkich dotychczasowych. Czuję przełom w kościach! 

Tydzień mi minął pod znakiem wizyt u lekarzy ze sobą i z Don Filipkiem. To chyba była moja główna aktywność - podróżowanie od przychodni do przychodni przez 4 dni pod rząd. Końcówka ciąży to nienajlepszy okres na takie wojaże, wracałam z nich styrana jak po ciężkiej, fizycznej pracy, ale skoro trzeba.

Zmiana pediatry była chyba najlepszą decyzją, jaką podjęłam w tym miesiącu. Pani doktor w pięć dni wyciągnęła mojego małego chłopaka z zapalenia oskrzeli i byliśmy u niej na dwóch kontrolach. Dacie wiarę, że poprzednia lekarka miała gdzieś kontrolowanie procesu leczenia? Teraz co prawda muszę pokonywać parę dobrych kilometrów zamiast stu metrów, ale Baby no.2 też zostanie jej pacjentką. 

Przy okazji tych lekarskich podróży udało nam się z Don F. zaliczyć kilka placów zabaw, bo dziecię moje stęsknione za zabawą na świeżym powietrzu. A że w końcu dopisała zima (na chwilę, bo na chwilę, ale zawsze to coś!) to nawet na sanki udało się wyjść. Pierwszy raz! 

Gdyby nie moje wielorybie gabaryty to sama chętnie pozjeżdżałabym na jakimś "dupolocie" ;) Dobrze pamiętam jak jakieś dziesięć, może dwanaście lat temu codziennie zjeżdżałyśmy z osiedlowych górek razem z moją mamą i innymi znajomymi z Klubu pod Zdechłym Azorkiem (wiecie, taka osiedlowa ekipa posiadaczy psów wychodząca na spacery o jednej, stałej, wieczornej porze i spędzająca ten czas razem^^). Nie ważne ile kto miał lat, jeździli wszyscy, czasami tak do północy :)

W zeszłym tygodniu w ogóle była u nas najwspanialsza zimowa aura z możliwych. Sypało grubym, puchatym śniegiem, który potem skrzypiał pod nogami. W sobotę rano był duży mróz i świecące słońce. Idealna wersja zimy jak dla mnie. Z wielką chęcią pędziłam z samego rana, z czerwonymi policzkami od tego mrozu, do piekarni kupić świeży chleb. 

Kiedyś wydawało mi się, że nie lubię zimy. Zmarzluch ze mnie i pewnie dlatego tak myślałam, zwłaszcza że nie było mi po drodze z czapkami, szalikami czy ciepłymi kurtkami. Wiecie, taki urok nastoletniej głupoty :) A dzisiaj żałuję strasznie, że już nie ma takich mrozów jak z licealnych czasów, kiedy nawet rzęsy nam zamarzały w drodze do szkoły. Marzy mi się śnieg do kolan ostatnio, a tymczasem wróciły plusowe temperatury, zaczął padać deszcz i pozostały mi wspomnienia po śniegu i przemoczone buty ;)

Na moim prywatnym koncie facebookowym ktoś odkopał zdjęcie, które wrzuciłam po urodzeniu Filipa i pojawiły się komentarze, gratulacje, lajki i zrobiło się drobne zamieszanie. Niniejszym oświadczam, że my z Baby no.2 nadal w dwupaku i ja mam w planach być w dwupaku jeszcze przynajmniej do niedzieli ;) Potem niech się dzieje wola nieba :)