Żelikowska | z fascynacji codziennością: Moje życie

High life po porodzie.

16.8.13

Jakiś czas temu, jakiś miesiąc przed porodem, wyobrażałam sobie jak będzie wyglądało moje życie "po" i nawet miałam na nie jakieś plany (pisałam o tym tutaj). Teraz z perspektywy 10 tygodni macierzyństwa mogę stwierdzić, że były to plany jak najbardziej realne!

Trochę więcej niż tydzień temu kupiłam niedrogie buty do biegania na wyprzedaży w Zalando (na wypadek, gdyby jednak odechciało mi się kiedyś biegać, wolałabym nie płakać, że wydałam za dużo na buty, a jeśli wytrwam w postanowieniu - kupię lepsze). Wczoraj więc korzystając z okazji, że mąż miał wolny dzień od pracy, zostawiłam go z Potomnym i ruszyłam w teren.

Dawno temu biegałam z przyjaciółkami i przyznam, że brakowało mi przez lata tej aktywności (bo przecież bieganie za autobusem to nie sport, no nie?), więc metodą małych kroków zaczynam powrót do joggingu. Wczoraj było tylko lekko ponad 2 kilometry. Może następnym razem będzie trochę więcej. Zanim zacznę pokonywać pół miasta biegiem, muszę wyrobić sobie kondycję, bo - nie ukrywajmy - przez ostatnie 11 miesięcy niewiele sportów uprawiałam i nadal zostało mi 10 nadprogramowych kilogramów, i zdecydowanie za dużo centymetrów w pasie.

Czy robię dużo zdjęć?
W miarę. Wciąż narzekam na schrzaniony obiektyw, ale mam nadzieję, że perpektywy na nowy sprzęt niedługo się pojawią. Jest póki co światełko w tunelu w tej sprawie, ale zobaczymy.

Don Filipko jest wdzięcznym modelem. Na Instagramie (klik) można złapać trochę jego ujęć, bo rozpływam się na każdym kroku i najchętniej bym fotografowała każdy uśmiech, każdy grymas, każdą minę. Kiedyś śmiałam się z ludzi mających bzika na pukcie swoich dzieci... dziś jestem jednym z nich.

Chodzimy na spacery, robimy z synem razem zakupy, odwiedzamy znajomych, pracujemy razem. Don FIlipko jest nieodłączną częścią mnie, ja nieodłączną częścią jego. I chociaż mój organizm ewidentnie daje mi znać, że chciałby się wyspać raz a porządnie, nie zamieniłabym ostatnich miesięcy na nic innego.

Żyję całkiem zdrowo. Chciałam po urodzeniu Filipa podjąć się wyzwania u Aliny, ale czytając je kolejno doszłam do wniosku, że większość z tych rzeczy automatycznie zaczęła funkcjonować w moim życiu. Może tylko pozwalam sobie za dużo ze słodkościami, a to wszystko przez to, że ostatnio cały czas piekę ciasta z owocami (oszalałam na ich punkcie!), ale zażywam sporo ruchu (ćwiczę!), piję dużo wody (często więcej niż 1,5 litra dziennie), jem sensowne śniadania, zajadam się owocami i warzywami, a pozytywne myślenie to nieodłączny aspekt mojego życia.

Niestety moje wakacje w Gdyni odpadają w tym roku. Umówiona wizyta u lekarza Filipa nam to niestety uniemożliwia. Ale może jakieś kilkudniowe "agro-wczasy" uda nam się uszczknąć? Zobaczymy.

Póki co jest pięknie!
I myślę, że będzie jeszcze piękniej!

Wielkie i małe podróże Don Filipka

19.7.13

Supermoce Matki Polki

4.7.13

O miasto moje, ja cię chromolę!

20.6.13

Do tej pory raczej zachwalałam swoje miasto. Podoba mi się, że mamy tu gdzie się opalać, gdzie kąpać, gdzie wyjść na spacer. Nie jest najbrzydsze, ma swój urok i nie pieklę się już nawet, że nie mamy tu porządnej kawiarni (no dobra, może jednak się trochę pieklę, bo jedyną kawiarnią jest Empik Cafe w centrum handlowym... no hellou, w dużym mieście taka posucha?!). Wszystko mi tu pasowało do czasu pierwszego spaceru z synem.

Dąbrowa Górnicza wg Google Maps

O miasto moje, a tak cię ceniłam! Okazuje się jednak, że zawodzisz mnie teraz po całej linii.

Podróż z wózkiem przez moje miasto to jakaś całkowita katorga! Zwykłe wyjście do sklepu zmieniło się w podróż życia z prostego powodu - Dąbrowa Górnicza nie jest przystosowana w żaden sposób do jazdy wózkiem. Wszędzie schody, na których nie ma nawet szyn dla wózków. A jeśli są szyny to często tak niewymiarowe, że spora część dziecięcych czterech kółek po prostu do nich nie pasuje (ostatni spacer z Maryś mi to uświadomił wybitnie, kiedy musiałyśmy obchodzić centrum naokoło, zamiast skorzystać z przejścia podziemnego).

Moje dotychczasowe trasy zmieniły się całkowicie, właśnie z powodu wózka. Do sklepu już nie mam 300 metrów. Teraz muszę przejechać trzy razy więcej. I nie to, żebym wybierała jakieś luksusowe trasy, absolutnie! Wybieram takie, którymi da się po prostu dojechać do celu i na których nie ryzykuję wstrząsu mózgu u Młodzieńca. Już pal licho z wertepami, krzywymi chodnikami, krawężnikami co 20 metrów - mam dobre amortyzatory w wózku! Ale alternatywą dla tras okraszonych nieprzystosowanymi schodami są tylko trasy wiodące do oporu na około. Mam wrażenie, że im bardziej na około tym zabawniej, miasto ma ubaw z moich zmagań.

Nie dziwię się już, że kobiety po ciąży u nas szybko zrzucają zgromadzone przez 9 miesięcy kilogramy. Ilość pokonywanych przez nie kilometrów w ciągu kilku pierwszych lat dziecięcych wystarczyłyby do obejścia Polski wzdłuż, wszerz i naokoło kilka razy.

Chyba nie muszę uprawiać joggingu. Wystarczy spacer do piekarni co rano.

Jesteśmy już we trójkę! + peany na cześć mego Męża

11.6.13

Nareszcie podłączona do internetu mogę dumnie napisać: Jesteśmy rodzicami!

Don Filipko postanowił jednak obchodzić Dzień Dziecka razem ze swoimi urodzinami i przyszedł na świat tuż przed północą. Pięćdziesiątsześć centymetrów i trzy-i-pół kilograma szczęścia!

Nie mam zamiaru pisać o ośmiogodzinnym porodzie, czy było łatwo, czy nie. Chociaż mogę powiedzieć otwarcie, że skurcze krzyżowe to zło. Oj wielkie zło! Ale za to finał całego zajścia - niewyobrażalnie piękny! Kiedy sobie dzisiaj o tym myślę, to łzy mi do oczu napływają ze wzruszenia. W jednej chwili byliśmy ja i mój mąż, a w drugiej pojawił się Potomek. Nigdy nie zapomnę spojrzenia K. w tym jednym, wyjątkowym momencie. Myślę, że to była najpiękniejsza chwila naszego małżeństwa, taka której nigdy nie zapomnimy i jeszcze wiele razy będziemy do niej wracać.

Z resztą - mój K. to Superbohater! Gdyby nie on, pewnie padłabym w połowie porodu. Oddychał ze mną, podnosił mnie, wspierał, nawet ze mną tańczył na porodówce i znosił wiszenie na nim podczas każdego kolejnego skurczu, trzymał za rękę, głaskał po głowie i szeptał do ucha dobre rzeczy. Zawsze powtarzam, że "Mój Mąż jest doskonały", ale teraz będę to mówić jeszcze częściej!
Ponadto okazało się, że K. jest też niczym Perfekcyjna Pani Domu! Podczas naszego pobytu w szpitalu wysprzątał praktycznie cały dom (ja ciągle narzekam, że to za dużo do ogarnięcia, a jemu zajęło to 3 dni!), a odkąd wróciliśmy do siebie: sprząta, gotuje, przewija Syna, karmi go i opiekuje się nim luksusowo, a nawet zaczął piec ciasta!

Nie mogę się napatrzeć na tych Moich Mężczyzn! Serce mi rośnie i wzruszam się za każdym razem, kiedy na nich spoglądam. Kiedy K. śpiewa kołysanki albo kiedy rozmawia z Potomnym - uśmiecham się sama do siebie.

Tak padliśmy z Synem spać po powrocie do domu.

Cieszę się, że jesteśmy w domu. Szpital działał na mnie depresyjnie do potęgi, trzeciego dnia po porodzie dopadł mnie nawet baby blues (choć w sumie początek miał chyba dzień wcześniej, wieczorem, kiedy po raz pierwszy zawiozłam Potomka na oddział noworodków na dokarmienie, bo biedny był niedojedzony - wiecie, te myśli: "jestem złą matką, nie umiem wykarmić własnego dziecka" mnie dopadły). Kiedy usłyszałam koszmarną wieść, że musimy zosta dłużej w szpitalu ze względu na żółtaczkę po prostu się rozsypałam i cały dzień przepłakałam. Przywieziono mi koszmarną lampę i kazano trzymać pod nią Syna. Makabra jakich mało, dla mnie nie do zniesienia. Wieczorem, kiedy nie mogłam go już uspokoić kazałam położnej go zabrać do nich na oddział. Miał się naświetlać do 3 nad ranem, ale przywieziono mi go z powrotem po 23 z informacją, że nie mogą go uspokoić i pani doktor zaleciła skrócenie tej katorgi. U mnie przespał spokojnie całą noc.

Don Filipko jest kochanym dzieckiem. Daje nam się wyspać w nocy (jedna pobudka maksymalnie!), za dnia daje nam sporo swobody, nie marudzi bez powodu, a poza tym jest najpiękniejszy pod słońcem. Pyza z niego przesłodka, taka w sam raz do schrupania! Będziecie mnie jeszcze nienawidzić jak się rozhulam tutaj z zachwytem nad Synem! :)

Prawie wszystko jest idealnie, nie grają u nas tylko dwie rzeczy: moje cycki i potworne wzdęcia u Syna. Jeśli chodzi o piersi to jeszcze dwa dni temu były twarde, nabrzmiałe i kapało z nich mleko, a mimo to Don Filipko się nie najadał. Dziś już nie ma śladu po twardościach i Don Filipko też nie dojada. Musiałam wyciągnąć z szafy mleko od Maryś i praktycznie po każdym karmieniu dawać butlę,bo inaczej musiałabym trzymać Syna 24h na cyckach. Jeśli ktoś się zna na rzeczy to może mi coś doradzić. Wolałabym się trzymać z dala od mleka modyfikowanego, bo moim zdaniem to z jego powodu Don Filipko ma te okrutne wzdęcia, a poza tym koniec końców wylądowaliśmy na mleku hipoalergicznym ze względu na to, że ja za młodu byłam potwornie uczulona na krowie mleko. Nic fajnego.
Dziecko mi się pręży i płacze, i cierpi ewidentnie, a ja nie mam pomysłu co z tym zrobić, bo jak odstawię MM to najada się na 15 minut i wygląda to mniej więcej tak: 1h karmienia - 5-20 minut snu - płacz przy próbie położenia w łóżeczku i machanie buźką w stylu "daj cyca!" - 1h karmienia - 5-20 minut snu - itd. Błędne koło. Zwłaszcza że po kilku godzinach płacz był już stały, bo piersi wydojone... Więc chętnie przyjmę dobre rady.

Zaczynam się też powoli organizować się na nowo. Mam nadzieję, że długo mi to nie zajmie. Jestem dobrej myśli co do wszystkiego :)

Podsumowując dziewięć miesięcy.

28.5.13

Dziś na liczniku pojawiło się piękne, okrągłe zero. Niestety nasz niemowlak o okrągłej, pyzatej buźce wciąż do nas nie dołączył, więc widget z pływającym bobasem leci do kosza (nie będę mogła patrzeć na puste okienko!). Don Filipko jest uparty po mamie i zdecydowanie nie zgadza się na wcześniejszą eksmisję. Śmiejemy się z K. że jak posłuchał nas przez te kilka miesięcy to stwierdził, że jednak nie chce się rodzić. No ale rodziców się nie wybiera :)

Według dzisiejszej rozmowy z moją Panią Doktor do końca tygodnia powinnam urodzić (no ale dwa tygodnie temu była mowa o tygodniu, więc nie ufam już przepowiedniom wyczytanym spomiędzy moich nóg), choć otwarcie usłyszałam, że żadnej gwarancji nie mam. Skurcze przepowiadające są, czasem wręcz książkowo regularne, w sam raz do wyruszenia na porodówkę, ale akcja się wcale nie rozwija. Od prawie dwóch tygodni jestem w ciągłym stanie oczekiwania, liczę sekundy, minuty, oddechy, kopnięcia. I nic.

Dostałam skierowanie do szpitala, więc jeśli do niedzieli nic się nie wydarzy, mam się zgłosić na oddział. I tu zaczyna się mój stres, bo jeśli Filipko posiedzi tak długo w brzuchu to mogę nie być w stanie urodzić go naturalnie. A tak bardzo bym chciała!

W ostatnim czasie zasponsorowałam swojemu dziecku wiele przebytych kilometrów, wielogodzinne i intensywne śpiewanie, a nawet naukę gry na bębnie. Nic go nie rusza. Siedzi we mnie i terroryzuje wewnętrzne warstwy mojego brzucha, którego już praktycznie nie czuję (nie macie pojęcia, jaki poobijany jest przez to!).

Podsumowując ostatnie dziewięć miesięcy doszłam do następujących wniosków:

♦ Zdecydowanie nie jestem stworzona do tego, żeby wskaźnik wagi wskazywał więcej niż 60 kilogramów. Ba! Niech się najlepiej zatrzyma na max. 57!

♦ Stereotyp o "ciążowych smakach" jest mocno przesadzony. Ja rozumiem, że można mieć ochotę na kiszone ogórki (oj, grudzień mi minął pod znakiem kiszonych ogórów!), ale żeby mieć ochotę na lody z nimi? Bujda.

♦ Wcale nie je się za dwóch. Choć bywają momenty wilczego głodu, kiedy je się nawet i za pięciu.

♦ Bywają na świecie mili ludzie, choć jest ich niestety garstka. Cała reszta to w najlepszym wypadku ignoranci, a w najgorszym... pozwólcie że nie będę kontynuować.

(W tym miejscu chciałabym podziękować wszystkim nieznajomym osobom, które w ciągu ostatniego pół roku wykazały się uprzejmością w moim kierunku, czyli: młodej pani, która oddała mi swój numerek w Urzędzie Pracy, jedynemu panu, który ustąpił mi miejsca w kolejce zanim zdążyłam w niej dobrze stanąć, babulince, która odprowadziła mnie do domu, kiedy zasłabłam w piekarni i pani, która przez pół autobusu do mnie szła, żeby pokazać mi wolne miejsce - to tyle, koniec tej listy).

♦ Wszelkiej maści urzędy to ostatnie miejsca, do których ciężarówka powinna się wybrać! O zgrozo i litości, numerkowe reguły gry w tych miejscach są bezlitosne, a jak spróbujesz zapytać, czy ktoś cię łaskawie przepuści, dostaniesz w odpowiedzi wskazanie gdzie są krzesełka, żebyś mogła siąść w kącie.

♦ Brzuch wcale nie jest wygodną podpórką na książkę. Za to już półką dla kota jest w sam raz xD

♦ Świetnym patentem na zwleczenie się z łóżka jest wypicie obfitej szklanki wody, kiedy zadzwoni budzik. To, że pęcherz siłą wyciągnie ciężarówkę spod kołdry jest totalnie pewne!

♦ Ciężarówko - nie rezygnuj z basenu (chyba, że każe ci lekarz)! Twój kręgosłup to później doceni. Mój mnie chyba nienawidzi za to, że odpuściłam sobie tą aktywność i daje o tym znać na każdym kroku.

♦ Pyszne, domowe, mamine pierogi z kapustą i grzybami polane cudownym tłuszczykiem ze skwarkami - to nie jest danie dla kobiety w ciąży. Epicka zgaga jaka po owej rozkoszy występuje to chyba najgorsze, co mnie w ciągu całej ciąży spotkało.

A Wy jakie macie ciążowe spostrzeżenia (z doświadczenia albo z obserwacji)?

Kim jest moja Mama i za co jestem jej wdzięczna?

26.5.13

Dziś święto Mamy i z tej okazji postanowiłam przybliżyć postać pewnej wyjątkowej, jedynej w swoim rodzaju i wspaniałej Mamy: MOJEJ!

Ja i moja kochana Mama. Zdjęcie z prywatnego archiwum.

Moja Mama nie jest taka ot - zwykła. To kobieta o silnym charakterze, nie da sobie "w kaszę dmuchać" i wszyscy na dzielni wiedzą, że lepiej z nią nie zadzierać, bo po pierwsze: ma niezły prawy sierpowy, a po drugie: prowadza się z dwoma psami, dla których jest największą boginią pod słońcem, za którą idzie się w ogień i napiętnuje się każde złe spojrzenie w jej stronę.

Moja Mama jest bossem, ale bossem o złotym sercu. Bo na dzielni wiedzą też, że po pomoc puka się do drzwi mojej Mamy. Nie ważne czy potrzebą jest zwykła rozmowa, czy wielka i skomplikowana akcja ratunkowa - moja Mama jest zawsze gotowa by podjąć wyzwanie i stanąć na wysokości zadania.

Kocha zwierzęta (mam to po niej!) i gdyby mogła, przygarnęłaby wszystkie bezpańskie czworonogi i obdarzyła miłością, jakiej nigdy nie zaznały. Stąd też dwa psy i kot w jej posiadaniu (jeden pies ze schroniska, drugi pies wprowadził się sam i kot też z tych "bezpańskich"), o których mówi pieszczotliwe per "dzieci".

Poza tym moja Mama to człowiek - orkiestra: ogrodnik, malarz, tapeciarz, mechanik, elektryk, stolarz, krawcowa, kucharka, treserka zwierząt, rysownik, projektant mebli w jednym. I jeszcze pewnie kilka profesji by się znalazło. Nie nudziło nam się nigdy w domu. Jak nam się znudził pokój - robiłyśmy przemeblowanie. Kiedy wykorzystałyśmy wszystkie możliwe opcje ustawienia mebli - rozkręcałyśmy je, docinałyśmy odpowiednio i skręcałyśmy w coś całkiem nowego.

Moja Mama jest wyjątkowa!

Za co jestem jej wdzięczna po dwudziestu czterech latach życia?

♦ Za swobodę, którą mi zawsze dawała - pozwalała mi popełniać błędy, wyciągać z nich wnioski, ponosić konsekwencje. Nie chroniła mnie nigdy na siłę, nie trzymała pod kloszem, nie pilnowała jak warujący pies.

♦ Za to, że zawsze we mnie wierzy.

♦ Za to, że nigdy mnie nie krytykowała - nie ważne jak głupie pomysły wpadały mi do głowy, pozwalała mi je realizować (chociaż wściekała się kiedy w nich łączyłam stare zdjęcia z nożyczkami - oj, wtedy było gorąco! ^^).

♦ Za to, że nigdy nie wchodziła "z butami" w moje życie - nigdy nie kazała mi się spowiadać z moich prywatnych spraw, czekała aż sama zechcę to z siebie wyrzucić. Nie wypytywała o chłopaków, o kłótnie z koleżankami, ani o problemy sercowe i kiedy na stwierdzenie "chyba coś się stało" odpowiadałam, że "nieważne" - nie naciskała.

♦ Za to, że po pewnej pamiętnej imprezie (chociaż dla mnie raczej "niepamiętnej"), po której moje przyjaciółki tłumaczyły mnie, że chyba "bawiłam się za dobrze", nie zrobiła mi wojny, afery, ani żadnego armageddonu, ale od tamtej pory zaczęła mi przed każdą kolejną imprezą rzucać na odchodne: "Baw się dobrze... tylko nie za dobrze!".

♦ Za nauczenie mnie samodzielności i zaradności.

♦ Za to, że kiedy podnosiłam się ze stanu zrezygnowania i podejmowałam walkę o coś mówiła: "No, i teraz widzę, że jesteś sobą!".

♦ Za to, że kiedy miałam trzynaście lat powiedziała mi, że jeśli chcę palić papierosy to mam jej o tym powiedzieć, żebym nie paliła po kątach. Chyba dzięki temu nie miałam nigdy papierosa w ustach, bo zwyczajnie mnie to nie kręciło (no bo niezakazany owoc już tak nie smakuje, no nie?).

♦ Za to, że pozwalała mi zawsze podejmować decyzje o swoim życiu - nie ważne, czy miałam lat dziesięć czy piętnaście i czy chodziło o to na jakie kolonie pojadę, czy do jakiej szkoły pójdę. Wybór zawsze był mój (dobra taktyka, zawsze można było później powiedzieć: "sama tego chciałaś" ☻).

♦ Za to, że zawsze dawała mi wszystko, co najlepsze - a wiadomo, najlepsze rzeczy to takie, których nie da się kupić w żadnym sklepie! (chociaż przyznam, że lalka barbie, która zginała ręce i nogi była wypasiona i wszystkie koleżanki mi jej zazdrościły!)

♦ Za to, że czasami poświęcała noce, żeby zrobić mi przyjemność. Na przykład żebym rano znalazła piękny domek z klocków, w którym potem mieszkały moje małe figurki z Kinder Niespodzianki (przez wiele lat wierzyłam, że zrobiły to krasnoludki, ale dzisiaj już wiem Mamo, że to byłaś Ty!)

♦ Za to, że po prostu mnie kocha!

Jakie mam plany 'poporodowe'?

19.5.13

Źródło: www.zelikowska.tumblr.com

Wspomniałam już na Facebooku, że finisz już blisko. Bobasowy licznik mówi o dziesięciu dniach, pani doktor też mówiła o około dziesięciu, ale to było we wtorek (14. maja). Choć zakładamy i wersję późniejszą, bo mimo wszystko wizytę umówioną mam (na wypadek, gdyby Don Filipko jednak się nie spieszył). Trochę zaczynam się obawiać, że mogę pociągnąć w ciąży jeszcze do Dnia Dziecka, co niezbyt mi na rękę, ale "co ma być to będzie".

Mam plany "poporodowe". Nie wyobrażam sobie, żebym miała zgodnie z historiami wszystkich "ciotek-klotek" zaszyć się w domu, zakopać się w pieluchach i gnuśnieć. Wpadłabym wtedy w jakąś apokaliptyczną depresję!

Oczywiście wiem, że dojście do siebie po porodzie i przystosowanie się do nowej, życiowej sytuacji może mi zająć mniej lub więcej czasu, ale nie dopuszczam do siebie myśli, że ten stan będzie trwał wiecznie, a moje życie na następne kilka lat będzie w jakikolwiek sposób ograniczone (w sensie, że dopóki dziecko nie pójdzie do przedszkola - przeraża mnie, jak mnóstwo kobiet zaszywa się na kilka lat w domu z dzieckiem, a potem ciężko jest im już zmienić ten stan rzeczy). Spójrzcie np. na Mariolę, która mimo wszystko potrafiła spędzić 10h na uczelni z dzieckiem.
Da się?
Oczywiście, że się da!

1. Jogging

#1 | #2 | #3 | #4 | #5 | #6 |

Ponieważ noszenie Potomka wymagało przybrania pewnej ilości kilogramów i na dzień dzisiejszy jest to ilość zdecydowanie przekraczająca moje najśmielsze oczekiwania, zapragnęłam powrócić do sportu, który już kiedyś uprawiałam i który przynosił bardzo zadowalające efekty.
Bieganie, bo o nim mowa, sprawiało mi niesamowitą przyjemność (choć kiedyś bym się zarzekała, że to ostatnia rzecz jaką będę robić) i chciałabym do niego powrócić, dlatego na mojej nowej wishliście poporodowej znajduje się ekwipunek biegacza (najważniejsze buty! pragnę bardzo sprawić sobie porządne buty do biegania!).

2. Zdrowy lifestyle

Nie wiem czy pamiętacie o wyzwaniu Aliny dotyczącym zdrowego stylu życia. Zapowiedziałam się wtedy, że jak urodzę i stanę już na nogi, podejmuję się wyzwania.

Piętnaście dni to nie jest wybitnie dużo, a wierzę że wniesie wiele do mojego jadłospisu, aktywności, organizacji i w ogóle zdrowia.

Dodam do tego wyzwanie z przysiadami (dużo osób ostatnio się go podejmuje, m.in.: Edyta z The Body.Naturally, Jah-stina), bo to akurat coś, czego mi trzeba.

Wyobraźcie sobie mój wielki trud, kiedy próbowałam zrobić zakupy i coś było na najniższej półce... o ile przykucnięcie było bezproblemową sprawą, o tyle wstanie z tej pozycji przyprawiało mnie o atak serca i wizję tego jak lecę do tyłu, w efekcie czego półki w sklepie składają się jak domino! Obiecałam sobie, że zanim postaramy się o kolejne dziecko, zacznę trenować przysiady żeby uniknąć takich żenujących sytuacji.

Poza tym odpowiednia dawka zdrowia przyda się dla Potomka, który (mam wielką nadzieję!), będzie ją pochłaniał z moim mlekiem i rósł na zdrowego, silnego mężczyznę. A może potem zostanie sportsmenem? Na przykład piłkarzem, albo biegaczem, lekkoatletą... albo zapalonym graczem w Fifę ;)

3. Fotografowanie

#1 | #2 | #3 |

Lubię robić zdjęcia. Posiadam Canona 550D, którego możliwości wciąż poznaję, bo jestem przecież totalnym amatorem. Pech chciał, że coś mi się sknociło z obiektywem i niestety autofocus nie działa. W sam raz po okresie gwarancyjnym.

Marzy mi się trochę mniejszy sprzęt jak Canon EOS M, bo nie dość że jest to porządny sprzęt, to jeszcze zmieściłby się w torebce (a wiadomo, że to jedna z szalenie istotnych spraw, przecież nie wypada wiecznie nosić w dodatku do torebki futerał na wielką lustrzankę).

Do tej pory robię zdjęcia jedynie z okazji określonych wydarzeń. Duże gabaryty lustrzanki utrudniają mi zabieranie jej wszędzie. Prawie kilogramowe cacko to dość sporo, kiedy w torebce musi być miejsce jeszcze na notes, dokumenty, portfel, jakąś książkę, całą masę bibelotów, a przy dziecku jeszcze dodatkowe kilka kilogramów bzdetów.

Teraz przynajmniej będę miała więcej okazji do robienia zdjęć. Don Filipko zostanie moim naczelnym modelem, mój dysk będzie zapchany jego zdjęciami, a potem oblepię nimi ściany w naszym domu i w domu mojej mamy. Taki jest plan.

4. Wakacje

Chciałabym w końcu pojechać chociaż na tydzień wakacji. Ostatni raz na sensownym odpoczynku byłam w 2008 roku, po maturze. Może uda nam się w tym roku wyjechać choćby na kilka dni, weźmiemy małego Don Filipko i pojedziemy nad morze - do Gdyni, albo w góry - w Beskidy. Ostatnie lata były strasznie intensywne, dużo pracy, dużo zajęć wymagających sporo zaangażowania i poświęcenia. Najwyższa pora na jakiekolwiek, nawet krótkie wakacje, podczas których wyłączymy telefony, odetniemy się od internetu i pobędziemy po prostu tylko ze sobą. Marzy mi się choćby kilka dni, w których zrobię "reset systemu".

Dużo planów nie mam. Mam za to nadzieję, że uda mi się je zrealizować. To takie moje "must have" życiowe na czas po urodzeniu dziecka. Bo nikt mi nie wmówi, że życie kobiety się wtedy zatrzymuje!

Najlepsza rzecz na potrzebę zmian - zmiana fryzury!

27.4.13

Że kobieta zmienną jest - to wiadomo. Że zmiany w życiu komunikujemy za pomocą zmiany fryzury - to też powszechnie znana teoria. Podpisuję się pod nią obiema rękami (nogami, rzęsami i czym tam się jeszcze da również), bo w moim życiu zawsze zmiana fryzury oznaczała zmiany w sposobie myślenia ("mam złamane serce - zmieniam fryzurę", "postanawiam poprawę - zmieniam fryzurę", "w końcu się wezmę w garść - zmieniam fryzurę" i takie tam inne...), w sytuacji życiowej czy wyjściu z emocjonalnego kryzysu.

Swoją drogą - nigdy wybitnie nie lubiłam swoich włosów (do zeszłego roku!) bo: się puszyły, były bez wyrazu, nie dało się ich sensownie ułożyć i każda stylizacja rozpadała mi się po godzinie, miały nijaki kolor, były suche jak wiór, albo przetłuszczające się jakbym na głowie miała fabrykę oleju. Dlatego w liceum postanowiłam zacząć się farbować. I zmieniałam te kolory od czerwoności, rudości, śliwkowości, czereśniowości, marchewkowości, aż zachciało mi się blondu! Mnie - rasowej szatynce o gęstych, twardych i nieujarzmionych włosach zamarzyło się mieć piękną, słomianą czuprynę. W punkcie kulminacyjnym mojej farbowanej przygody doszłam do momentu, kiedy w przeciągu 2-3 miesięcy rozjaśniałam i farbowałam włosy w sumie 21 razy, żeby uzyskać upragniony, jasny kolor. Byłam szalenie dumna ze swojego stogu siana na głowie dopóki nie przekonałam się, że ciągła walka z odrostami jest nie dla mnie.

No cóż, ludzie uczą się na błędach, więc wróciłam do rudości.

Włosy mają tą cudowną właściwość, że odrastają, więc nawet kiedy zachce nam się obciąć je na krótko - mamy pewność, że na przestrzeni kilkunastu miesięcy będzie to odległa ich historia.

Na maxa spodobały mi się zdjęcia w kółkach u Mo Bloguje! Do tego stopnia, że musiałam bezczelnie ten patent "zgapić" ;)

Finiszujemy już swoją ciążową przygodę z Don Filipko, co spowoduje całą masę zmian w moim życiu, więc znów mnie wzięło na zmiany fryzury. Mniej więcej w czwartym miesiącu zachciało mi się wrócić do swoich naturalnych brązów, teraz zamarzyło mi się cięcie. A mianowicie cięcie grzywki (szaleństwo, wiem!). Trochę się obawiam jej układania i w ogóle pilnowania, żeby to to jakoś dobrze wyglądało, co przy małym dziecku może być nie lada wyzwaniem, no ale wbiło mi się to w głowę tak mocno, że nie potrafię sobie odmówić. Jestem zauroczona tymi twarzami, które okalają cudne, bardzo delikatne fale i konkretna grzywa (jak wyżej). Jak by to wyglądało na mnie?

Zobaczymy, co mi jeszcze odstrzeli do głowy, bo trochę czasu mam. Mój bobasowy licznik mówi, że ponad miesiąc, ja jednak mam nadzieję, że do 15 maja uda mi się urodzić, wyjść ze szpitala i popędzić do fryzjera (ale nie że od razu ze szpitala, chociaż kto mnie tam wie ^^).

InstagraMix

16.4.13

5 miejsc, o odwiedzeniu których marzę

13.4.13

Bobasowa wishlista

7.4.13

A ja znów z wishlistą. Po ostatniej, prawie - urodzinowej, spodobało mi się robienie takich list (no bo przecież nie robię ich wcale po to, żeby moi znajomi wiedzieli co mi prezentować w razie czego). Czas więc na bobasową! Termin za niecałe dwa miesiące, więc w sumie mogę liczyć miesiąc - wg mojego ciążowego kalendarza mogę swobodnie rodzić już po 8 maja (!).

1. Pieluchy wielorazowe - mam w planach pieluchować wielorazowo, choć nie będę w tym przypadku wielką eko-wojowniczką, myślę o tym głównie w kontekście oszczędności (macie pojęcie ile wydaje się na jednorazówki?!). Z resztą, w końcu większość z nas była wychowana na tetrze, a nasi rodzice nie umarli z powodu nadmiaru prania, więc myślę że damy sobie z K. radę ;)

Szalenie przypadły mi do gustu np. pieluszki NappiMe i Babyetta.

2. "Język niemowląt" - Tracy Hogg i "Pierwszy rok życia dziecka" - Sharon Mazel & Heidi Murkoff - dwa poradniki, które chciałabym mieć w swojej biblioteczce. Nie ukrywam, że totalny laik ze mnie w kwestii dzieci (nie mam rodzeństwa, więc nie miałam się kim zajmować, a wszelkie kontakty z dziećmi poniżej 3 roku życia były dla mnie złem koniecznym!), więc jakaś fachowa wiedza by się przydała.

3. Mini kocyk do przytulania - niby nic, zwykły kocyk z metkami, ale urzeka mnie w swojej prostocie. Wiadomo, że dzieci lubią proste, nieskomplikowane rzeczy, najlepiej takie do tulenia i wsadzania do buzi.

4. Organizer do torby - coś zbawiennego dla mnie, bo totalny bajzel, jaki mam do tej pory, raczej nie ułatwi mi życia z naszym dzieckiem. Teraz, kiedy szukam np. kluczy do domu muszę postawić torbę na ziemi, kucnąć i grzebać w niej, jak w jakimś worze świętego Mikołaja (ha! chciałoby się...). Może kiedyś sobie coś takiego sprawię. Albo uszyję. Jak już nauczę się szyć.

5. Organizer Maluszka - np. "Dzienniczek Dnia i Nocy Maluszka" lub "Maluszka Czas". Narzędzie niezbędne (moim zdaniem) do zorganizowania sobie dnia z dzieckiem, pamiętania o karmieniu, cyckach itp. Jak się nie sypia, wstaje kilka razy w nocy do dziecka i już prawie nie trafia się nawet palcem do nosa, jak to mawiają, organizer ratuje sytuację.

6. Leżaczek - Bujaczek Fisher Price M7930 (np. stąd)- perełka na koniec. Poleciła nam go koleżanka z pracy mojego Męża i tak mi się spodobał, że wciągnęłam na "listę życzeń". Mam nadzieję, że prędzej czy później (wiadomo, że lepiej prędzej) uda nam się taki zdobyć.

Krótko, zwięźle i na temat.

Temat wyprawki wciąż w trakcie ogarniania. Jestem mega zorganizowaną mamą, dlatego w 33 tygodniu ciąży posiadam aż jeden worek ciuszków. Stop. Nie przejmuję się. Stop. Prawie. Stop.

Trochę dramatyzuję, jak zwykle, bo przecież łóżeczko i wózek to temat tego tygodnia, dodatkowo inne zakupy, więc nie jest źle i jestem dobrej myśli co do wszystkiego. Jeszcze nie rodzę, więc jeszcze mam czas.

Aktualizacja ciążowa - wpis zdecydowanie osobisty.

28.3.13

Zaczynamy ósmy miesiąc. Docieramy powoli do finiszu, którego szczerze mówiąc - nie mogę się doczekać. Mój Mały Człowiek śni mi się po nocach, w realistycznych snach, które o poranku mieszają mi się z rzeczywistością i rozglądam się za nim w łóżku, gdzie się podziewa, skoro chwilę wcześniej leżał obok i patrzył swoimi ślicznymi, dziecięcymi oczami.

Ciąża zmienia.

Zmienia spojrzenie na życie, na świat, na swoich bliskich i na siebie samą.

Chociaż początek ciąży był dla mnie emocjonalnie trudny (bo nie chciałam tak szybko, bo nie tak jak planowałam, bo nie czułam się gotowa, bo byłam przerażona, bo warunki finansowe moim zdaniem niewystarczające itp.), nie byłam podekscytowana kiedy zobaczyłam dwie kreski na teście, ani nie celebrowałam na początku swojego stanu, dziś nie zamieniłabym tego stanu na nic innego. Nie chciałabym cofnąć czasu, raczej go przyspieszyć.

Strasznie zazdroszczę Marioli, że ma swojego Tośka już na świecie.Przeżywałam jej poród, jakbym siedziała na porodówce, jakbym była bezpośrednim uczestnikiem przestępującym z nogi na nogę i czekała na pierwszy krzyk dziecka. Chciałabym mieć swój już za sobą i też móc trzymać Potomka w ramionach.

A pamiętam, jak jeszcze kilka miesięcy temu z paniką w oczach dotykałam brzucha i zastanawiałam się "co z nami wszystkimi będzie?". Pierwsze co zrobiłam po odczytaniu testu to poinformowanie swojego męża o tym, jaka "spotkała nas katastrofa", a potem wzięłam długą, ciepłą kąpiel i mogłam się swobodnie popłakać.

Czy z tego powodu jestem złą matką? Chyba nie.

Przez te ostatnie miesiące dojrzewało we mnie nowe życie i dojrzewałam ja - jako kobieta. Dziś, po pół roku świadomej ciąży, na mnóstwo rzeczy patrzę zupełnie inaczej. Podobam się sobie, mimo dodatkowych 13 kilogramów i rozstępów, które pojawiły się kilka dni temu, czuję się atrakcyjnie. Zachwyca mnie mój Mąż, uwielbiam go do granic możliwości, zwłaszcza kiedy całuje mnie w brzuch i mówi "Halo! Tu Tata! Tu Tata! Bez odbioru!". Nauczyłam się rezygnować z wielu rzeczy dla własnego dobra, choć przyszło mi to z wielkim trudem, żeby odstawiać ambicje na bok.

Czuję w każdej komórce swojego ciała, że dam radę! Panika i strach, że nie będę potrafiła ogarnąć całej tej sytuacji, odeszły gdzieś na bok. Jestem pełna wiary w to, że będzie idealnie. Krytyka i zniechęcenie ze strony innych ludzi też straciły na znaczeniu.

Myślę, że nigdy nie byłabym bardziej gotowa na dziecko. Nigdy nie nastąpiłby na tyle "odpowiedni czas", żeby się na to zdecydować i pewnie odwlekałabym to w nieskończoność, zawsze byłoby jakieś "ale".

Nie żałuję.

Nie żałuję ani jednej chwili. Ani jednej przepłakanej nocy, ani jednego wybuchu śmiechu, ani jednego ukłucia w kręgosłupie, ani jednej zadyszki podczas mówienia czy chodzenia, ani jednej przespanej dodatkowo godziny i ani jednego leniwego momentu, ani jednej bezsennej nocy, ani jednego ataku histerii, ani jednego momentu rozpaczy, ani jednego błogiego uczucia ruchu mojego dziecka... Niczego nie żałuję.

W pół roku dojrzałam.

Jeżeli ktokolwiek powie mi, że nie jest gotowy na dziecko, odpowiem że nigdy nie będzie bardziej gotowy niż w tym momencie. Wierzę, że uda mi mi się pogodzić rodzicielstwo z życiem zawodowym, z pasjami i z życiem towarzyskim. Głęboko w moim sercu zapadł tekst Edyty z LifeSkillsAcademy, że da się.

I zamierzam tego dokonać, bo wierzę, że damy z K. sobie radę.

Instagramowe Love, którego nie było ^^

24.3.13

Prawie - urodzinowa wishlista

20.3.13

Za równy miesiąc mam urodziny. Mimo że należę do osób, które nie przepadają za tym dniem, to jednak gdzieś tam w środku marzą mi się pewne rzeczy materialne i niematerialne, a marzenia te chętnie bym urzeczywistniła.

No, pomarzyć przecież zawsze można :)

1. Te trzy książki marzą mi się od dawna.

"Bogaty ojciec, Biedny ojciec" i "Kwadrant przepływu pieniędzy" Roberta Kiyosaki'ego zapragnęłam przeczytać, odkąd ze znajomymi grywamy w Cashflow. Z kolei "Getting Things Done" Davida Allena pierwszy raz widziałam u Aliny i pomyślałam sobie, że w dobie moich noworocznych postanowień ta pozycja jest zdecydowanie dla mnie!

2. Nowy obiektyw do mojego Canona 550d.

Ponieważ mój dotychczasowy, kitowy obiektyw coraz bardziej odmawia posłuszeństwa. Więcej z nim problemów, niż przyjemności z robienia zdjęć. A marzy mi się dobry zoom, np. 18-200mm i przyjemny, stałoogniskowy 35mm do filmów. Aparat eksploatowany jest przeze mnie i przez K. w naprawdę intensywnie i fajnie byłoby w końcu mieć więcej sprzętu. No, ale póki na tapecie mamy stertę innych wydatków będzie się to marzenie raczej odwlekać.

3. Torba "Oxford".

np. Bassma Light Pink Oxford lub Pockets Turquoise Satchel (obie z fleq.pl).

Duża, pojemna torba na ramię w stylu "oxford" chodzi za mną już od długiego czasu. Zdecydowanie lubię pojemne torby. I nie przejmuję się faktem, że często nie mogę w takiej nic znaleźć, w końcu damska torebka nie jest po to, żeby w niej coś znaleźć, ale po to żeby było w niej wszystko ;)

A tak serio to wolę mieć dużą torbę, do której wrzucę nawet zakupy jak będzie trzeba niż mini-torebusię, od której większy byłby mój portfel (portfele też lubię duże ^^).

4. Kocie lusterka od MerryMeet.Me

Oszalałam na ich punkcie od pierwszego momentu, kiedy Aife pokazała je światu! A że chodzi mi o "kocie" chyba nie muszę nikomu tłumaczyć, wszak wiadome jest wszem i wobec, że kociara ze mnie olbrzymia ^^.

Lusterka z kocimi uszkami są przepiękne, ręcznie robione, nieszablonowe i wiem, że w ich produkcję Aife włożyła całą siebie. M.in. dlatego tak mi się podobają. Są po prostu rewelacyjne!

5. Doniczki.

Wspominałam kiedyś na facebooku, że mam w planach w tym roku urzeczywistnić swoje marzenie o ziołowym ogródku w domu. Te doniczki spodobały mi się na maxa, bo są fajnie zawieszane i w ogóle jakieś takie ładne. Pasowałyby do mojej wizji tego małego "ogródka domowego". Wczoraj byliśmy z Mężowym w Ikei i na żywo podobają mi się jeszcze bardziej, niż na zdjęciach :)

Takie tam mam małe marzenia,. Co prawda nie są górnolotne ani wybitne do potęgi, no ale zasadniczo nie mam wielkich potrzeb i cieszę się z małych, prostych i przede wszystkim praktycznych rzeczy.

A wam, co się marzy?

O rozterkach macierzyńskich słów kilka.

16.3.13

Mąż mój musi ostatnio znosić moje koszmarne wahania nastroju. Chociaż w sumie ciężko nazwać to wahaniami, przechodzę chyba jakiś kryzys 7-go miesiąca ciąży, czy coś. Zakładam, że spowodowane jest to w dużej mierze faktem, że przeforsowałam swój organizm, przez co ostatni tydzień spędziłam na leżąco/siedząco, a przez kilka dni to nawet kuchni nie odwiedziłam, żeby po schodach nie chodzić. Więc poziom frustracji wzrósł niemiłosiernie.

Bez względu na wszystko mam w cholerę ambicji. I to chyba też trochę mnie zabija, kiedy nie mogę nic zrobić, a robota i rzeczy do ogarnięcia tylko się mnożą i mnożą. Nie lubię być też nieprzygotowana, jestem z tych osób, które narzucają sobie dużo obowiązków, szybkie tempo pracy i wolą mieć coś przygotowane wcześniej, niż na ostatnią chwilę (chociaż wiele z moich projektów niestety kończy jako te "na wczoraj" i zajeżdżam się, żeby je zrobić).

Sytuacja z tego tygodnia (uwiązanie do łóżka i przymusowe odpoczywanie) zmusiła mnie do zastanowienia się, co by było gdyby (nienawidzę takiego myślenia o rzeczach, no ale zdarzyło mi się, no...) Filipko pojawił się na świecie wcześniej, niż wszyscy zakładaliśmy. Nie ukrywajmy, przecież zdarzają się sytuacje, że dzieci rodzą się w 6, 7, 8 miesiącu ciąży. Więc jak tylko sobie o tym pomyślałam o mało nie dostałam ataku serca związanego z tym, że jestem na ten fakt totalnie nieprzygotowana. Podczytuję inne, blogowe ciężarówki, rozmawiam z koleżankami, które również są w ciąży i okazuje się, że nawet te, które mają terminy na później niż ja, są lepiej ogarnięte.

Wciąż mam masę wątpliwości. Nie wiem, czy chcę żyć w świecie jednorazowych pieluch, czy wielorazowych. Czy inwestować w chustę do noszenia dziecka, czy pozostać tylko na wózku. Nie wiem, gdzie chcę rodzić. Jestem w totalnym proszku z przygotowaniami, o czym już wspominałam. Ogrom rzeczy, których do tej pory nie ogarnęłam frustruje mnie do tego stopnia, że wkurza mnie nawet stoicki spokój mojego Męża (udaje mi się nawet ostatnio wyprowadzić go z równowagi, a to znaczy, że moja nerwowość wylewa się już litrami po naszym domu, bo na ogół jest to niełatwe).

Ech, no dobra.

Ponarzekałam sobie, gdzieś musiałam, ale już kończę. Biorę się w garść i idę zamawiać na allegro to, czego wciąż nie mam (czyli wszystko?!).

Ogarnij się, Żelikowska, ogarnij!

PS. Dla tych, którzy nie wiedzą co zrobić z faktem zamykania Google Reader i jak ogarnąć swój blogowy świat subskrybowanych blogów postaram się przygotować post o alternatywach dla Czytnika i sposobach, jak uporządkować linki. Jutro lub pojutrze powinien się pojawić.