Jako blogerka zdarzało mi się usłyszeć, że błędem jest publikowanie zdjęć mojego dziecka na blogu. Jedni zwracali tylko uwagę, że mogą wpaść w niepowołane ręce, podczas gdy inni o mało mnie nie zlinczowali, że nie szanuję prywatności mojego syna. A może cała ta złość, ta fala krytyki powinna ruszyć w inną stronę?
W kierunku plaży na przykład?

Dwa dni temu uprawialiśmy smażing z Filipem na Pogorii (to jedno z czterech sztucznych jezior w moim mieście). Przed nami była czterolatka w samej chusteczce na głowie. Za nami dwóch młodzieńców w wieku około-Filipkowym ochoczo machających siurkami. Gdzieś dalej kolejna dziewczynka biegająca jak ją Pan Bóg stworzył. A to może 1/10 plaży?
Argumenty, że "to tylko dziecko" do mnie nie przemawiają, no bo właśnie z powodu, że "to tylko dziecko" rodzic powinien chronić je bardziej. Bo w domu to pewnie w pieluszce chodzić musi, w kompletnym ubraniu, bo rodzic krzyczy "nie biegaj nago po domu". A na plaży? Hulaj dusza, wyzwalaj intymne części swego ciała, niech wszyscy patrzą?

Ktoś zaraz powie, że kiedyś było inaczej, że dzieci latały na golasa i nikt afery nie robił... Albo, że na plaży wszyscy roznegliżowani to co tam rozebrane dziecko, w takim tłumie zboczeniec się nie uchowa. Jesteście pewni?
Kiedy miałam chyba 8 lat pojechałam z koleżanką i jej rodzicami na Pogorię I, zwaną u nas Starą Pogorią. Wszystko było fajnie, bawiłyśmy się w najlepsze, aż dostrzegłyśmy w przybrzeżnych krzakach starszego mężczyznę, który obserwując nas się onanizował. To było prawie dwadzieścia lat temu, a ja to doskonale pamiętam, zakładam że moja koleżanka również (Dagmara, pamiętasz? ^^). Chcesz sponsorować dziecku takie wspomnienia?
A gdyby ktoś zrobił twojemu nagiemu dziecku zdjęcia? Niemożliwe? Jesteś pewna, że zauważyłabyś taką sytuację? Ja robiłam zdjęcia swojemu synowi i nikt nawet nie mrugnął okiem. Gdybym wycelowała obiektyw kilka centymetrów w bok, zauważyłabyś, że w moim obiektywie biega twoje nagie dziecko? A gdybym zmieniła obiektyw na dłuższy? Bezkarnie mogłabym zrobić setki zdjęć!

Jakiś czas temu trafiłam na wpis o sytuacji w hotelu, która mogła być zapowiedzią tragedii, który mi zapalił czerwoną lampkę w głowie. Napisała o tym Mamiczka z Czym zająć Malucha. Czy na plaży nie może wydarzyć się coś podobnego?

A kwestia higieny? Razi mnie hipokryzja rodziców, którzy dziecku ręce wycierają chusteczkami antybakteryjnymi, podczas gdy goły tyłek ma posadzony na piasku pełnym bakterii. Co można znaleźć na plaży? Ano: jaja glisty psiej, kociej, ludzkiej i włosogłówki, bakterie jelitowe zwierząt. Można znaleźć również enterowirusy, bakterie gronkowca złocistego oraz oocysty pierwotniaków pasożytniczych.
Naprawdę chcemy zostawiać najwrażliwsze, intymne miejsca naszych dzieci bez żadnej ochrony?

Niemniej jednak coraz więcej osób zwraca uwagę na kwestię nagości na plaży. Widzę, że coraz więcej dzieci jest ubrane w kostiumy, pieluszki, czy zwykłe majteczki, ale to wciąż mało.
Kiedy dwa lata temu prażyłam się na plaży i widziałam mężczyznę z półtoraroczną córką ubraną w jednoczęściowy kostium, zajmującego się nią z nadzwyczajną troską, pomyślałam sobie, że jest jeszcze nadzieja dla tego świata. Niestety chwilę później obok nas rozłożyła się rodzina z dwójką nagich synów (lat na moje oko 5 i 7), która sprowadziła mnie na ziemię.

To nie jest kwestia mody czy "wolności".
To kwestia zdrowia i bezpieczeństwa naszych dzieci. Naprawdę chcemy narażać je na szwank?

Nie oglądam wiadomości, więc późno dotarła do mnie informacja o dziewczynce, która umarła w nagrzanym samochodzie. Łatwo jest ferować wyroki przy takich tragediach, bo przecież jak ktoś coś złego robi to od razu: "idiota", "co za głupi człowiek" i "tacy nie powinni mieć dzieci!".
A ja sobie myślę, że to tragedia nie tylko dziecka, ale tragedia rodzica. Czy można zapomnieć o dziecku? Nie poszedł do sklepu, nie zostawił dziecka "na chwilkę" z premedytacją, nie zakładał przecież takiej historii.
A może to żona zawsze woziła córkę do przedszkola? Może się pochorowała, albo auto jej się zepsuło, albo wyjechała, albo cokolwiek innego się wydarzyło co sprawiło, że ojciec musiał zmienić swoją standardową drogę do pracy? Może córka usnęła w foteliku i cisza go zmyliła? A może stał w korku i prawie się do pracy spóźnił, może wyskoczył z samochodu szybko, bo szef nie tolerowałby spóźnienia? Może, może, może...

Kiedyś miałam psa. Wychodziłam z nim na spacery i zabierałam ze sobą zawsze do sklepu. Któregoś dnia poszłam do innego sklepu, przywiązałam psa do barierki, zrobiłam zakupy i wróciłam do domu. Bez psa. I nie zorientowałabym się, gdyby mnie mama nie spytała, gdzie go zostawiłam.

Wiem, że pies to nie dziecko. Ale takie rzeczy się zdarzają. Ja i ty jesteśmy tylko ludźmi i popełniamy błędy. Niestety czasem te błędy kosztują więcej, niż byśmy chcieli.

Ponoć z mężczyzną nie ma kontaktu. Myślę, że dzisiaj umarły przynajmniej dwie osoby. Jedna fizycznie, druga wewnętrznie.

Kochany Synu,

kiedy Cię witaliśmy nie wiedziałam, co nas czeka. Nie wiedziałam kim jesteś, ani jaki jesteś. Skruszyłeś moje serce swoim pierwszym, pewnie nieświadomym, uśmiechem jeszcze w szpitalu. Teraz, kiedy minął rok od tamtego czasu, serce mi mięknie przy każdym uśmiechu. Wydobywasz z mojego serca pokłady miłości, o których pojęcia nie miałam, że w ogóle mogą istnieć. 

Zero strachu, zero wstydu - taki jesteś! Twoja otwartość zadziwia ludzi. Im więcej ludzi tym lepiej dla Ciebie, lawirujesz między osobami i znajdujesz powody do radości. Usiedzieć w miejscu nie możesz, rozpiera Cię energia, a ja próbuję za Tobą nadążyć, chociaż to niełatwe. 

Godzinami mogłabym obserwować jak się bawisz, jak śpisz, jak odkrywasz nowe tereny i jak testujesz nowe umiejętności. Siedzę uśmiechnięta i podglądam, jak siedzisz w misce jak kozak i stukasz palcami o brzeg. Albo jak układasz według swojego planu klocki, karty, zabawki. Rozczulam się, kiedy klaszczesz podczas uwielbienia w kościele, albo jak biegasz z mikrofonem po sali. I jak oczy Ci się świecą, kiedy tylko zobaczysz gitarę! 

Zachwycam się Tobą!

Pierwsze wrażenie to coś, co pozostaje w pamięci na zawsze. Do dziś pamiętam, co myślałam na temat swoich przyjaciół, kiedy spotkaliśmy się po raz pierwszy, albo jakie miałam zdanie na temat miejsc, w których pierwszy raz się pojawiłam. Tak samo jest w domu. Najczęściej na samym początku naszym oczom pojawia się przedpokój. To, jak on się prezentuje, rzutuje na wizerunek całego mieszkania.

Już dawno temu wspominałam, że nasza chałupka w wielu kątach wciąż jest niemalże w stanie surowym, niewykończona, niewyposażona i raczej nie znajdująca się nawet w pobliżu mojej wymarzonej estetyki. Dlatego czasami zaszywam się przed monitorem i szukam inspiracji. Dziś padło na ten nieszczęsny przedpokój ;)




Dobra, uporządkowana przestrzeń dla płaszczy, kurtek i butów jest przeze mnie najbardziej pożądana. A kiedy przy okazji prezentuje się ciekawie, jak wieszak w kształcie drzewa na przykład, to super!


Oświetlenie! Ciemny przedpokój do niczego nie zachęca. Nie jest łatwo dobrze go oświetlić, najczęściej jest to ślepa kiszka w mieszkaniu i trzeba się nagimnastykować, żeby dobrać odpowiednie światło. Ale jak widać, da się to osiągnąć!

A jak wyglądają Wasze przedpokoje? Albo jak chcielibyście, żeby się prezentowały?

źródła zdjęć: 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 

 //Home Sweet Home to cykl pełen mieszkaniowych inspiracji i ciekawych rozwiązań do domu i ogrodu.//

Jeśli interesują cię tylko wyniki konkursu znajdziesz je na samym dole tego posta. Ja najpierw jednak skupię się na książce, która była nagrodą.

Do "Położnej" podchodziłam sceptycznie. W pewnym momencie myślałam, że Jeannette Kalyta wyskoczy z mojej lodówki i kiedy cały szum przycichł, postanowiła wyskoczyć z mojej poczty mailowej. Wydawnictwo Otwarte przesłało mi egzemplarz książki  do zrecenzowania, więc odłożyłam na bok uprzedzenia.

Piękne początki.

Przyznam, że na początku byłam pochłonięta tą książką. Może dlatego, że lubię historię, a z początku mamy "piękny" przegląd praktyk położniczych sprzed trzydziestu lat. Może dlatego też, że poród już za mną i mam porównanie z tym, co sama przeżyłam. Wiem, jak ważne są zmiany, które zaszły w polskim położnictwie i Bogu dziękuję, że przyszło mi rodzić syna w XXI wieku.
Historie wielu porodów, w tym samej Jeannette, wzruszają. Inne bulwersują, a jeszcze inne smucą. Czasami miałam ochotę rzucić książką w kąt ze złości, że można tak traktować kobiety i ich dzieci. Innym razem chlipałam nad rozdziałem o ciąży, która przetrwała aborcję.

Każdy rozdział to w zasadzie osobna historia. Historia rodziny, matki, dziecka, historia emocji związanych z cudem narodzin. Jest bardzo intymnie, momentami wręcz eterycznie.

Chińska medycyna, anioły i bioenergoterapia.

W pewnym momencie mój zapał trochę przygasł. Od samego początku autorka przeplata świat duchowy i świat cielesny ze sobą. Na każdym kroku wspomina o aniołach, opatrzności i zrządzeniu losu, ale kiedy w pewnym momencie przeczytałam o chodzeniu z różdżką i szukaniu żył wodnych zaczęłam się zastanawiać, czy autorka jest położną, czy szamanem? Strasznie mnie to zniechęcało momentami.

Rodzić po ludzku.

Żałuję, że nie przeczytałam tej książki przed swoim porodem. Nie mam, co prawda, na co narzekać, bo rodziłam w dobrym szpitalu z dobrą położną i w fajnych warunkach, ale myślę, że byłabym bardziej pewna siebie.
Jeannette Kalyta pokazuje drogę, jaką przeszła w Polsce "sztuka położnicza". Jak było kiedyś? Jak rodziły nasze mamy? A jak babcie? I jak zmieniała się świadomość polskich położnych? Ile trzeba było włożyć wysiłku w walkę o prawo kobiety do naprawdę naturalnego porodu? Odpowiedzi na wszystkie pytania są w tej książce.
Nie ma w niej chyba żadnego tabu, natura jest naturą, nie żadnym wstydem. A poród jest w niej niczym misterium.

Zdjęcie Charlotte Despard - angielskiej sufrażystki, autorstwa Jamesa Jarché

Widziałam dziś staruszkę. Włosy białe jak śnieg, na nosie wielkie okulary, a w ręce smycz. Rzucała piłkę tenisową psu równie staremu jak ona. Trochę mnie ten widok rozczulił, więc uśmiechnęłam się do niej kiedy nasze spojrzenia się spotkały.
Zgroza. Łypnęła babuszka na mnie wzrokiem jakby złym, niezadowolonym. Łypnęła na moje dziecko smacznie śpiące w wózku. Mało brakowało, a prychnęłaby do tego, ale coś ją powstrzymało.

Zrzędliwa ta starość. Zgorzkniała.
I żeby nawet serdeczny uśmiech nie przeganiał tych ciemnych chmur nad tymi białymi włosami?
Nie wiem, czy to wina wojny, życia czy śmierci. Wiem jednak napewno, że takiej starości nie chcę. Smutnej, chorej i niespełnionej. Rzucającej w milczeniu piłkę swojemu ślepemu psu.



// "Wolne myśli" to cykl wpisów o przemyśleniach wszelkich. Czasem krótszych, czasem dłuższych, najczęściej inspirowanych codziennością, ułamkiem sekundy mojego życia. // Przypominam o trwającym konkursie i o zniżce na 35% na zakupy w księgarni Znak.//

Zbliża się Dzień Matki. Po raz pierwszy to również moje święto. Moje jako Mamy. Może K. wetknie Don Filipkowi w serdelkowe dłonie gałązkę bzu? A może irysa? Widziałam, że już kwitną.
Wracam wspomnieniami do tego, co było rok temu. Pisałam o swojej Mamie, liczyłam dni do porodu i zastanawiałam się co mnie czeka. Tyle niewiadomych, tyle stresów i małych koszmarków mnie gnębiło. Nie wiedziałam, czego mogę spodziewać się w szpitalu, czego spodziewać się po swoim ciele i czego po swoim umyśle. Żałuję, że wtedy nie trafiła do mnie książka Jeannette "Położna. 3550 cudów narodzin".



Kilka dni temu otrzymałam od Wydawnictwa Otwartego egzemplarz książki. Nie dotarłam jeszcze nawet do połowy, a już płakałam przy niej i śmiałam się w głos, uśmiechałam się i wzruszałam. Czasami zamykałam książkę i rozmyślałam o historii rodziców, którą właśnie przeczytałam, o historii dziecka, które przychodziło na świat. Narodziny zawsze będą dla mnie niezbadanym cudem! Raz lekkie i przyjemne, innym razem okupione łzami, potem i wielkim wysiłkiem nie tylko matki, ale też zespołu przyjmującego poród.



Poza tym mam dla Was kod rabatowy na zakupy w księgarni Znak! Wystarczy wpisać w zamówieniu kod: zelikowska żeby otrzymać 35% zniżki. (Jedynym warunkiem jest zakup książki "Położna. 3550 cudów narodzin" Jeannette Kalyty" - zniżka będzie obowiązywać na całe zamówienie). Tutaj możesz przejść do księgarni: KLIK.



A za kilka dni spodziewajcie się obfitej recenzji książki! Dzięki Don Filipkowi mam tą przyjemność rozłożoną w czasie ;)

Chcę więcej - to pewne.
Kiedyś myślałam, że jedno dziecko będzie dla mnie całkowitym maksimum i nie będę zainteresowana dalszym powiększaniem rodziny. Potem oglądałam serial na kanale Fox, nazywał się chyba "Bracia i siostry" i opowiadał o losach pewnej licznej rodziny. Fabuła w ogóle mnie nie wciągnęła, ale ten rodzinny model mnie przekonywał.

Filipko już za chwilę skończy rok. Ja jestem w najlepszym z możliwych okresów na powiększanie rodziny (akurat dziś Hafija napisała o społecznie akceptowalnym okienku rozrodczym ^^), więc z każdej strony atakują mnie hasła: "najlepiej jedno po drugim", "za jednym razem z pieluch wyjdziesz", "młodsza już nie będziesz", "Filipkowi będzie weselej" itd.


Jak więc z tym kolejnym Bobasem? Czy lepiej już teraz? Czy jeszcze zaczekać?